SAB/Sz 170/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Burmistrza Miasta udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę P. J. w dniu [...]r. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a następnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie, rozpoznając kolejny wniosek, oddalił wniosek P. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd poniósł, że skarżący składając ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wskazał nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego stanowiska Sądu w sprawie. P. J. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, należnego od złożonej skargi w kwocie [...] zł, złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Szczecinie w wyniku ponownego rozpoznania wniosku skarżącego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...]r., sygn. akt [...]) postanowieniem z dnia [...]r. odmówił P. J. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując między innymi, że oświadczenia skarżącego o stanie majątkowym są niewiarygodne i pozostają w sprzeczności ze stanem rzeczywistym, gdyż są wyższe od wykazywanych. W wyniku rozpatrzenia zażalenia P. J. na w/w postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...]., sygn. akt [...]orzekł o oddaleniu zażalenia uznając, iż nie miało ono usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jeżeli strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne mimo wezwania sądu nie uiści należnego wpisu, skarga podlega odrzuceniu. Zasadą ogólną jest, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie określonym przez Sąd w wezwaniu do uiszczenia wpisu, skargi nie można odrzucić przed rozpoznaniem złożonego wniosku o prawo pomocy. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy kończy się postanowieniem - podlegającym w razie odmowy - zaskarżeniu zażaleniem (art 263 P.p.s.a.). Z chwilą gdy w danej sprawie w przedmiocie prawa pomocy istnieje już prawomocne postanowienie Sądu, posiada ono wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty. Zatem ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w ponownym wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę (por: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. i CKN 1461/98, OSNC 1999/11/196, postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. i CKN 1064/97, OSNC 1999/9/153). Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia przez P. J. kosztów sądowych, co wynika z dotychczasowych ustaleń poczynionych w sprawie. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne, Sąd stwierdził, że skoro skarga w niniejszej sprawie podlegała obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego (art. 231 P.p.s.a.), a skarżący, pomimo otrzymania wezwania do jego uiszczenia w terminie 7 dni, należnego wpisu nie uiścił, skargę należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.