I SA 1783/02

W IMIENIU RZEZCZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska A WSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. J. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa oddala skargę. I SA 1783/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 kpa po rozpoznaniu wniosku C. J. stwierdził niedopuszczalność wniosku o kolejne ponowne rozpoznanie w trybie art. 127 § 3 kpa sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na następujące okoliczności ustalone w sprawie. Decyzją Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1963 r., nr [...] orzeczono o zakończeniu podziału nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], [...] i [...] o pow. 5505 m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] cz. stanowiącej własność C. J. i nieruchomości o pow. 2105 m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej własność J. K., i o wprowadzeniu nowego stanu własności na obszarze objętym podziałem w ten sposób, że na rzecz Skarbu Państwa, bez odszkodowania, przejęte zostały dwie działki budowlane, oznaczone numerami katastralnymi nr [...] (zgodnie z obecną numeracją nr [...]) i [...] (obecnie nr [...]) o łącznej pow. 754 m2 oraz pod ulice i zieleńce na rzecz Skarbu Państwa przejętych zostało jedenaście działek o pow. 1764 m2. Po rozpatrzeniu wniosku C. J. o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa gruntu o pow. 2518 m2 Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1963 r. ze względu na brak zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Zgodnie z pouczeniem zawartym w w/w decyzji strona mogła w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania zwrócić się w trybie art. 127 § 3 Kpa do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie w decyzji tej zawarto pouczenie o możliwości złożenia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz.U. NR 74, poz. 368) na decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy strony nie wystąpiły, natomiast C. J. zaskarżyła powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2000 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 28 czerwca 2001 r. (sygn. akt I SA 264/2000) odrzucił skargę jako niedopuszczalną, gdyż skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków odwoławczych (art. 127 § 3 Kpa). Adw. R. M. R. – pełnomocnik C. J., pismem z dnia 2 lipca 2001 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 lipca 2001 r., zwróciła się do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. z jednoczesnym złożeniem na mocy art. 58 § 2 Kpa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 2411/01 skargę C. J. na powyższe postanowienie oddalił. Pismami z dnia 10 czerwca 2002 r. i z dnia 18 czerwca 2002 r. C. J. zwróciła się o kolejne rozpoznanie w trybie art. 127 § 3 Kpa sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...] i ponowne zbadanie zasadności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1963 r. Stwierdzając niedopuszczalność wniosku Prezesa powołał się na fakt prawidłowego pouczenia strony o przysługujących środkach zaskarżenia w decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. W podaniu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co potwierdził w wyroku I SA 2411/01 z dnia 8 kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę C. J. na postanowienie z [...].08.2001 r., odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku w trybie art. 127 § 3 Kpa. Zgodnie z przepisem art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w wyroku Sądu wiąże organ i sąd. Skoro, zatem postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 127 § 3 Kpa, rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. było przedmiotem oceny sądu, to oddalenie przez NSA skargi zamyka drogę do dokonania innej oceny prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa, a w szczególności oceny sprzecznej z wyrokiem sądu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. J., która nie zarzuciła naruszenia prawa w zaskarżonym postanowieniu, lecz wniesienie skargi uzasadniła skorzystaniem z zamieszczonego w postanowieniu pouczenia. Nie ma bowiem innej możliwości kwestionowania decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. Zdaniem skarżącej nie ponosi ona winy, gdyż choruje i błędne zrozumienie pouczenia jest chyba wynikiem jej stanu zdrowia. W dalszej części uzasadnienia skargi podnosi zarzuty dotyczące decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego podlegała w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z póz. zm.) rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny uprawniony jest do kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym przypadku postanowienia, zaś podstawę kognicji stanowią przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 kpa stwierdzało niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ponowionego pismami z 10 i 18 czerwca 2002 r.), zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W sytuacji gdy organ centralny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2001 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku, a skarga C. J. na powyższe postanowienie została prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 2411/01 oddalona złożony wniosek – ponowiony pismami skarżącej z dnia 10 i 18 czerwca 2002 r. był niedopuszczalny. Postępowanie administracyjne z racji uregulowania zamieszczonego w art. 15 kpa jest wprawdzie dwuinstancyjne, czego następstwem jest wprowadzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku aktów wydawanych przez organy naczelne i centralne, przewidzianego w art. 127 § 3 kpa, lecz wniosek ten przysługuje tylko w ściśle określonym terminie. Uchybienie temu terminowi i prawomocna odmowa przywrócenia terminu powoduje, iż strona nie może skorzystać z tego środka w dowolnym czasie. Zasadnie zatem organ centralny wydał postanowienie w trybie art. 134 kpa, stwierdzające niedopuszczalność wniosku. Jeśli więc zaskarżony akt jest zgodny z prawem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.