I SA 1284/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004r. sprawy ze skargi B. A., M. R. oraz Z. M. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji dotyczących nieruchomości [...] 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2002 r. [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu I SA 1284/O2 UZASADNIENIE Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1952 r. [...] odmówiło dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (nr hip. [...]), natomiast Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] grudnia 1952 r. [...] pozostawiło w mocy to orzeczenie. Obecnie nieruchomość wchodzi w skład działki nr [...] - zabudowanej domem mieszkalnym, w którym część lokali sprzedano - nr [...] oraz częściowo nr [...] - pozostającej w użytkowaniu wieczystym Zespołu [...] z o.o. w W. - i częściowo działki nr [...], które stanowią własność komunalną, poza działką nr [...] stanowiącą współwłasność Gminy W. i Skarbu Państwa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. [...] stwierdził, że orzeczenie administracyjne z dnia [...] czerwca 1952 r. oraz decyzja z dnia [...] grudnia 1952 r. zostały wydane z naruszeniem prawa - w części dotyczącej lokali nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] w domu nr [...] przy ul. [...] (działka nr [...]), które zostały sprzedane z udziałem w budynku i urządzeniach służących do wspólnego użytku i oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste, oraz w części wchodzącej w skład działki nr [...] oddanej w użytkowanie wieczyste - w pozostałej zaś części stwierdził nieważność obydwu tych aktów, po czym decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. [...] uchylił swą pierwotną decyzję w części odnoszącej się do orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. i przekazał odwołanie od tego orzeczenia do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. oraz Wojewodzie [...] według właściwości, odpowiednio do stanu własności. Sąd administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2001 r. I SA 193/01 uchylił obydwie decyzje nadzorcze. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. [...] stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego z dnia [...] czerwca 1952 r. i decyzji z dnia [...] grudnia 1952 r., natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. [...] utrzymał w mocy swą decyzję. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał tym razem, że - odmiennie niż poprzednio - będące przedmiotem postępowania nadzorczego decyzje (orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. oraz decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej) nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art.156 § 2 kpa, gdyż sprzedaż lokali i oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie są ich skutkiem, lecz skutkiem innych decyzji wydanych później. W skardze B. A., M. R. i Z. M. (właściciele lokali nr [...],[...] i [...] w domu nr [...] przy ul. [...]) zarzuciły, że art. 156 § 2 in fine kpa znajdował zastosowanie w sprawie. W odpowiedzi Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak podano w wyroku z dnia 12 kwietnia 2001 r. I SA 193/01, do uchylenia poprzednio wydanych w sprawie decyzji doszło wyłącznie dlatego, że - gdy chodzi o decyzję z dnia [...] grudnia 1998 r. - organ nadzoru ograniczył się do oceny decyzji odwoławczej, chociaż tą samą wadą było obciążone pierwszoinstancyjne orzeczenie administracyjne, ponadto - co dotyczy zarówno decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r., jak i decyzji z dnia [...] lipca 1998 r. - nie ustalono i nie zapewniono udziału w postępowaniu nadzorczym wszystkim następcom prawnym byłych właścicieli nieruchomości [...]j. Tylko te uchybienia zarzucono organowi nadzoru, i zawarta w wyroku ocena prawna jest zatem wyraźna, gdyż organ nadzoru został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, aby wskazane uchybienia usunąć, nie zaś po to, aby sprawę rozstrzygnąć od nowa i od początku, w oderwaniu od pierwotnego stanowiska dotyczącego jej istoty, którego sąd nie kwestionował. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 99 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.