I SA 1322/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędziowie WSA Daniela Kozłowska, NSA Cezary Pryca spr., Protokolant Edyta Łukasiak, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji Do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora postanawia odrzucić skargę I S.A. 1322/03 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku numer [...] Centralna Komisja Do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych orzekła o uchyleniu uchwały z [...] czerwca 2002 roku Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia tejże Radzie Wydziału [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że uchwałą z [...] maja 2001 roku Rada Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. jednomyślnie zaakceptowała tytuł pracy doktorskiej "[...]" oraz zaakceptowała wszczęcie przewodu doktorskiego przez [...] J. L., a także wyznaczyła dr hab. M. J. promotorem pracy doktorskiej. W dniach [...] grudnia 2001 roku , [...] stycznia 2002 roku i [...] stycznia 2002 roku [...] J. L: zdał egzamin z [...] z oceną [...], z [...] z ocena [...] oraz egzamin z [...] z oceną [...]. Recenzentami pracy doktorskiej [...] J. L. były prof. dr hab. M, W. i prof. dr hab. B. R. Obie recenzje były bardzo pozytywne. Po zapoznaniu się z recenzjami pracy doktorskiej i wynikami egzaminów, Komisja do przeprowadzenia przewodu doktorskiego [...] J. L. jednomyślnie postanowiła przyjąć rozprawę doktorską oraz dopuścić [...] J. L. do publicznej obrony rozprawy doktorskiej. W dniu [...] lutego 2002 roku Komisja Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. przeprowadziła publiczną obronę pracy doktorskiej [...] J. L. i w tej samej dacie Rada Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. podjęła uchwałę o nadaniu J. L. stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 roku Rzecznik Dyscyplinarny dla Nauczycieli Akademickich Akademii [...] im. [...] w W. umorzył postępowanie wyjaśniające w sprawie przebiegu przewodu doktorskiego [...] J. L. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2002 roku Rada Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. nie zatwierdziła stopnia naukowego doktora nauk [...] J. L. Pismem z dnia [...] października 2002 roku Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. poinformował J. L. o treści uchwały z [...] czerwca 2002 roku Rady Wydziału [...]. W dniu [...] października 2002 roku J. L. wniósł odwołanie od uchwały z [...] czerwca 2002 roku Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku numer [...] Centralna Komisja Do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych uchyliła uchwałę z dnia [...] czerwca 2002 roku Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia tejże Radzie Wydziału [...]. Na decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 roku numer [...] Centralnej Komisji Do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł prof. dr hab. J. M. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że biorąc pod uwagę fakt, iż jest kierownikiem Katedry i [...] Akademii [...] w W. oraz członkiem Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W., a także mając na uwadze liczne prace naukowe, spełnia przesłanki, o których mowa w art.28 k.p.a. Ponadto skarżący wskazał, że rozprawa doktorska [...] J. L. nie spełnia warunków, o których mowa w art.11 ust.1 ustawy z 12 września 1990 roku o tytule naukowym i stopniach naukowych ( Dz. U. 65/90, poz.386). W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi oraz wskazała, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga złożona przez podmiot nieuprawniony podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym . Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Z treści art.50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść określony podmiot. Ustawodawca wskazał, że podmiotem tym jest prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz osoba, która ma w tym interes prawny. Jednocześnie ustawodawca posługując się określeniem "uprawniony" do wniesienia skargi wskazuje, że osoba, która nie posiada wymienionych wyżej przymiotów nie może być uznana za osobę uprawnioną do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnionym do wniesienia skargi może być również inny podmiot, któremu ustawa przyznaje takie prawo. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że ustawodawca wskazał na wyraźne powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Na tle wykładni pojęcia strony w rozumieniu art.28 k.p.a. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że o tym, czy określony interes ma charakter interesu prawnego czy też interesu faktycznego przesądza treść przepisów prawa materialnego, z których wynika dla konkretnego podmiotu prawo lub obowiązek pozostający w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym wnoszący pismo opiera swoje żądanie ( vide wyrok NSA z 10.11.1998 r II S.A. 844/98 niepublikowany, wyrok NSA z 15.12.1998 r. II S.A. 1551/98 niepublikowany, wyrok NSA z 17.08.1999 roku I S.A. 1984/98 niepublikowany). Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika wprost, że stosunek prawny oparty o przepisy ustawy (obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji) z 12 września 1990 roku o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. 65/90, poz.386 ze zmianami) powstał pomiędzy jednostką organizacyjną szkoły wyższej uprawnioną do nadawania stopni naukowych a osobą ubiegającą się o nadanie stopnia naukowego. Przepis art.12 ust.1 pkt.1 powołanej wyżej ustawy jednoznacznie wskazuje, iż przewód doktorski przeprowadza i stopień naukowy doktora nadaje rada wydziału lub rada naukowa innej jednostki niż szkoła wyższa. Brak jest więc podstawy prawnej, z której wynikałoby prawo dla członka rady wydziału do występowania w tym postępowaniu we własnym imieniu. Z akt sprawy nie wynika także aby Rada Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w W. podjęła stosowną uchwałę o wystąpieniu ze skargą do sądu administracyjnego i ewentualnie upoważniła członka rady do występowania w jej imieniu. W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarżący nie wykazał interesu prawnego do złożenia skargi do sądu administracyjnego, a tym samym nie był uprawnionym do wniesienia tejże skargi. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z zajmowaniem określonych stanowisk oraz dotyczące pracy naukowej są okolicznościami poza ustawowymi i nie mogą mieć znaczenia dla oceny interesu prawnego w niniejszej sprawie. Przepis art.58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera katalog sytuacji i stanów uprawniających Sąd do odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją opisaną w art.58 § 1 pkt.6 w/w ustawy. Powołany wyżej przepis prawa stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w punktach od 1 do 5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skoro, jak wyżej wykazano, wniesienie skargi do sądu może nastąpić tylko przez podmiot uprawniony posiadający interes prawny, to tym samym osoba, która nie wykazała interesu prawnego nie jest uprawniona do wniesienia skargi, a więc skarga wniesiona przez taką osobę jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.58 § 1 pkt.6 i § 3 w związku z art.50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1271) orzekł jak w postanowieniu.