I SA 1787/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie: NSA Joanna Banasiewicz WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Powiatu w S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie komunalizacji 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...]; 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3/ zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz Powiatu w S. kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa, decyzją z [...] czerwca 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].01.2002 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z dniem 1.01.1999 r. przez Powiat S. mienia w skład, którego wchodzi nieruchomość lokalowa o pow. 577 m2, położona w S., w budynku przy ul. [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Zarząd Powiatu w S. pismem z dnia 12 grudnia 2001 r. zwrócił się o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Powiat S. mienia Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. w skład, którego wchodzi nieruchomość lokalowa o powierzchni 577m2, położona w S., w budynku przy ul. [...], powołując się na art. 60 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 1 z dnia 13.10.1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przedmiotowy lokal jest lokalem użytkowym. Na podstawie umowy najmu lokalu użytkowego, zawartej 16 czerwca 1988 r. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową w S. a Zespołem Opieki Zdrowotnej w S., ZOZ wynajął od spółdzielni lokal o powierzchni 577 m2. Zgodnie z § 3 tej umowy najemca miał obowiązek wniesienia wkładu budowlanego na jednorazową spłatę kredytu bankowego i tym samym zgodnie z art. 238 ustawy z dnia 16 września 1982 r. przysługuje mu własnościowe prawo do lokalu. W przypadku zwolnienia lokalu najemcy przysługuje zwrot wniesionego wkładu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa nieruchomość jest własnością Gminy S. w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej w S.. Jedną z podstawowych przesłanek nabycia własności mienia przez jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. jest to, że mienie to ma być własnością Skarbu Państwa i musi pozostawać we władaniu jednostki przejmowanej przez samorząd terytorialny. Biorąc pod uwagę istniejący stan faktyczny i prawny organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie może być przekazana Powiatowi S., gdyż nie spełnia podstawowego wymogu art. 60, a mianowicie nie jest własnością Skarbu Państwa. W ocenie organu odwoławczego słusznie Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przedmiotowego lokalu użytkowego, gdyż nie zostały spełnione przesłanki art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa Powiat w S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołał się na to, że jego wniosek dotyczył stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1.01.1999 r. mienia w postaci własnościowego prawa do lokalu położonego w S. przy ul. [...], które w ocenie skarżącego stanowiło mienie Skarbu Państwa. Natomiast zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy rozpatrzyły wniosek w kontekście nabycia własności nieruchomości gminnej, o co Powiat S. nigdy nie wnosił. Minister Skarbu Państwa, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Organ I instancji odmówił stwierdzenia, iż z dniem 1.01.1999 r. Powiat S. nabył mienie Skarbu Państwa, stanowiące nieruchomość lokalową, gdyż jest ona własnością Spółdzielni Mieszkaniowej w S. Organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z uzasadnieniem, że nieruchomość objęta decyzją jest własnością Gminy S.. Natomiast Powiat w S. wnioskował o stwierdzenie, że mienie Skarbu Państwa, w skład którego wchodzi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego w S., w budynku przy ul. [...], stało się z dniem 1.01.1999 r. z mocy prawa mieniem tego Powiatu. Wprawdzie wniosek Powiatu z dnia 12.12.2001 r. nie konkretyzuje w sposób jednoznaczny, że dotyczy własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, gdyż skarżący wnosił w nim o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Powiat mienia "dotyczącego lokalu użytkowego o pow. 517 m2 (...)", to już w odwołaniu od decyzji Wojewody Powiat w S. powołuje się na własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu przysługujące Skarbowi Państwa, jak również w kartach inwentaryzacyjnych znajdują się zapisy o prawie do lokalu. Tak więc zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie wyjaśniły jakiego mienia dotyczy wniosek komunalizacyjny Powiatu S. i wydały decyzje, które nie rozstrzygają o istocie sprawy. Tym samym zapadły one z naruszeniem art. 7 i 104 § 2 kpa. Z tego względu, jako sprzeczne z przepisami prawa podlegają uchyleniu. Ponownie rozpatrując wniosek komunalizacyjny Powiatu w S. organ ustali w pierwszej kolejności czy w ogóle powstało spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu użytkowego, w okolicznościach faktycznych jakie powołuje skarżący. Jeżeli to ograniczone prawo rzeczowe powstało to należy ustalić, czy stanowiło ono mienie Skarbu Państwa, a następnie czy spełnione są pozostałe przesłanki komunalizacji tego mienia, wymienione w art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Badając wniosek komunalizacyjny organ rozważy także, czy Powiat w S. upoważniony jest do występowania z takim wnioskiem w kontekście brzmienia art. 47 powołanej wyżej ustawy oraz czy nie ma tu zastosowania art. 60 ust. 2 tej ustawy. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C, art. 152 i 200 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.