I SA 1460/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Cezary Pryca Sędziowie WSA - Elżbieta Sobielarska aWSA - Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2004 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty W. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] 2. zasądza na rzecz W. K. od Wojewody [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 30,00 (trzydzieści) złotych; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu I SA 1460/03 Uzasadnienie Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 73 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ust. 4 i 5 z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), art. 129 ust.1, art. 130 ust. 1, ust. 2, art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) ustalił odszkodowanie w wysokości 25 700.00 na rzecz W. K. z tytułu nabycia przez Powiat W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] opow. 0,0171 ha położonej w mieście W., zajętej pod drogę publiczną. W uzasadnieniu organ podał, ze stosownie do wyżej powołanej ustawy właścicielowi gruntu zajętego pod drogę powiatową przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie ustalone wg stanu nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy tj. 28 październik 1998 r., przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego, trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa władania gruntem, zaś wartość nieruchomości zgodnie z art. 130 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami należy ustalić na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym wartość nieruchomości określona została na kwotę 25 700,00 złotych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] listopada 2002 r. nr jw. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumenty podane przez organ pierwszej instancji. W. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję zarzucając "rażące naruszenie art. 107 kpa poprzez popełnienie błędów merytorycznych w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego dotyczącym wartości odszkodowania za wywłaszczony grunt". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ), który za podstawę swej decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. przyjął Wojewoda [...] stanowi w ust. 1, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl art. 130 i 132 § 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm. ) wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu, po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającego wartość nieruchomości. Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym, decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna. Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji o wywłaszczeniu podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Skarżący wskazywał, na błędy merytoryczne popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego przy sporządzaniu operatu szacunkowego, tj. przyjęcie do porównań transakcji, które miały miejsce w 2000 r., przy określaniu wartości nieruchomości na dzień 10 października 2002 r., zbyt małą ilość transakcji wziętych do porównań, brak wyjaśnienia czym kierował się rzeczoznawca przy doborze nieruchomości porównawczych. Natomiast jak wynika ze zgromadzonych akt administracyjnych Starosta Powiatu W. w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] ustalającej wysokość odszkodowania nie odniósł się do zarzutów W. K.. Wojewoda [...] działający jako organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę także nie odniósł się do wyżej przytoczonych zarzutów. Stosownie do przepisu art. 107 kpa decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej wydanej decyzji, zaś uzasadnienie faktyczne powinno zawierać m.in. podane dowody na których organ się oparł przy wydaniu orzeczenia. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie art. 107 § 1 i 3 kpa. Powyższe powoduje, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, bowiem nie podjęto wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada nakazująca organowi administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 kpa). Z kolei art. 77 § 1 kpa mówi, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika, że organ administracji publicznej nie zgromadził całego materiału dowodowego mającego istotne znaczenie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.