SA/Sz 623/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr/ Sędziowie NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Iwona Tomaszewska Protokolant sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Starosta, działając na podstawie art. 59 ust. 1,2, 3 w związku z art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 104 kpa, udzielił D. i M. C. pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych wchodzących w skład prowadzonego przez nich Zakładu [...] przy ul. W. w Ś. i określił warunki ich użytkowania. Od tej decyzji odwołanie wniósł P. G. wskazując, że jest ona aktem legalizacji samowoli budowlanej dokonanej przez D. C. i narusza jego dobra osobiste (prawo dysponowania[...]). Wojewoda decyzją z dnia [...]. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych obiektów. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy złożył P. G. wnosząc o jej uchylenie, jako naruszającej jego interes prawny. Wyrokiem z dnia [...]r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że zawarte w, aktach sprawy dokumenty dają podstawę do przyjęcia, iż przedmiotowe obiekty zostały wzniesione przed dniem. [...] i w związku z tym w sprawie należało zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Poza tym nie sprecyzowano jakie konkretne obiekty mogą być użytkowane, bo w obu decyzjach ograniczono się do sformułowania, że są to obiekty budowlane wchodzące w skład zakładu. Decyzją z dnia [...]r. Starosta działając na podstawie art. 42 Ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), § 59 pkt 1 rozporządzenia MGTiOŚ z dnia[...]. w sprawie nadzoru Urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48), art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa -udzielił D. i M. C. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń[...],[...],[...] , [...],[...],[...]oraz Magazynów gotowych produktów wchodzących w skład zakładu , [...] lokalizowanych na działkach, nr [...]i [...]przy ulicy W. i określił warunki użytkowania przedmiotowego zakładu. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo przedstawił dotychczasowy bieg sprawy wskazał, że przedmiotowe obiekty zostały wykonane w latach[...], bez pozwolenia na budowę. W toku postępowania zainteresowani zgromadzili wymagane prawem dokumenty, opracowania i uzgodnienia oraz stwierdzono zdatność do użytku wykonanych obiektów. Poza tym stwierdził, że inwestorzy[...]. zrezygnowali z modernizacji ówczesnej [...], zlikwidowali ją i pozostali tylko przy [...] opartej o gotowe [...]. Mając powyższe ustalenia na uwadze i będąc związany oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]. (sygn. akt SA/Sz[...] ) organ 1 instancji na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974r. obowiązujących w chwili wzniesienia pomieszczeń udzielił pozwolenia na ich użytkowanie. Od decyzji tej odwołał się P. G. podnosząc, że przedmiotową[...] rozbudowano samowolnie naruszając ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja narusza prawo skarżącego do zabudowy jego nieruchomości zwłaszcza realizacji obiektów [...]dla osób niepełnosprawnych. Złamano też zakaz lokalizacji pomieszczeń [...]w odległości [...] od istniejących obiektów mieszkalnych. Zdaniem odwołującego się zaskarżona decyzja winna być poprzedzona zgodą burmistrza przez wydanie decyzji lokalizacyjnej. Decyzją z dnia[...]. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 oraz art. 234 pkt 1 kpa - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że, właściciele [...] przedłożyli w wyznaczonym terminie brakujące opracowania i dokumenty wymagane przepisami, niezbędne do wydania pozwolenia na użytkowanie omawianych obiektów i po przeprowadzeniu wizji w dniu. [...], udzielono im pozwolenia na użytkowanie omawianych obiektów. Organ I instancji będąc związanym wyrokiem NSA dokonał analizy zebranych dowodów i ustalił, że budowę obiektów zakończono w latach[...] -. Prawidłowo zatem zastosował art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 Prawa budowlanego z 1994r. Ustosunkowując się do pozostałej argumentacji zawartej w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że sprowadza się ona do kwestionowania ustaleń organu nadzoru budowlanego, bezspornie rozstrzygniętych w toku dotychczasowego postępowania, a także okoliczności pozbawionych w świetle prawa znaczenia dla treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego należy stwierdzić, że prowadzone postępowanie i stanowisko Starosty są zasadne i zgodne z prawem. Od powyższej decyzji skargę do Sądu administracyjnego złożył P. G. wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z prawem. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza jego dobra osobiste i nie pozwala mu jako osobie niepełnosprawnej na realizację obiektów przeznaczonych do rehabilitacji. Poza tym decyzja narusza rażąco ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzję lokalizacyjną wydaje burmistrz. W toku postępowania naruszono również § 12 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Obiekt [...] stanowiącej własność D. i M. C. został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...]., nr [...]wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy w Ś. i jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, W dniu[...]. D. i M. C. złożyli wniosek o legalizację obiektów wybudowanych w latach[...], inicjując tym samym rozpoczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Szczegółowy przebieg tego postępowania został przedstawiony w części opisowej uzasadnienia. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Znaczenie tego przepisu wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA . [...],[...],[...] z dnia. [...], SA/Rz[...], P. [...], z dnia [...] " (II S.A., [...] Lex nr [...]z dnia[...]., II SA/Gd[...], Lex nr[...], z dnia[...]., IV S.A. [...], Lex nr[...]). Zgodnie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] r. organy obu instancji rozpoznały sprawę na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., uwzględniając fakt, że obiekty [...]stanowiące przedmiot postępowania, wybudowane zostały samowolnie w latach, [...] tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Poza tym zgodnie ze wskazaniami Sądu sprecyzowano dokładnie w stosunku do jakich pomieszczeń udzielono pozwolenia na użytkowanie i jakie warunki mają być spełnione przez użytkowników. W tej sytuacji gdy inwestorzy spełnili wszystkie warunki, m.in. przedstawili ocenę oddziaływania obiektu na środowisko, zgodę i ocenę organu inspekcji sanitarnej, stanowisko Powiatowego[...], decyzję Starosty ustalającą rodzaj zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego pozytywnie opiniujące projekt przekształcenia[...] produkującą w oparciu o gotowe[...], a organ po oględzinach stwierdził zdatność do użytkowania wykonanego obiektu -udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu było zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego dotyczącego naruszenia jego dóbr osobistych, należy stwierdzić, że dobra te podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego, a dochodzenie roszczeń z tego tytułu odbywa się przed sądami powszechnymi i droga ta dla skarżącego jest otwarta. W związku z tym mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.