I SA 1072/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber /spr./ Sędziowie NSA Anna Lech NSA Joanna Banasiewicz Protokolant Joanna Kaklin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A.Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odszkodowania za działkę zajętą pod drogę publiczną oddala skargę I SA 1072/03 UZASADNIENIE Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia [...] stycznia 2003 r., zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) za nieruchomość położoną w obrębie [...], gm. I., oznaczoną jako działka nr [...]. Postępowanie w tej strawie toczyło się z wniosku właściciela nieruchomości A.Z. On też złożył odwołanie do Wojewody [...]. Wojewoda [...] w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, co następuje: Wniosek o ustalenie odszkodowania składany w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za zajęty pod drogi publiczne grunt może być merytorycznie rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją wojewody jego przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja ta potwierdza fakt nabycia własności gruntu i stanowi podstawę do ubiegania się przez byłego właściciela o odszkodowanie. Natomiast decyzja może być wydana wyłącznie po uprzednim przekazaniu wojewodzie kompletnej dokumentacji sprawy przez właściwego zarządcę drogi publicznej. Dokumentacja ta określa jednoznacznie powierzchnię gruntu i jego położenie, a więc elementy niezbędne przy ustalaniu wysokości odszkodowania oraz organ zobowiązany do jego zapłaty. Jest więc oczywiste, iż wobec braku ostatecznej decyzji wojewody wniosek o odszkodowanie nie może być merytorycznie rozpatrzony. W tej sytuacji zawieszenie przez organ l instancji z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie - w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - uznać należy za w pełni uzasadnione, bowiem kwestia nabycia prawa na podstawie art. 73 w/w ustawy jest w stosunku do sprawy odszkodowania zagadnieniem wstępnym. A.Z. zgodnie z przysługującym mu uprawnieniem złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że już w 1999-tym roku otrzymał od Gminy zawiadomienie stwierdzające, że działka nr [...] jest we władaniu Gminy I., przeszła na własność tej Gminy z dniem 1 stycznia 1999 r. wobec czego postępowanie o odszkodowanie powinno być już ukończone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Z dniem 1 stycznia niniejsza skarga stała się – z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Prawa skarżącego kształtuje przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) o brzemieniu. 1. Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. 2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca: 1) gmina - w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg. 3. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. 3a. Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. 4. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. 5. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem. Uzyskanie odszkodowania według wskazanych reguł może nastąpić po spełnieniu dyspozycji przepisu wskazanego w ustępie 1-szym i ustępie 3-cim. Z akt przedłożonych przez organy administracji publicznej nie wynika, aby Wojewoda podjął oczekiwaną przez skarżącego decyzję, a mając na uwadze, że dopiero ta decyzja stanowić będzie podstawę do kontynuowania niniejszego postępowania – jego zawieszenie jest zasadne. Decyzja Wojewody spowoduje podjęcie postępowania o odszkodowanie. Z tego względu postanowienia Starosty W. oraz Wojewody [...] nie naruszyły obowiązujących przepisów. W tym stanie na zasadzie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.