I SA 1318/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz WSA Krystyna Kleiber Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie przydziału osobnej kwatery stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 2003 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA 1318/03 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję nr [..] z dnia [...] marca 2003 r. Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej R.K.. Z uzasadnienia decyzji wynika, że decyzją nr [...] organ pierwszej instancji przydzielił R.K. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w W. o powierzchni całkowitej [...] m2. Przydział osobnej kwatery stałej nastąpił zgodnie z listą kolejności w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471) i zgodnie z normami określonymi w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 96, poz. 1130). Od powyższej decyzji wniósł w terminie odwołanie R.K., wnosząc o przydzielenie mu kwatery czteropokojowej. W odwołaniu podniósł również, że przesłanką odmowy przyjęcia kwatery jest lokalizacja przydzielonej kwatery w znacznej odległości od miejsca pełnienia służby. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencje Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471). Organ wskazał, że prawo do kwatery przysługuje żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania do czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała i w miejscowości pełnienia służby lub za zgodą dowódcy jednostki w miejscowości pobliskiej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja tego prawa następuje między innymi przez przydział kwatery, zgodnie z wnioskiem i w miejscu pełnienia służby. Przydział kwatery na rzecz żołnierza zawodowego następuje przy uwzględnieniu jego stopnia wojskowego, stanu rodzinnego (art. 26 ust. 1 i 2 ustawy). Organ rozpatrujący odwołanie nie podzielił stanowiska odwołującego się, że kwatera znajduje się daleko od miejsca pracy, ponieważ realizacja przydziału nastąpiła w miejscu pełnienia służby, zgodnie z kolejnością na liście oczekujących na przydział kwatery stałej, jak również jest realizacją ustawowego obowiązku przez organy Agencji zapewnienia przydziału kwatery żołnierzowi zawodowemu w miejscu pełnienia służby. Na powyższą decyzję organu drugiej instancji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie złożył R.K.. Wskazał, że jako pilotowi przysługiwało mu prawo do przydziału osobnej kwatery stałej poza kolejnością wynikającą z listy oczekujących – zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencje Mieszkaniową (Dz. U. z 2000 r. Nr 40, poz. 471). Podniósł, że przez półtora roku nie otrzymał żadnej propozycji kwatery, a w styczniu 2003 r. zaproponowano mu kwaterę, której nie przyjął, a którą pomimo odmowy przyjęcia organ przydzielił mu zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazał, że skarżący jako pilot otrzymał przydział kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. poza kolejnością list zgodnie z obowiązującym do dnia 1 maja 2003 r. § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne badają legalność zaskarżonych orzeczeń pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471) w przypadku odmowy przyjęcia zaproponowanej kwatery, osoba uprawniona może otrzymać w danym roku kalendarzowym dodatkowo tylko jedną inną propozycję przydziału kwatery. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżącemu przedstawiono w dniu 21 stycznia 2003 r. propozycję przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W.. Skarżący odmówił przyjęcia lokalu uzasadniając to brakiem poprawy jego sytuacji mieszkaniowej co do ilości pokoi i znaczną odległością od miejsca pracy. Pomimo odmowy organ nie przedstawił mu w 2003 r. innej propozycji, a decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego z dnia [...] marca 2003 r. został przydzielony mu ten lokal. Wskazać należy, że przepis § 7 ust. 3 wyżej powołanego rozporządzenia jest przepisem kompetencyjnym wydanym w oparciu o przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368). Użyte w przepisie § 7 ust. 3 rozporządzenia słowo "może" (otrzymać propozycję przydziału) nie zostało użyte w pojęciu potocznym, ale nałożyło na organ obowiązek złożenia dodatkowej propozycji przydziału kwatery przed wydaniem w tej sprawie decyzji. Organ jednakże tego nie uczynił, ani nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do treści § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471). Mając na uwadze wyżej wskazane naruszenie prawa materialnego wpływające na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, 8 i 77 kpa, które to naruszenia uzasadniają uchylenie obydwu decyzji Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie z pkt 2 wyroku uzasadnione jest treścią art. 152 wyżej powołanej ustawy.