I SA 1521/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./ Sędziowie Joanna Banasiewicz Monika Nowicka Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o pomocy finansowej oddala skargę I SA 1521/02 UZASADNIENIE Komendant Miejski Policji w L. decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. Nr [...] przyznał J. N. pomoc finansową w wysokości 11920 zł, natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Nr 99/2001 – wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) – zmienił swą pierwotną decyzję w ten sposób, że przyznał pomoc w wysokości 13508 zł, tj. według kwoty 3377 zł za normę zaludnienia w miejsce poprzedniej kwoty 2980 zł. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Nr [...], Komendant Główny Policji zaś decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego. Obydwa organy uznały, że decyzja Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., gdyż pomoc finansowa nie przysługuje policjantowi, który już pomoc otrzymał na podstawie dotychczasowych przepisów. Organ odwoławczy uznał ponadto, że nie znajdował zastosowania art. 155 k.p.a., gdyż zmiana decyzji wymaga zgody strony, czego domniemywać nie można. W skardze J. N. zarzucił nie tylko, że ustnie wyraził zgodę na zmianę decyzji, lecz przede wszystkim, że nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, jeżeli przepisy rozporządzenia wykonawczego budzą wątpliwości interpretacyjne. W odpowiedzi Komendant Główny Policji podniósł, że w istocie decyzja nr [...] została wydana bez podstawy prawnej, gdyż w chwili jej wydania rozporządzenie z dnia 17 października 2001 r. jeszcze nie weszło w życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] przyznano pomoc w wysokości określonej § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468 z dnia 16 listopada 2001 r.), podczas gdy rozporządzenie wchodziło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (§16) i w chwili wydania decyzji jeszcze nie obowiązywało. Decyzja została zatem wydana bez podstawy prawnej – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. – i właśnie dlatego podlegała stwierdzeniu nieważności, chociaż w postępowaniu nadzorczym przyjęto, że rażąco narusza prawo – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – lecz rozbieżność ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż w każdym razie – chociaż inna – przyczyna nieważności zachodzi. Należy wyjaśnić, że – jeżeli decyzja została wydana bez podstawy prawnej - nie ma potrzeby ustalania, jakie ponadto zawiera uchybienia, gdyż do nieważności prowadzi już ta przyczyna. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.