I SA 1807/98

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1998 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe I SA 1807/98 UZASADNIENIE Z. P. złożył w dniu 13 października 1998 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] sierpnia 1998 r. o odmowie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 1997 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Gdańskiego z dnia [...] września 1995 r. o odmowie przyznania rekompensaty pieniężnej przewidzianej przepisem art. 7 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446). W dniu 1 lipca 1999 r. skarżący Z. P. zmarł, a odpis skrócony aktu zgonu znajduje się w aktach sprawy. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 października 1999 r. zawiesił postępowanie sądowe. Przez ponad trzy lata żadna osoba nie zgłosiła udziału w postępowaniu wskazując, że jego wynik dotyczy jej interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że art. 7 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446) stanowi, że prawo do rekompensaty pieniężnej mają kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych objęci listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowani w spółdzielniach mieszkaniowych, którzy do końca 1990 r. zgromadzili wymagane wkłady mieszkaniowe, są pełnoletni i spełniają wszystkie pozostałe wymogi określone w tym przepisie. Powołany przepis uprawnienie do rekompensaty pieniężnej ściśle wiąże z osobą kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, co świadczy, iż jest to uprawnienie osobiste i w myśl art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego nie podlega dziedziczeniu. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 1997 r., I SA 316/96 oraz z dnia 23 kwietnia 1999 r. I SA 1293/98. W takim przypadku zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 124 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiesza się postępowania. Skoro jednak postępowanie zostało zawieszone na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, to w tej sytuacji należało je umorzyć na podstawie art. 130 § 1 i 131 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.