I SA 1923/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędziowie NSA Cezary Pryca, del. WSA Beata Ziomek, Protokolant Lucyna Picho, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r. sprawy ze skargi F. S. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. I SA 1923/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku F. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono, co następuje: Postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu prośby F. S. odmówił przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w G. z dnia [...] sierpnia 1982 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej we wsi G. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] oraz o ustaleniu odszkodowania. Wnioskiem z dnia 27 maja 2002 r. F. S. wystąpił do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r., nie wskazał jakiejkolwiek okoliczności mającej uzasadniać przekroczenie przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Po rozpatrzeniu wniosku oraz całości akt sprawy, stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. została prawidłowo doręczona stronie w dniu 26 sierpnia 2001 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 września 2001 r. Odwołanie zostało złożone przez stronę w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 13 września 2001 r., a więc po upływie przewidzianego prawem terminu 14 dni, a ponadto nie zawierało prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Następnie pismem z dnia 15 grudnia 2002 r. F. S. wystąpił o przywrócenie terminu, nie podając jednak przyczyny przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, które zostało załatwione postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. Strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 kpa), a nadto nie podała przyczyny tego uchybienia, uniemożliwiając tym samym ustalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został złożony w terminie siedmiu dni przewidzianym w art. 58 § 2 kpa. Mając powyższe na uwadze, uznano zasadność rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2002 r. Na powyższe postanowienie F. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wskazane postanowienie w całości skarżący zarzucił, że jest to dokument "całkowicie sporządzony na dowodach podrobionych przez organ urzędu [...]" i wnosił o przychylne załatwienie jego prośby. W uzasadnieniu F. S. podniósł okoliczności dotyczące decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i podkreślił, ze zarzuty zawarte w skardze nie odnoszą się do treści tego postanowienia. Prokurator Apelacyjny w W., który zgłosił swój udział w postępowaniu sądowym nie zajął stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stał się właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż zarzuty w niej podniesione. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, w ramach kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu wszelkie uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi bowiem, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 i w związku z art. 144 kpa. Tymczasem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy służy tylko od orzeczeń wydawanych w trybie, w którym przepisy kpa przewidują środek odwoławczy, a strona nie może złożyć odwołania, o którym mowa w art. 127 § 1 i 2 kpa ze względu na brak właściwego organu do rozpoznania odwołania od orzeczenia naczelnego organu administracji publicznej. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego wydane na mocy art. 59 § 2 kpa zapada zawsze w postępowaniu jednoinstancyjnym. Postanowienie to kończy postępowanie, jest ostateczne i służy od niego skarga do sądu administracyjnego, a nie jak błędnie pouczono w postanowieniu Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym uznać należało, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej (przesłanka nieważności wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa) i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić jego nieważność. W pozostałym zakresie orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.