I SA 1840/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch NSA Jan Paweł Tarno /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy komunalizacji nieruchomości oddala skargę I SA 1840/02 UZASADNIENIE Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto L., na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), własności zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o powierzchni 4580 m2 i nr [...] o powierzchni 997 m2 w obrębie geod. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, iż w dniu wejścia w życie cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r., tj. w dniu 27 maja 1990 r., przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...]. W tym stanie prawnym Wojewoda [...] uznał, że tytuł prawny zarządu przysługujący przedsiębiorstwu państwowemu, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wyklucza możliwość stwierdzenia komunalizacji przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji Wojewody [...] odwołało się Miasto L., podnosząc że decyzja o ustanowieniu zarządu nieruchomością, na którą powołał się Wojewoda [...], jest obarczona wadami skutkującymi jej nieważnością, w związku z czym nie może stanowić podstawy odmowy komunalizacji. Rozpoznając odwołanie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zważyła, że jest poza sporem, iż decyzja o zarządzie przedmiotową nieruchomością w dniu wydania zaskarżonej decyzji pozostawała w obrocie prawnym. Dopóki stan taki istnieje ustanowione tą decyzją prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, eliminuje możliwość komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na rzecz Gminy Miasta [...]. Wady decyzji o ustanowieniu zarządu nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym komunalizacji, gdyż podlegają ocenie w odrębnym postępowaniu wszczętym na wniosek strony albo z urzędu przez właściwy w tej sprawie organ. W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Miasto L. wniosło o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...]. Strona skarżąca podniosła, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o ustanowieniu zarządu nieruchomością, na którą powołały się organy, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym nie może być podstawą do uznania prawa zarządu przysługującego przedsiębiorstwu. Prezydent Miasta L. wystąpił o stwierdzenie nieważności w/w decyzji i okoliczność ta stanowi w myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa zagadnienie wstępne do rozpatrzenia sprawy dotyczącej wydania decyzji w sprawie komunalizacji. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego Miasta L., należało zawiesić postępowanie komunalizacyjne do czasu rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z.". W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie. Skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu zarządu nieruchomością strona skarżąca wniosła po wydaniu zaskarżonej decyzji, to nie może skutecznie żądać zawieszenia postępowania, które jest już przedmiotem kontroli Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zarzut skargi został oparty na twierdzeniu, że podstawą oceny dokonanej przez organy orzekające w przedmiocie odmowy komunalizacji nieruchomości na rzecz Miasta L. stanowiła decyzja o ustanowieniu zarządu nieruchomością, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z dołączonej do skargi nieuwierzytelnionej kopii pisma Prezydenta Miasta L. nr [...] do Wojewody [...] wynika, że pismo to zawiera wniosek o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o oddaniu w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." oznaczonych nieruchomości położonych przy ul. [...] w L. oraz o zawieszenie postępowań komunalizacyjnych zakończonych szczegółowo wymienionymi w piśmie decyzjami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej. Wniosek ten wszakże został złożony dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 16 kpa trwałość ostatecznej decyzji administracyjnej może być wzruszona jedynie w przypadku jej uchylenia bądź zmiany, stwierdzenia nieważności albo wznowienia postępowania w przypadkach przewidzianych w kpa lub w ustawach szczególnych. Dopóki zatem decyzja administracyjna nie zostanie wzruszona we wskazanym trybie, dopóty zachowuje ona ważność i stosunki prawne powstałe na jej podstawie nie mogą być kwestionowane. W dniu orzekania przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w przedmiocie odmowy komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na rzecz Miasta L. decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o oddaniu tej nieruchomości w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." nie została wzruszona w żadnym ze wskazanych wyżej trybów. Prawidłowo zatem organy przyjęły, że pozostawanie nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wykluczało komunalizację przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Skoro zatem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nie naruszają prawa, skarga podlegała oddaleniu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.