I SA 1231/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie del. NSA Anna Lech del. NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwłaszczenia oddala skargę I SA 1231/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. odmawiającą uwłaszczenia Instytutu [...] 0,797 części nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. Nr 75, poz. 467 ze zm.), odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Instytut [...] prawa użytkowania wieczystego 0,797 części gruntu położonego w W. przy ul. [...] oraz nabycia własności 0,797 części budynku położonego na tym gruncie, motywując to tym, że cała działka nr [...] o pow. 7431 m2, stanowiąca własność Skarbu Państwa, znajduje się w trwałym zarządzie N. W odwołaniu od tej decyzji Instytut [...] wskazał na nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i naruszenie prawa materialnego. Powołano się zwłaszcza na decyzję Zastępcy Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...].08.1987 r. o przydziale dla Instytutu lokalu użytkowego w budynku przy ul. [...], które to lokale są w faktycznym wieloletnim posiadaniu Instytutu, a budynek jest siedzibą Instytutu i jest niezbędny dla realizacji jego celów statutowych. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, że teren objęty wnioskiem Instytutu stanowi część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 7431 m2, wykazanej w ewidencji gruntów pod adresem ul. [...] i położonej pomiędzy ulicami: [...],[...],[...] i [...]. Przepis art. 2 ww. ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. dotyczy uwłaszczenia z dniem wejścia w życie ustawy jednostek badawczo – rozwojowych, jeżeli grunt znajdował się w posiadaniu jednostki, która w dniu 5.12.1990 r. nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu gruntu, wydanymi w formie przewidzianej prawem. Przepisy uwłaszczeniowe nie naruszają praw osób trzecich (art. 2 ust. 2 ustawy). Z akt sprawy wynika, że Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. decyzją nr [...] z dnia [...].05.1987 r., zmienioną decyzją z dnia [...].03.1988 r., przekazał cały teren przy ul. [...] o pow. 7440 m2 w zarząd na czas nieoznaczony na rzecz N. Także Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...].10.2001 r. stwierdził trwały zarząd na czas nieoznaczony N. w odniesieniu do całej działki nr [...] o pow. 7431 m2 przy ul. [...]. Wymienione decyzje jednoznacznie wskazują, że prawem zarządu (obecnie trwałego zarządu) w dniu [...].12.1990 r., jak i w dniu wejścia w życie ww. ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. dysponowała N., w odniesieniu do całej działki nr [...], na części której znajduje się siedziba Instytutu [...]. W świetle akt sprawy Instytut nie posiadał w dniu [...].12.1990 r. uregulowanego tytułu prawnego do części przedmiotowej działki gruntu i tytuł ten nie wynika też z ww. decyzji z dnia [...].08.1987 r. wydanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe, dotyczącej przydziału lokalu użytkowego, gdyż ustawa ta nie dotyczy ustanawiania praw rzeczowych lub prawa zarządu do gruntu lub budynku. Jeżeli prawo zarządu do całej działki nr [...] posiadała N., a uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich, brak jest podstaw do uwłaszczenia Instytutu częścią działki. Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Instytut [...] wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Decyzji tej zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że budynek Instytutu położony przy ul. [...] został wydzielony z kompleksu gmachów przy ul. [...] i nie został objęty zarządem N.. Wynika to m.in. z przydziału jaki otrzymał N. z Urzędu Rady Ministrów jedynie na gmach położony przy ul. [...] oraz decyzji z 1987 r., którą to decyzją przydzielono Instytutowi lokal użytkowy o pow. 4285,58 m2 położony w budynku przy ul. [...]. Stan taki był uznawany przez N., czego dowodem jest zawarcie z Instytutem umowy najmu jedynie na określone pomieszczenie w budynku przy ul. [...], oraz zawarcie przez N., w roku 1995, umowy najmu na lokale w gmachu zajmowanym przez Instytut. Zdaniem skarżącego skoro budynek przy ul. [...] nie znajdował się w dniu [...] grudnia 1990 r. w zarządzie N., a Instytut faktycznie z gruntu i lokali korzystał i nie legitymował się dokumentami o przekazaniu nieruchomości w formie przewidzianej prawem przed [...] grudnia 1990 r., to tym samym została spełniona dyspozycja art. 2 ustawy o zmianie ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych i skarżący Instytut powinien zostać uwłaszczony przedmiotową nieruchomością. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania N. wniosła o oddalenie skargi. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z póź. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacji ma miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, iż nie są one trafne. Organ zgromadził stosowny materiał dowodowy, właściwie go ocenił i prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych (Dz. U. nr 75, poz. 467). W zasadzie stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie jest bezsporny, sporna jest tylko ocena i skutki jakie wywołuje w sferze prawa materialnego. Bezsporne bowiem jest, iż budynek usytuowany przy ul. [...] i budynek usytuowany przy ul. [...] znajdują się na gruncie stanowiącym jedną nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] w obrębie [...] położoną przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr Kw [...]. Na nieruchomości tej znajdują się budynki, które nie zostały wydzielone geodezyjnie na gruncie. Budynki te mają jedynie inne oznaczenia adresu "policyjnego" i ta okoliczność jest również bezsporna . Bezsporne również jest, iż decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] maja 1987 r.,- zmienioną [...] marca 1988 r.- przedmiotową część nieruchomości oddano w zarząd, na czas nieoznaczony, N. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym i wywołała określone skutki prawne. Skutkiem tym jest m.in. fakt, że w dniu [...] grudnia 1990 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie N. i nie ma tu znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że faktycznie N. nie sprawował tego zarządu w stosunku do budynku określonego jako "[...]". Prawnie bowiem grunt znajdujący się pod tak oznaczonym budynkiem pozostawał w zarządzie N. Bezsporne również jest, iż uzyskiwane przez skarżący Instytut decyzje administracyjne, umowy cywilnoprawne odnosiły się jedynie do lokali znajdujących się w tym budynku i w żadnym zakresie nie odnosiły się do gruntu. Z wniosku Instytutu wynika, że powołując się na przepis art. 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych, domagał się stwierdzenia własności określonych enumeratywnie pokoi i pomieszczeń w przedmiotowym budynku, a w konsekwencji ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w części ułamkowej nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. pkt 1 cyt. ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. jednostka badawczo – rozwojowa miała mieć w dniu [...] grudnia 1990 r. grunt w posiadaniu. Natomiast z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wynika, że Instytut miał w posiadaniu określone pomieszczenia w budynku, co przy stanie prawnym gruntu może prowadzić do wniosku, iż nie zachodzi ustawowa przesłanka do uwłaszczenia. Jeżeli by nawet przyjąć prezentowane przez skarżącego stanowisko, że był on w posiadaniu gruntu w części związanego z użytkowanymi pokojami i pomieszczeniami, to na przeszkodzie uwłaszczenia stoi przepis ust. 2 art. 2 ustawy o zmianie ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych, co słusznie podniesiono w decyzjach obu instancji. Zgodnie z tym przepisem uwłaszczenie na podstawie ust. 1 nie może naruszać praw osób trzecich. Jeżeli grunt, zgodnie z decyzją administracyjną, w dniu 5 grudnia 1990 r., a także w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r., pozostawał w zarządzie N., to uwłaszczenie w sposób oczywisty naruszało by prawa osoby trzeciej. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd na zasadzie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.