I SA 1377/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę I SA 1377/03 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr. 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania A. R. od decyzji Burmistrza Gminy W. nr [...], znak [...] z dnia [...] października 2002 r., orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] , oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] w prawo własności oraz ustalającej opłatę za przekształcenie w wysokość [...] zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: W dniu 11 maja 1998 r. A. R. wniósł o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] – w prawo własności. Przed wydaniem decyzji wnioskodawca złożył oświadczenie, iż wyraża zgodę na uiszczenie jednorazowo określonej za przekształcenie opłaty w wysokości [...] zł. Decyzją nr [...], znak [...] z dnia [...] października 2002 r., Burmistrz Gminy W., orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej KW nr [...], w prawo własności oraz ustalił opłatę za przekształcenie w wysokości [...]zł Od powyższej decyzji A. R. złożył odwołanie, wnosił o obliczenie należności za przekształcenie według przepisów ustawy obowiązującej w terminie złożenia wniosku, względnie zastosowanie bonifikaty dla właściwego obliczenia tej należności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując sprawę w wyniku powyższego odwołania podniosło m.in., że zwłoka w załatwieniu sprawy, jaką zarzuca A. R. powoduje szereg następstw procesowych, nie może ona jednak stanowić podstawy zarzutu wadliwości samej decyzji i zawartego w niej rozstrzygnięcia. Podkreślono, że organ administracji wydając decyzję rozstrzyga sprawę na podstawie stanu faktycznego i przepisów prawa, które obowiązują w dniu orzekania. W przedmiotowej sprawie jest to art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr. 120, poz. 1299 z późn. zm.), który stanowił podstawę wydanego przez organ pierwszej instancji orzeczenia. Przepis ten brzmi: "Przepisy ustawy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem 31 października 1998 r., a także do osób fizycznych będących ich następcami prawnymi i złożą wniosek, o którym mowa w art. 2, do dnia 31 grudnia 2000 r." Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji zasadnie przekształcił A. R. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] w prawo własności, bowiem wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przekształcenia. W sposób prawidłowy – w oparciu o art. 4a ust. 2 powołanej ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności oraz uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od opłat za przekształcenie użytkowania wieczystego we własność obliczona została wysokość opłaty za przekształcenie. Ponieważ o wysokości opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego we własność rozstrzygają przepisy obowiązujące w chwili wydania decyzji, a nie w momencie złożenia wniosku brak było podstaw do uwzględnienia odwołania. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. R.. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie obliczenia opłaty za przekształcenie względnie uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie w celu przeprowadzenia ponownego postępowania. Skarżący zarzucił m.in., że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podjęło decyzję bez uwzględnienia, że 15 kwietnia 2003 r. przyjęto korzystną nowelizację ustawy uwłaszczeniowej. Ponadto podniósł, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła w 4, 5 roku od złożenia wniosku, kiedy to obowiązywała ustawa z dnia 4 września 1997 r. Urząd Gminy już w 1997 r. podwyższył prawie dwukrotnie opłatę za użytkowanie wieczyste w 1996 r., ponadto nie zastosował 50 % obniżki od obliczonej opłaty z uwagi na usytuowanie nieruchomości w strefie objętej ochroną konserwatora zabytków, pominięto wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] października 1999 r. obniżający o 50 % ustaloną przez Urząd opłatę. Zdaniem skarżącego przyjęta przez Urząd Gminy W. 50 % bonifikata dla gruntów zabudowanych dla celów mieszkaniowych jest bardzo niska w porównaniu do innych dzielnic W. stosujących bonifikatę 80-90 %. Kolegium nie ustosunkowało się do naliczanej niezgodnie z prawem opłaty, mogło uchylić lub pozostawić w mocy część decyzji pierwszoinstancyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który z dniem 1 stycznia 2004 r. – na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm.) – stał się właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrola ta obejmuje jedynie ocenę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd może uwzględnić skargę tylko w przypadkach, gdy stwierdzi, że narusza ona przepisy prawa w sposób wskazany w art. 145 § 1 powołanej ustawy, w przeciwnym razie skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zarówno Burmistrz Gminy W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając decyzje w postępowaniu prowadzonym na wniosek A. R. z dnia 11 maja 1998 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia na przepisach prawa materialnego obowiązujących w dacie rozpatrzenia sprawy i ustaliły opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność przedmiotowej nieruchomości zgodnie z regulacją zawartą w powołanych w decyzjach unormowaniach zawartych w ustawie z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t.j. Dz. U. 2001 r., Nr. 120, poz. 1299 ze zm.). Żądanie skarżącego, by opłaty te obliczone zostały według regulacji obowiązującej w dacie złożenia wniosku pozbawione jest podstaw prawnych, podobnie jak sugestia, że organ odwoławczy winien uwzględnić przy podejmowaniu decyzji treść ustawy, która w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie weszła jeszcze w życie. Ustalenie opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpiło w sprawie niniejszej według zasad określonych w art. 4a ust. 2 powołanej ustawy z zastosowaniem bonifikaty o której mowa w art. 3. Okoliczność, że jak twierdzi skarżący, w innych dzielnicach W. stosowana jest większa bonifikata, wynosząca 80-90 % nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skoro przepis możliwość udzielenia bonifikaty, gdy przedmiotem decyzji jest nieruchomość wykorzystywana lub przeznaczona na cele mieszkaniowe oraz określenie jej wysokości pozostawia uznaniu właściwych organów. Z podniesionych wyżej względów skarga jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.