SA/Sz 938/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi T. - Spółki z o. o. w K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" oraz art. 51 § 1, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1 i art. 56 § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Izba Skarbowa orzekła o uchyleniu w części decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...], określającej Spółce z o. o. T. z siedzibą w K. na kwotę [...] zł odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 oraz określiła te odsetki na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję z dnia [...] r., Nr [...], którą określił Spółce z o. o. T. z siedzibą w K. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. na kwotę [...] zł. Następstwem tego rozstrzygnięcia było też wydanie przez w/w organ kontroli skarbowej decyzji z dnia [...] r., Nr [...], w której określił on na kwotę [...] zł wysokość odsetek za zwłokę od powyższej zaległości podatkowej, wyliczoną na dzień wydania decyzji określającej tę zaległość. Decyzja określająca wysokość odsetek od zaległości podatkowej, podobnie jak decyzja określająca samą zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r., zaskarżona została przez podatnika odwołaniem, w którym kwestionował on nie zasadność samej decyzji odsetkowej, lecz sformułował zarzuty jedynie w odniesieniu do decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i wysokość zaległości podatkowej. Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji organu odwoławczego, że uznał on zarzuty odwołania od decyzji odsetkowej za w zupełności chybione. Wskazując na obowiązujące w tej mierze przepisy Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że wydanie przez organ kontroli skarbowej decyzji określającej wysokość odsetek od zaległości podatkowej znajduje w pełni swoje umocowanie w przepisach tejże Ordynacji. Pomimo tego organ odwoławczy uznał jednakże za konieczne uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji w takiej części, w jakiej stwierdził nieprawidłowość dokonanych przez organ pierwszej instancji obliczeń związanych z odsetkami za zwłokę, polegającą na zastosowaniu wyższej niż należało stopy oprocentowania za okres od dnia [...] do [...] r. oraz na błędnym zaokrąglaniu wyliczonych kwot odsetek. Przedstawioną wyżej decyzję ostateczną Spółka z o. o. T. z siedzibą w K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka odwołuje się do faktu zaskarżenia przez siebie także decyzji ostatecznej określającej jej zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. i niezgodności z prawem samej decyzji odsetkowej upatruje w niezgodności z prawem także decyzji w sprawie określenia zaległości, nie formułując wobec niej jakichkolwiek innych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenia, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. W myśl postanowień art. 27 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r., Nr 106, poz. 482 ze zm.), podatnicy obowiązani są składać urzędom skarbowym zeznania, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym, wstępnie do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym też terminie wpłacać podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Zeznanie o ostatecznej wysokości dochodu podatnicy obowiązani są natomiast złożyć w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, nie później jednak niż przed upływem dziewięciu miesięcy od zakończenia roku podatkowego. Podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi podatek w innej wysokości. Z art. 21 § 3 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2003 r., wynika, że stwierdzenie przez organ podatkowy, na skutek wszczętego postępowania podatkowego, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna od wykazanej w deklaracji, nakłada na organ podatkowy powinność wydania decyzji, w której określa on wysokość zaległości podatkowej albo stwierdza nadpłatę. Stosownie do przepisu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, podatek nie zapłacony w terminie płatności jest zaległością podatkową. Nie zapłacenie podatku w terminie powoduje, że naliczane są odsetki (art. 53 § 1 Ord. pod.), które zasadniczo obowiązany jest naliczyć sam podatnik (art. 53 § 3 tejże Ordynacji). Jeżeli jednak doszło do określenia zaległości podatkowej przez organ podatkowy w warunkach, o jakich jest mowa w cyt. wyżej art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, to odsetki za zwłokę nalicza organ podatkowy określając je na dzień wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej (art. 53 § 4 Ord. pod.). Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością w istocie nie kwestionowaną, że będąc do tego uprawnionym na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym przez 1.01.2003 r., organ kontroli skarbowej wydał w dniu [...] r. decyzję określającą skarżącej Spółce wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. i że w wyniku odwołania od niej decyzja ta utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. Określenie zatem przez organ kontroli skarbowej, zaakceptowane następnie co do samej zasady przez organ odwoławczy, kwoty odsetek za zwłokę w zapłacie zaległego podatku nie może być uznane za niezgodne z prawem, a w szczególności z obowiązującymi naówczas przepisami Ordynacji podatkowej, zwłaszcza, że skarżąca Spółka w najmniejszym stopniu nie podważa prawidłowości ustaleń w zakresie wysokości tej kwoty, tj. zastosowanej stopy oprocentowania lub okresu pozostawania w zwłoce, od którego odsetki są naliczane. Podniesione natomiast w skardze zarzuty, sprowadzające się w istocie do kwestionowania samej decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, a więc tzw. decyzji wymiarowej, wykraczają poza zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia zapadłego w rozpatrywanej sprawie i pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).