I SA 1882/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daniela Kozłowska Sędziowie NSA - Anna Łukaszewska-Macioch WSA - Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant - Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi F. F. , B. G., K. i K. B., E. B. , A. K., A. M. i D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego O. z dnia [...] lipca 2003 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzje i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2003 r.,[...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz F. F. , B. G., K. i K. B., E. B. , A. K., A. M. i D. S po 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., w której stwierdziło z urzędu nieważność decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Wiceprezydenta Miasta o zatwierdzeniu podziału działek : nr [...], [...], [...], [...], w części w jakiej określa ona, że wydzielone w wyniku podziału działki: nr [...], [...], [...], [...], [...] położone są w liniach rozgraniczenia dróg publicznych , a w pozostałej części nie stwierdziło nieważności w/w decyzji. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 7 marca 2000 r. E. B., F. F. , B. G., D. S. , A. K., A. M. , K. i K. B., zwrócili się o wydanie opinii odnośnie proponowanego podziału nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...], [...], [...], [...], położonych w O. w rejonie ul. [...] W wyniku rozpoznania powyższego wniosku postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Architekt Miejski, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O. pozytywnie zaopiniował przedłożony projekt podziału nieruchomości oznaczonej numerami geodezyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...]. Stwierdził też, że stosownie do ustaleń miejscowego, ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. powstałe w wyniku podziału działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone są w liniach rozgraniczenia dróg publicznych . Po uprawomocnieniu się w/w postanowienia ,decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] Wiceprezydent Miasta O. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O. zatwierdził podział nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...], [...], [...], [...], na szereg działek, z których nowopowstałe działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...] położone są w liniach rozgraniczenia dróg publicznych. Dodał, że działki te przeznaczone są pod drogi publiczne i z chwilą , gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, przejdą na rzecz Miasta O. za odszkodowaniem. Decyzja ta stała się prawomocna. Następnie Urząd Miejski w O. zawiadomił Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. o zaistnieniu okoliczności mogących skutkować stwierdzeniem nieważności w/w decyzji, gdyż zawiera ona wadę polegającą na zaliczeniu działek nr [...], [...], [...], [...], [...] do kategorii dróg publicznych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. orzekło z urzędu nieważność decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Wiceprezydenta Miasta o zatwierdzeniu podziału działek: nr [...], [...], [...], [...] w części w jakiej określa, że wydzielone w wyniku podziału działki: nr [...], [...], [...], [...], [...] położone są w liniach rozgraniczenia dróg publicznych, a w pozostałej części nie stwierdziło nieważności w/w decyzji. Kolegium uznało, że miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta O. nie przewidywał na terenie objętym podziałem żadnych dróg publicznych. Nie można zatem przyjąć, iż dokonany przedmiotową decyzją podział nieruchomości, polegający na wydzieleniu kilku działek jako dróg publicznych, jest zgodny z tym planem. Wobec tego zachodzi sprzeczność pomiędzy treścią art. 93 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) a powołaną decyzją. Jest to rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji w tej części. Po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2003 r. W skargach do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. B., F. F. , B. G., D. S. , A. K., A. M. , K. i K. małżonkowie B.,wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: - przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 93, 96 i 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. ( Dz. U. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) - art.156 §1 pkt.2 k.p.a. przez przyjęcie, że uchylona częściowo decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 3 § 1i § 2 oraz art.134 §1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na rozpoznawaniu skarg m. in. na decyzje administracyjne, przy czym rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe zatem oznacza, że Sąd ma obowiązek z urzędu dokonać wszechstronnej oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn, niż wskazane przez skarżących. Zgodnie z art. 93 i 96 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) postępowanie w sprawach o podział nieruchomości jest dwuetapowe. Najpierw, zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Dopiero później dokonuje się podziału nieruchomości – na podstawie tegoż postanowienia zatwierdzającego projekt podziału. W niniejszej sprawie zostało wydane postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. pozytywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości. Nie zostało ono zaskarżone, wobec czego jest prawomocne. Funkcjonuje ono w obrocie prawnym i jest obowiązujące, a tym samym wiążące dla organów administracji. Postanowienie to jest podstawą wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Nie można zatem uznać decyzji, wydanej na podstawie tego postanowienia, za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Na skutek wydania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. istnieje sprzeczność pomiędzy treścią postanowienia zatwierdzającego podział przedmiotowej nieruchomości, a w/w decyzją stwierdzającą w części nieważność decyzji zatwierdzającej podział działek. Takiej sprzeczności być nie może, musi być zgodność między treścią postanowienia opiniującego podział nieruchomości, a decyzją zatwierdzającą ten projekt. Jeżeli organ wszczął postępowanie o stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału, to musi najpierw wzruszyć prawomocne postanowienie opiniujące ten projekt, gdyż jest ono podstawą wydania decyzji. Wobec nie dokonania tego, Sąd nie rozpatrywał zarzutów merytorycznych skarg. Mając powyższe na uwadze – nie przesądzając o zasadności zawartych w skargach zarzutów - Sąd, na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit .a i c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.