6/II SA 3302/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2004 r. sprawy ze skargi Anny G.-P. i Jerzego P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 26 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej - oddala skargę. Anna G.-P. i Jerzy P. - małżonkowie, jako prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "J.P.I.", 17 grudnia 1999 r. zostali wpisani do prowadzonej przez Prezydenta m.st. W. dla Dzielnicy M. Gminy W.-C. ewidencji działalności gospodarczej pod (...). Prawną podstawę wpisu stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./. Decyzją z 14 maja 2002 r. Burmistrz Gminy W.-C. wykreślił powyższy wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 28 maja 2002 r. Powołał się w tym względzie na art. 88i w zw. z art. 88e ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./. Stosownie do tych przepisów wpisy do ewidencji działalności gospodarczej jednostek organizacyjnych, które w dniu 1 stycznia 2001 r. nie są przedsiębiorcami, podlegają wykreśleniu z urzędu, a wykreślenie to następuje w drodze decyzji administracyjnej. Małżonkowie Anna G.-P. i Jerzy P. odwołali się od ww. decyzji Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. /zwanego dalej SKO/. Podnieśli, że jako małżonkowie nie składali nigdy oświadczenia woli o zawiązaniu spółki cywilnej. Prowadzą działalność gospodarczą jako jeden przedsiębiorca. Objęci są wspólnością majątkową małżeńską. SKO nie uwzględniło odwołania. Decyzją z 26 sierpnia 2002 r. na zasadzie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa powyższą decyzję Burmistrza utrzymało w mocy. Wskazało w pierwszym rzędzie na art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym - Dz.U. nr 121 poz. 770 ze zm. Według tego przepisu osoby fizyczne, które do 31 grudnia 2000 r. wykonywały działalność gospodarczą jako wspólnicy spółek cywilnych, są obowiązane w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w ust. 1 /chodzi o ustawę Prawo działalności gospodarczej, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r./ dostosować formę wykonywanej działalności do wymagań tej ustawy. Według SKO w powszechnej praktyce przyjmuje się, iż między małżonkami prowadzącymi działalność gospodarczą wpisanymi do ewidencji istnieje umowa spółki cywilnej /domniemanie spółki cywilnej/. Zatem także małżonkowie łącznie wpisani do ewidencji powinni dostosować prowadzoną działalność do wymogów ustawy o KRS. Jeżeli nie dokonali odpowiednich zgłoszeń, organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej, miał prawo wykreślić ich z ewidencji. Anna G.-P. i Jerzy P. zaskarżyli powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego /NSA/, wnosząc o jej uchylenie. Powtórzyli argumentację odwołania, że nie zawierali umowy spółki cywilnej, natomiast przyjęcie domniemania w tym względzie nie znajduje prawnego uzasadnienia. Skarżący powołali się na przepisy dotyczące instytucji spółki cywilnej /art. 860 i nast. Kc/, akcentując dowolność stanowiska decyzji o istnieniu między nimi umowy spółki cywilnej. Zdaniem skarżących, nawet przy przyjęciu domniemania istnienia spółki cywilnej, zaskarżona decyzja narusza prawo przez przyjęcie daty wykreślenia z ewidencji na dzień 28 maja 2002 r. Stosownie bowiem do uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r. OPK 21/01 /ONSA 2002 Nr 3 poz. 105/, jeżeli wspólnicy spółki cywilnej nie przekształcili jej zgodnie z przepisami nowego prawa gospodarczego, wykreślenie z urzędu wpisu z ewidencji następuje z dniem, w którym decyzja o wykreśleniu stała się ostateczna. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało zajęte w sprawie stanowisko. Podkreśliło, że ww. ustawa Prawo działalności gospodarczej zdefiniowała na nowo katalog przedsiębiorców mogących prowadzić działalność gospodarczą w oparciu o wpis w ewidencji gospodarczej przedsiębiorców. Katalog ten ma charakter zamknięty, a enumeratywnie wymienione w ustawie formy działalności są jedynymi możliwymi w ramach jej obowiązywania. Wobec tego, że ustawodawca nie dopuścił prowadzenia działalności w formie, w jakiej dotychczas funkcjonowali skarżący, wydane w sprawie orzeczenie jest uzasadnione /bez względu na to, czy zawarli umowę spółki cywilnej czy nie/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: - ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, zwana - Przepisy wprowadzające. Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne. W świetle art. 97 par. 1 Przepisów wprowadzających, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.