I SA 1378/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA - Maria Wiśniewska - Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. Oddział Zamiejscowy w P. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do uznania schorzenia za chorobę zawodową oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. Oddział Zamiejscowy w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że J. J. pracował w okresie od [...] października 1967 r. do [...] grudnia 1985 r. jako kinooperator w kinie "W." w G.. Kino "W." w G. do 1990 roku było własnością Samorządowej Instytucji Filmowej "H." w L.. W latach 1970 – 2000 skarżący posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą "[...]" w G.. Poradnia Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] rozpoznała u skarżącego: znacznego stopnia [...] pochodzenia pozazawodowego, przewlekłe [...], [...], [...] oraz [...]. Poradnia stwierdziła, że charakter zmian w [...] nie jest typowy dla urazu [...]. Dane dotyczące narażenia na [...] we wskazanym okresie zatrudnienia na stanowisku kinooperatora i innych wymienionych w przebiegu pracy zawodowej nie pozwalają na uznanie, że miało miejsce długotrwałe zatrudnienie w warunkach przekroczeń normatywów higienicznych dla [...]. Natomiast dokumentacja medyczna potwierdza występowanie [...] u badanego od młodości. Nasilenie patologii w chwili badania orzeczniczego świadczy o destrukcji postępującej od wielu lat. Na tej podstawie orzeczono o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] – urazu [...] według pkt. 15 wykazu chorób zawodowych. Od powyższego orzeczenia J. J. odwołał się do Instytutu Medycyny Pracy w L.. W orzeczeniu z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Samodzielna Pracownia [...] i [...] Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w L. rozpoznała u badanego [...] z przewagą [...] oraz przewlekłe [...]. Wymieniona jednostka orzecznicza stwierdziła, że zmiany chorobowe narządu [...] mają etiologię pozazawodową (wieloletni czynny obustronny proces [...]). Zarówno stopień jak i charakter ubytku [...] nie jest charakterystyczny dla objawów klinicznych przewlekłego urazu [...]. W związku z tym nie rozpoznano choroby zawodowej – uszkodzenia [...] spowodowanego [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej. Organ wziął pod uwagę ustalenia dokonane przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2002 r., z których wynika, że schorzenie [...] istnieje od dzieciństwa, a zaostrzenie miało miejsce w czasie służby wojskowej i wówczas J. J. rozpoczął leczenie [...]. W październiku 1982 r. skarżący składał wniosek o rentę inwalidzką z powodu postępującej [...], co wyklucza związek tak zaawansowanej patologii narządu [...] z zatrudnieniem w charakterze kinooperatora w Samorządowej Instytucji Filmowej "H." w L., gdyż – jak ustalono praca ta była realizowana w środowisku, w którym nie było przekroczeń normatywów higienicznych dla czynników uszkadzających [...]. Natomiast praca w ramach zarejestrowanej w 1970 roku własnej działalności gospodarczej "[...]" była wykonywana w nienormowanym czasie pracy, brak jest jednak informacji o narażeniu na [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia jednostek orzeczniczych, które nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej. Od tej decyzji J. J. złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy i przedstawił przebieg choroby i jej przyczyny. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. Oddział Zamiejscowy w P. nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał się na orzeczenia lekarskie wydane przez dwie jednostki powołane do rozpoznawania chorób zawodowych, które wydały negatywne orzeczenia w sprawie schorzeń skarżącego nie rozpoznając u niego choroby zawodowej. Organ podkreślił, że jak wynika z dokumentacji, [...], na który był narażony J. J. jako kinooperator, nie przekraczał obowiązującego normatywu higienicznego. Rozpoznane zmiany chorobowe narządu [...] – wieloletni czynny proces zapalny [...] nie mają etiologii zawodowej, w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Na powyższą decyzję ostateczną J. J. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której opisał warunki, w jakich wykonywał pracę i wniósł o "uznanie choroby zawodowej". W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296), jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza że może decyzję uchylić bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego orzekania o uprawnieniach i obowiązkach stron, w związku z czym nie może rozpoznać wniosku skarżącego o "uznanie choroby zawodowej". Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do uznania jej za niezgodną z prawem. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym wyżej mowa, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej. Jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych rozpoznały u J. J. schorzenie narządu [...] - znacznego stopnia obustronny ubytek [...] typu [...] graniczący z [...], stwierdziły jednak, że schorzenie to nie ma pochodzenia zawodowego lecz jest wynikiem wieloletniego przewlekłego [...], którego powstanie datuje się w dzieciństwie. Rozpoznanie choroby stanowi zagadnienie medyczne i treść orzeczenia lekarskiego w tej sprawie jest wiążąca dla organu inspekcji sanitarnej. Skoro jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącego choroby o etiologii zawodowej, nie było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, ponieważ zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. orzekający w pierwszej instancji jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., który wydał zaskarżoną decyzję, związani byli negatywnym orzeczeniem lekarskim. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.