I SA 1510/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech WSA Daniela Kozłowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. I SA 1510/03 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez K. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], orzekł o nabyciu z mocy prawa przez Województwo [...] własności nieruchomości. Od powyższej decyzji do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast złożyła odwołanie K. C. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. stronie odwołującej się doręczono w dniu 19 maja 2003 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 2 czerwca 2003 r. Natomiast odwołanie wpłynęło do Kancelarii Ogólnej Zakładu Obsługi [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 3 czerwca 2003 r. Do odwołania nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania. Organ odwoławczy uznał, w tej sytuacji, że odwołanie zostało wniesione po terminie przewidzianym w art. 129 § 2 kpa. W skardze na powyższe postanowienie K. C. wniosła o jego uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie art. 42 kpa polegające na doręczeniu decyzji osobie nieuprawnionej, naruszenie art. 57 kpa poprzez błędne ustalenie biegu terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W uzupełnieniu swojego stanowiska organ powołał się na fakt, iż decyzja organu wojewódzkiego została skarżącej doręczona na ten sam adres co zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jeżeli zaś strona zmieniła adres zamieszkania, to zgodnie z art. 41 kpa miała obowiązek powiadomienia o tym organu prowadzącego postępowanie z takim skutkiem, że zaniedbanie tego obowiązku powoduje, iż doręczenie na adres dotychczasowy ma skutek prawny. Twierdzenie skarżącej, że decyzja została odebrana przez osobę nieuprawnioną nie jest uzasadnione ponieważ art. 43 kpa przewiduje doręczenie zastępcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Aby można było zarzucić stronie, że odwołanie wniosła z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności, określonego w art. 129 § 2 kpa, to należy w sposób niewątpliwy ustalić, że decyzja została stronie doręczona prawidłowo, a więc zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego odnoszącymi się do doręczeń. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została zaadresowana do K. C. na adres, pod którym nigdy nie mieszkała i nie przebywała, co udokumentowała załączonymi do skargi dokumentami, takimi jak poświadczenie zameldowania na pobyt stały przez Urząd Gminy Z. oraz kserokopię wpisu zameldowania w dowodzie osobistym (k. 16-18). Z dokumentów tych wynika, że K. C. jest zameldowana w Z. przy ul. [...] [...] od dnia 7 kwietnia 2000 r. natomiast do tej daty była zameldowana w Z. nr [...] od dnia 21 stycznia 1950 r. Natomiast decyzja została zaadresowana na ul. [...] [..] w Z., a zgodnie ze stanowiskiem skarżącej pod tym adresem nie mieszkała nigdy i nie była zameldowana. Jest w sprawie bezsporne, że w dacie 19 maja 2003 r., a więc w dacie, w której doręczyciel chciał doręczyć skarżącej decyzję K. C. przebywała poza miejscem zamieszkania, co uniemożliwiało doręczenie jej przesyłki zgodnie z art. 40 § 1 i art. 42 § 1 kpa. Natomiast art. 43 kpa przewiduje tzw. doręczenie zastępcze w przypadku nieobecności adresata, ale by można było uznać, że doręczenie zastępcze jest skuteczne musi ono odpowiadać wymogom określonym w tym przepisie, zgodnie z którym pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, zaś o doręczeniu pisma tym osobom zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma adresowanego do K. C. wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została odebrana przez J. C., brata adresatki w dniu 19 maja 2003 r., co potwierdza widniejący na stronie pierwszej "zwrotki" podpis i data i co nie jest przez J. C. kwestionowane. Jednakże na odwrocie "zwrotki" znajduje się informacja doręczyciela, że przesyłkę doręczył adresatowi, co nie odpowiada prawdzie. Nie jest wiadomo czy J. C. należy do kręgu osób wymienionych w art. 43 kpa, gdyż nie wynika to, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, a tylko osobom wyszczególnionym w tym przepisie ustawa dopuszcza możliwość doręczenia zastępczego. Nie jest także wiadomo czy, w sytuacji, gdy J. C. może być uznany za sąsiada lub dozorcę domu w rozumieniu art. 43 kpa, o doręczeniu mu przesyłki adresowanej do skarżącej została ona zawiadomiona w sposób przewidziany w tym przepisie. Organ odwoławczy tych okoliczności nie wyjaśnił i uznał, że doręczenie decyzji K. C. nastąpiło skutecznie w dniu 19 maja 2003 r. i że od tej daty należy liczyć bieg terminu do wniesienia odwołania. Poza tym organ powołuje się na fakt, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało K. C. doręczone również na adres w Z. ul. [...][...] i jeżeli ten adres był nieprawidłowy, to winna ona powiadomić organ o tym, ze skutkiem przewidzianym w art. 41 kpa. Tymczasem znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 18) również budzi wątpliwości co do prawidłowości jej doręczenie, gdyż odbiór został potwierdzony przez Z. C., szwagierkę i nie wynika z tego dokumentu by doręczenie to spełniło wymogi doręczenia zastępczego określonego w art. 43 kpa. Należy więc uznać, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 7, 8, 77 i 83 kpa, gdyż organ nie wyjaśnił sprawy zachowania przez K. C. terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sposób wyczerpujący i pozwalający na uznanie, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu. Wydanie postanowienia niezgodnego z prawem skutkuje jego uchyleniem. Ponownie rozpoznając sprawę terminowości wniesienia odwołania organ przede wszystkim dokładnie wyjaśni, czy doręczenie K. C. decyzji Wojewody [...] nastąpiło skutecznie, a więc zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi doręczeń. Dopiero wyjaśnienie tej kwestii pozwoli organowi na właściwą ocenę, czy wniesienie odwołania od tej decyzji przez K. C. nastąpiło w terminie określonym w art. 129 § 2 kpa, czy też z uchybieniem tego terminu. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.