7/IV SA 2634/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi Janusza J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2003 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę i na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ uchylił zaskarżone postanowienie oraz orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia 17 lipca 2000 r., wydaną z upoważnienia Starosty Z. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Januszowi J. pozwolenia na budowę kontenerowej stacji paliw wraz z urządzeniami budowlanymi wymienionymi w tej decyzji. Zawiadomieniem z dnia 23 sierpnia 2001 r. Wojewoda (...) na podstawie art. 157 par. 2 Kpa poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2001 r., wydanym z upoważnienia Wojewody (...) na mocy art. 123 par. 1 i 2, art. 157 par. 1 oraz art. 159 par. 1 i 2 Kpa, wstrzymano z urzędu wykonanie decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda stwierdził, iż z nadesłanych dokumentów wynika prawdopodobieństwo, że decyzja z dnia 17 lipca 2000 r. dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Janusz J. Postanowieniem z dnia 30 października 2001 r., wydanym z upoważnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kpa po rozpatrzeniu zażalenia, uchylono postanowienie z dnia 23 sierpnia 2001 r. i odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Starosty Z. z dnia 17 lipca 2000 r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie z dnia 30 października 2001 r. wniósł Jan T., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymania w mocy postanowienia z dnia 23 sierpnia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 9 stycznia 2002 r. na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił własne postanowienie z dnia 30 października 2001 r. Następnie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Janusza J. na postanowienie z dnia 23 sierpnia 2001 r., utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu swego postanowienia stwierdził, że z art. 159 Kpa wynika, iż do zastosowania tego przepisu wystarczające jest wskazanie jedynie prawdopodobieństwa wad powodujących nieważność decyzji. Nie jest konieczne udowodnienie ani nawet uprawdopodobnienie, że takie wady mogą wystąpić. Wystarczy, że właściwy organ uzna, iż zachodzi prawdopodobieństwo, a więc jest bardzo możliwe, iż decyzja, której dotyczy wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, zostanie w wyniku tego postępowania unieważniona. Taka sytuacja powstała w niniejszej sprawie, wobec czego słusznie Wojewoda wstrzymał wykonanie decyzji Starosty Z. z dnia 17 lipca 2000 r. (...). Po rozpoznaniu skargi Janusza J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. uchylił je z przyczyn podanych w uzasadnieniu tego wyroku. Skargę na postanowienie z dnia 6 czerwca 2003 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Janusz J., domagając się jego uchylenia. Skarżący wskazał na brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. Podkreślił, iż od wydania decyzji o pozwoleniu na budowę upłynęły trzy lata, inwestycja została ukończona, a właściwy organ wydał pozwolenie na użytkowanie obiektu objętego pozwoleniem na budowę z dnia 17 lipca 2000 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda (...) zawiadomieniem z dnia 23 sierpnia 2001 r. na podstawie art. 157 par. 2 Kpa powiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. Zarówno w tym zawiadomieniu, jak i następnie w zaskarżonym postanowieniu, a także w innych postanowieniach wydanych w sprawie, nie określono, która z przesłanek wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa mogłaby stanowić ewentualną podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. Nie wskazano też w zaskarżonym postanowieniu takich okoliczności, które pozwoliłyby na przypisanie decyzji z dnia 17 lipca 2000 r. konkretnej wady wymienionej w art. 156 par. 1 Kpa. Nie można podzielić stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w uzasadnieniu postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji nie muszą być przedstawione okoliczności sprawy uprawdopodabniające stwierdzenie nieważności decyzji. Samo stwierdzenie przez organ, że w odniesieniu do konkretnej decyzji możliwe jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa, trzeba uznać za niewystarczające i niespełniające wymagań art. 159 par. 1 Kpa. Przedstawionej przez organ interpretacji art. 159 par. 1 Kpa przeczy treść tego przepisu, która uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 159 par. 1 Kpa, powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 par. 1 Kpa, który w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę wymienioną w art. 156 par. 1 Kpa. Taka interpretacja terminu "prawdopodobieństwo", użytego w art. 159 par. 1 Kpa, wynika nie tylko z konieczności indywidualizacji każdej sprawy, ale i z usytuowania przepisu art. 159 par. 1 Kpa wśród przepisów, które regulują chociażby samo wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności określonej decyzji (...); samo wszczęcie postępowania nie jest tożsame z prawdopodobieństwem stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym nie jest jedyną i wyłączną przesłanką wydania orzeczenia przewidzianego w art. 159 par. 1 Kpa. Zaniechanie przez organ wskazania w postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji tego rodzaju prawdopodobieństwa, a więc indywidualnie określonej przesłanki wymienionej w art. 156 par. 1 Kpa, nie czyni zadość wymaganiom art. 159 par. 1 ani art. 107 par. 3 Kpa. To niewątpliwe uchybienie procesowe jest podstawą uwzględnienia wniesionej skargi, ponieważ stwierdzone naruszenie przepisów postępowania ma istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 9 stycznia 2002 r. z mocy art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./. Ponadto na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.