I SA 1020/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Monika Nowicka a. WSA Anna Tarnowska- Mieliwodzka (spr.) Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], 2. stwierdza, że powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu. I SA 1020/03 UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. Oddział Zamiejscowy w R. decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4 a i art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił następujący przebieg sprawy: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wydał w dniu [...].02.2003 r., decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u S. O., zatrudnionego w " C." w Wierzbicy na stanowisku ślusarz-spawacz od 1987 r. do chwili obecnej. Decyzję wydano w oparciu o orzeczenie lekarskie z dnia [...].03.2002 r. [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w R. nr [...] r., w którym nie rozpoznano choroby zawodowej – upośledzenia słuchu typu odbiorczego, oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...].11.2002 r. Instytutu Medycyny Pracy w L. nr [...], rozpoznającego obustronny, odbiorczy, wysokoczęstotliwościowy ubytek słuchu małego stopnia. Od tej decyzji odwołał się zainteresowany do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., który decyzją z dnia [...].03.2003 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. O. wskazując, iż w czasie pracy narażony był na szczególne warunki, między innymi hałasu powyżej 85 dB, jak również na fakt, że w czasie przeprowadzenia badań okresowych stwierdzono pogłębiającą się utratę słuchu typu odbiorczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. I SA 1020/03 Na skutek reformy sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. – niniejsza skarga stała się – na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270). Rozpatrując wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uprawniony do kontroli legalności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...].03.2003 r. oraz utrzymana w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomiu naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie choroby zawodowej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia określają definicję choroby zawodowej, a także tryb postępowania diagnostyczno – orzeczniczego oraz odwoławczego w tych sprawach. W myśl przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia powyżej przywołanego za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wspomniane rozporządzenie w § 5 zawiera nakaz przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy. Celem tego postępowania jest ustalenie warunków pracy i przebiegu pracy zawodowej pracownika oraz ich zagrożeń w środowisku pracy. I SA 1020/03 W oparciu o ustalenia dochodzenia epidemiologicznego i przeprowadzone badania lekarskie właściwe jednostki organizacyjne – służby zdrowia wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej. Stanowi o tym § 7 powołanego rozporządzenia, który w ust. 4 jako podstawę do wydania orzeczenia wymienia: szczegółowe dane jakimi winna dysponować jednostka wydająca orzeczenie. Są to informacje o zagrożeniach zawodowych, wynikach dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Zgodnie z § 8 rozporządzenia upoważnione jednostki po dokonaniu oceny stanu zdrowia wydają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej, które następnie wraz z posiadaną, kompletną dokumentacją przesyłają Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu. Na tej podstawie dopiero organ może wydać decyzję. Ustanowiony w rozporządzeniu tryb prowadzenia postępowania uwzględniający kolejność, a mianowicie: dochodzenie epidemiologiczne, postępowanie diagnostyczno-orzecznicze, wydanie decyzji zapewnia prawidłowe warunki do wydania orzeczenia lekarskiego, oceniającego stan zdrowia w powiązaniu ze szkodliwymi warunkami w miejscu pracy. W niniejszej sprawie przedstawione sądowi akta świadczą, że powyższych wymagań nie spełniły organy prowadzące postępowanie. Orzeczenie nr [...], wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P., Oddział w R. z dnia [...].03.2002 r. stwierdza u S. O. uszkodzenie słuchu: "ucho prawe-10 dB, ucho lewe- 21 dB, z tym, że nie stanowi ono upośledzenia słuchu typu odbiorczego. W czasie swojej pracy narażony był na hałas, oleje, "smary". Natomiast w orzeczeniu nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia [...].11.2002 r. stwierdzono, że obustronny odbiorczy wysokoczęstotliwościowy ubytek słuchu małego stopnia nie wykazuje klinicznych cech choroby zawodowej, jako niewielkiego stopnia niedosłuch, nie powodujący upośledzenia społecznej wydolności słuchu. Wobec powyższego Instytut przyjął, że brak jest podstaw do przyczynowego łączenia go z narażeniem na hałas. I SA 1020/03 Z orzeczenia Instytutu wynika, iż jednostka ta dysponowała materiałami dotyczącymi zagrożeń w środowisku przekroczenia norm hałasu "( wg oceny [...] z dnia [...].02.2002 r. poziomy natężenia w granicach 80,8-105,1 dBA)." Przesłane sądowi akta nie zawierają takich materiałów, jak również nie ma materiałów z dochodzenia epidemiologicznego, które zastąpione zostało zaświadczeniem z dnia [...].10.2002 r., świadectwem pracy z dnia [...].09.2001 r. i świadectwem z dnia [...].08.2000 r. potwierdzającym wykonywanie prac w szczególnie trudnych warunkach. W takiej sytuacji, przy istniejących brakach w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, należy uznać, że jednostki dokonujące oceny stanu zdrowia skarżącego uczyniły to nie dysponując pełnymi ustaleniami dochodzenia epidemiologicznego. Zgodnie z § 10 rozporządzenia decyzja w przedmiocie choroby zawodowej wydawana jest na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. Skoro jednostki wydające orzeczenie lekarskie nie były należycie poinformowane o warunkach, w jakich pracował skarżący, gdyż nie przeprowadzono dochodzenia epidemiologicznego, to decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów wyżej przywołanego rozporządzenia, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również zauważyć, że przy wydawaniu powyższych orzeczeń jednostki te nie wzięły pod uwagę badań lekarskich (audiogram –Rad z dnia 15.01.2002 r.) oraz opinii wydanej przez dr Artura Łyczka, specjalisty chorób uszu, nosa, gardła, stwierdzającej ubytek słuchu odbiorczy związany z długotrwałym narażeniem na hałas. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżący przedłożył kserokopie omawianego zaświadczenia lekarskiego wraz z audiogramem z dnia 15.01.2002 r., stwierdzającego u skarżącego uszkodzenie słuchu wyższego stopnia (41.8 dB, 25.6 dB). W tej sytuacji zachodzi konieczność uzupełnienia materiałów sprawy o kompletną dokumentację lekarską, której należy zażądać od skarżącego i placówki, w której się leczy i po przeprowadzeniu postępowania epidemiologicznego materiały przedstawić właściwej jednostce orzeczniczej w celu wydania orzeczenia. I SA 1020/03 Dopiero właściwie zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z wymaganiami § 7 ust. 4 rozporządzenia, zapewni warunki do wydania orzeczenia lekarskiego. Oznacza to, że te materiały dowodowe muszą być zgromadzone w postępowaniu, ale ocenione zgodnie z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA I SA 771/99 z dnia 9.12.1999 – lex nr 47953). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2003 r. zostały wydane z naruszeniem przepisu 7, 77 § 1 i 80 Kpa, a naruszenia tych przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.