I SA 1107/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka- Płaczkowska NSA Irena Kamińska Protokolant Joanna Kaklin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w P. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Garnizonu P. z dnia [...] listopada 1995 r. w sprawie odmowy przydziału osobnej kwatery stałej. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny: Garnizonowa Administracja Mieszkań decyzją nr [...] z dnia [...] października 1995 r. przydzieliła A.P. osobną kwaterę w W. przy ul. [...]. A.P. 6 listopada 1995 r. zrezygnował z przydziału wyżej wymienionej kwatery wskazując, iż jego żona jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. Dowódca Garnizonu P., kierując się powyższym, odmówił A.P. [...] listopada 1995 r. przydziału osobnej kwatery stałej, informując jednocześnie zainteresowanego, że od 1 stycznia 1996 r. jego prawo do kwatery będzie mogło zostać zrealizowane jedynie przez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. A.P. nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wniósł odwołania od powyższej decyzji. Zainteresowany wnioskiem z dnia 5 grudnia 2002 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1995 r. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził: Podstawę wydania przedmiotowej decyzji z [...] listopada 1995 r. stanowił przepis art. 29 ust. 1 pkt. 2 ppkt. c ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r., Nr 5, poz. 19 z poźn. zm.), w myśl którego żołnierzowi zawodowemu nie przydziela się osobnej kwatery stałej jeżeli w miejscowości stałego pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jego małżonek posiada kwaterę lub lokal mieszkalny albo dom odpowiadający co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Miejscem pełnienia służby A.P. na dzień wydania przedmiotowej decyzji był garnizon P. (W.) będący miejscowością pobliską w stosunku do miejscowości G., w której żona A.P. była w ½ właścicielem budynku mieszkalnego (zarówno w danie złożenia wniosku o przydział kwatery, jak i w chwili obecnej Państwo P. zamieszkują w przedmiotowym domu mieszkalnym w G.). Od powyższej decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zainteresowany wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1995 r. Podniósł, iż współwłasność nie jest tożsama z własnością nieruchomości i podlega ograniczeniom przy rozporządzeniu i korzystaniu z rzeczy, a tylko pełna własność nieruchomości w świetle przepisów ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych z 1976 r. uzasadniałaby odmowę przydzielania osobnej kwatery stałej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją decyzję i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego powyższa skarga stała się – na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm.) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego orzeczenia organu administracji państwowej uwzględniając wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz stan prawny sprawy obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie znalazła się w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] października 1995 r. o przydziale zainteresowanemu osobnej kwatery stałej. Następnie w dacie [...] listopada 1995 r. , w tej samej sprawie i dotycząca tej samej osoby, została wydana decyzja odmawiająca przydziału osobnej kwatery stałej, ze wskazaniem, że prawo do kwatery może być realizowane poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Decyzja ta jako nie zaskarżona stała się ostateczna, tak jak i decyzja wcześniejsza. W ten sposób w obrocie prawnym znalazły się dwie przeciwstawne decyzje, wydane kolejno po sobie i załatwiające sprawę co do istoty. Adresat obu decyzji w roku 2002 wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1995 r., bowiem został pozbawiony kwatery, nie otrzymał ekwiwalentu a organ bezpodstawnie zastosował przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych z 1976 r. Wniosek ten został w postępowaniu administracyjnym rozpatrzony negatywnie, przy czym ani organ pierwszej instancji, ani drugiej instancji nie dostrzegły, rozpatrując wniosek w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, że wydanie decyzji z dnia [...] listopada 1995 r. obok innej istniejącej decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę (obie decyzje wydano rozpatrując wniosek zainteresowanego z 5 czerwca 1995 r.) stanowiło bezwzględną przesłankę nieważności z art. 156 kpa. Organ nie wyjaśnił, czy decyzja o przydziale kwatery istnieje, czy nie została za zgodą strony uchylona, co było istotne bowiem przy nie wycofanej z obrotu prawnego decyzji z [...] października 1995 r. organ administracji rozpatrujący wniosek A.P. powinien był stwierdzić nieważność decyzji z [...] listopada 1995 r. Również organy administracji nie odniosły się do zarzutu braku równoważnika pieniężnego i wcześniejszego wniosku o ekwiwalent pieniężny. Wobec nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i braku odniesienia się do kwestii w niej podnoszonych przez stronę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 kpa. mające wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkujące uchyleniem decyzji administracyjnych na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.