SA/Sz 853/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędzia WSA Alicja Polańska /spr./ asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2004r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji określającej zaległość podatkową i odsetki za samochód [...] nr rej. [...], a w pozostałej części skargę oddala. Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie decyzją z dnia [...] o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowaną w odwołaniu A.B. decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o nr [...] w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowej i odsetek w podatku od środków transportowych z tytułu posiadania samochodu osobowego m-ki [...] za rok 1996 i za rok 1997 oraz z tytułu posiadania samochodu osobowego m-ki [...] za rok 1996 i za rok 1997. Odnosząc się do zarzutów odwołania A.B., który wskazał, że podatek za samochód [...] płacił regularnie, lecz dowody wpłat zostały przez niego zagubione podczas przeprowadzki, a samochodu [...] nigdy nie posiadał, Kolegium wskazało, że – zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1997r. – obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych wymienionych w art. 8 ustawy, a art. 11 ust. 4 tej ustawy zobowiązuje podatników podatku od środków transportowych do samodzielnego obliczania i opłacania należnego podatku – bez wezwania – na rachunek gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sytuacji, gdy organ podatkowy podważa fakt zapłaty podatku od środków transportowych, podatnik może udowodnić ten fakt poprzez przedstawienie dowodu wpłaty podatku, który to dowód powinien przechowywać do końca 5 – letniego okresu przedawnienia tego podatku, a wobec tego że A.B. nie wykazał, że zapłacił podatek z tytułu posiadania samochodu m-ki [...] za lata 1996 – 1997, uzasadnione było wydanie przez organ I instancji decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej i odsetek z tytułu tego podatku. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, iż nie był on nigdy w posiadaniu samochodu osobowego m-ki [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z notatki służbowej oraz z wydruku z bazy danych Urzędu Miejskiego wynika, iż A.B. zamieszkały w [...] w dniu [...] zarejestrował samochód osobowy m-ki [...], koloru [...], rok produkcji [...], nr silnika [...], nr podwozia [...] oraz, że dotychczas samochód ten że został wyrejestrowany, co oznacza że do dnia 31 grudnia 1997r. na odwołującym się ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych z tytułu posiadania, dotychczas niewyrejestrowanego samochodu osobowego m-ki [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący E.B. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 wraz z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesionego do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie że zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne – w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrolując, stosownie do swych kompetencji (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, że decyzja w części dotyczącej podatku od środków transportowych z tytułu posiadania przez skarżącego samochodu osobowego m-ki [...] odpowiada prawu, natomiast w części dotyczącej podatku z tytułu posiadania przez skarżącego samochodu osobowego m-ki [...]wydana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z naruszeniem art. art. 122, 187 § 1, 194 § 1 i 229 Ordynacji podatkowej wobec niepodjęcia przez Kolegium wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wobec nieprzeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania uzupełniającego dowody i materiały w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję w I instancji, tj. niewystąpienie do Urzędu Miejskiego o przedstawienie dokumentów urzędowych w sprawie rejestracji samochodu osobowego m-rki [...]. Odnosząc się do ustaleń i ocen wyrażonych w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podatku od środków transportowych z tytułu posiadania przez skarżącego samochodu osobowego m-ki [...]organy podatkowe, zarówno I , jak i II instancji, prawidłowo ustaliły obowiązujący w sprawie stan faktyczny i prawny. Skarżący, jako właściciel samochodu osobowego, na podstawie art. 8 i 9 ust. 1 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 wraz z późn.zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 1997r., zobowiązany był uiścić na rachunek Gminy – bez wezwania – należny podatek, a dowody wpłaty zachować do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skoro zatem z dokumentacji organu podatkowego nie wynika, aby skarżący uiścił w terminie należny podatek i na wezwanie tego organu nie przedstawił dowodu potwierdzającego dokonanie wpłat z tytułu tego podatku, to organ podatkowy – działając na podstawie obowiązującego prawa – prawidłowo wydał decyzję określającą podatnikowi wysokość zaległości podatkowej i odsetki od tej zaległości. Odnosząc się natomiast do ustaleń i ocen Kolegium wyrażonych w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podatku od środków transportowych z tytułu posiadania przez skarżącego samochodu osobowego m-rki [...], Sąd stwierdził, że skoro skarżący dopiero na etapie postępowania odwoławczego podniósł zarzut wadliwego przypisania mu przez organ podatkowy I instancji własności samochodu osobowego m-rki [...], to na organie odwoławczym ciążył obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wobec wyżej sformułowanego przez skarżącego zarzutu, Kolegium zobowiązane było uzupełnić zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy (także za pośrednictwem organu I instancji) o dokumenty dotyczące rejestracji samochodu osobowego m-ki [...] (o cechach identyfikacyjnych wynikających z dokumentacji organu I instancji), bowiem z akt rejestracyjnych wynikać powinno jednoznacznie, jaki podmiot złożył wniosek o rejestrację, tj. m.in.: jego imię, nazwisko, adres zamieszkania. Oparcie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie na wydrukach komputerowych i adnotacjach pracowników Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miejskiego przy ustaleniu podmiotu zobowiązania podatkowego nie było wystarczające dla właściwego wyjaśnienia sprawy. Rejestracja pojazdu jest decyzją administracyjną i stanowi wiążącą podstawę zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Zatem konieczne było zapoznanie się z tą decyzją dla stwierdzenia, że obowiązek podatkowy rzeczywiście obciążał skarżącego. Okolicznością uprawdopodobniającą, że wydruki komputerowe i adnotacje pracowników Urzędu Miejskiego wymagały sprawdzenia jest przedłożona Sądowi na rozprawie w dniu 18 lutego 2004r. przez skarżącego pisemna notatka pracownika Archiwum Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego (załączona przez Sąd do akt Kolegium), z treści której wynika, że właścicielem samochodu osobowego m-ki [...] (o cechach identyfikacyjnych wskazanych przez organ I instancji) jest A.B. zamieszkały [...], a więc pod innym adresem niż skarżący A.B.. Z tych też względów Sąd orzekł – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – jak w sentencji wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie zasądził na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, bowiem skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu (art. 206 wskazanej ustawy), a proporcjonalna do wartości przedmiotu sporu kwota, która przysługiwałaby skarżącemu wynosi ok. [...]. Sąd uznał zatem, że koszty odbioru przez skarżącego tej kwoty mogłyby być wyższe niż należna mu kwota, celem więc nienarażania skarżącego na dodatkowe koszty Sąd nie zasądził na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.