I SA 1826/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie NSA Cezary Pryca WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...]czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. I SA 1826/03 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania pani M. W.od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak [...] ustalającej opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] i [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości po upływie 3 letniego terminu zakreślonego przez ustawodawcę dla dopuszczalności ustalenia takiej opłaty. Skoro zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu przedawnienia wskutek upływu zakreślonego terminu dla ustalenia przez organ opłaty adiacenckiej, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, a postępowanie przed organem pierwszej instancji umorzeniu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Burmistrz Gminy i Miasta G. (organ pierwszej instancji), domagając się jej uchylenia i wskazując, że Gmina G.ma interes prawny w ustaleniu opłat adiacenckich, co pozwala uznać ją z podmiot uprawniony do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie, bowiem gmina mająca interes faktyczny nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej w której decyzję wydaje burmistrz tej gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego. Przedmiotową skargę na decyzję organu drugiej instancji złożył organ pierwszej instancji, który wydawał decyzję w sprawie opłaty adiacenckiej pani W. Zainteresowana odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które wydało decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, nie może być równocześnie stroną tego postępowania. W postanowieniu z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bez względu na przedmiot sprawy i jego związek z interesem prawnym, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy, w związku z tym ani gmina ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego, decyzji organu odwoławczego. W uchwale z dnia [...] lutego 1993 r., [...] Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym podmiot, któremu z woli ustawodawcy powierzono wydawanie decyzji w tym postępowaniu. Również w uzasadnieniu uchwały z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ze powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Tak więc burmistrz gminy jako organ upoważniony do wydania decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej nie był uprawniony do wniesienia skargi na ostateczną decyzję wydaną w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a zatem wniesioną skargę w tej sprawie należało uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzecz Wojewódzki Sad Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.