I SA 1998/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie as. WSA Maria Tarnowska WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia administracyjnego oddala skargę I SA 1998/03 UZASADNIENIE Główny Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...], po rozpoznaniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak [...] stwierdzające z urzędu nieważność postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie opinii sanitarnej o niesprzeciwianiu się w dopuszczeniu do użytkowania, w związku z ubieganiem się o wpis do rejestru [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej-[...] w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny: Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. stwierdził z urzędu nieważność postanowienia awa-Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r., w sprawie opinii sanitarnej o nie sprzeciwieniu się w dopuszczeniu do użytkowania, w związku z ubieganiem się o wpis do rejestru [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej-[...] w W. przy ul. [...]. Na wyżej wymienione postanowienie zażalenie złożyła Krajowa Korporacja Oświatowa Przychodnia Zakładowa KKO, informując, iż w zakładzie nie będą zatrudnione osoby niepełnosprawne jak również, że zapewniono osobom niepełnosprawnym transport pomiędzy piętrami poprzez zainstalowanie urządzenia o nazwie "schodołaz". Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę stwierdził: Dla potrzeb rejestracji przedmiotowego [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej zostało wydane pozytywne postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r., stwierdzające spełnienie wymagań rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1992 r. Nr 74, poz. 366, ze zm.). [...] Centrum Zdrowia Publicznego w W., posiadające na mocy porozumienia z Wojewodą [...], uprawnienia i obowiązki do wykonywania zadań z zakresu ochrony zdrowia na terenie województwa [...], w tym m.in. związane z prowadzeniem i organizowaniem kontroli zakładów opieki zdrowotnej, po przeprowadzeniu kontroli w [...] Zakładzie Opieki Zdrowotnej - [...] przy ul. [...] w W., stwierdziło, iż skontrolowana jednostka nie spełnia wszystkich wymagań określonych w cytowanym wyżej rozporządzeniu, a pomimo tego zostało wydane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postanowienie stwierdzające, że "lokal zakładu spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1992 r.". [...] Zakład Opieki Zdrowotnej nie posiada dźwigu pomimo, iż mieści się w budynku o więcej niż jednej kondygnacji, a do transportu niepełnosprawnych wykorzystuje jedynie "schodołaz". Po przeanalizowaniu dokumentów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wydał zaskarżone postanowienie. Wobec faktu wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego -postanowienia z rażącym naruszeniem prawa (stwierdzające spełnienie wymagań stawianych zakładom opieki zdrowotnej, pomimo braku dźwigu wymaganego dla tego typu zakładów rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1992 r.), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. nie mógł zająć innego stanowiska, jak tylko stwierdzić z urzędu nieważność postanowienia z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 126 kpa). Organ drugiej instancji utrzymał w mocy to orzeczenie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył M. C. – założyciel [...] ZOZ, domagając się jego uchylenia. Skarżący podniósł, że rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] września 1992 r. nakazujące wyposażenia w dźwig budynku ZOZ o więcej niż jednej kondygnacji sprowadza się do zapewnienia osobom niepełnosprawnym transportu między piętrami, jest w przedmiotowej przychodniu przestrzegane, bowiem zadania te spełnia urządzenie "schodołaz". Skarżący zarzucił, że organ drugiej instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy wskazanych w zażaleniu, a nadto organy obu instancji ograniczyły się tylko do wskazania przesłanki rażącego naruszenia prawa, nie biorąc pod uwagę negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności postanowienia, tj. nieodwracalnych skutków prawnych (wpis do rejestru, zawarte umowy o pracę z pracownikami przychodni M. C.). Ponadto skarżący zarzucił nieważność zaskarżonego postanowienia, bowiem zostało ono skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (KKOśw. Przych. Zakł. KKO). Stroną w niniejszym postanowieniu jest bowiem M. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Korporacja [...]. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Na podstawie art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z pkt 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowie i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1098), jeżeli przychodnia (ośrodek zdrowia) mieści się w budynku o więcej niż jednej kondygnacji, budynek musi być wyposażony w dźwig. Nie podlega kwestii fakt, że kontrola [...] Centrum Zdrowia Publicznego w W. wykazała, iż NZOZ przy ul. [...] w W. nie posiada dźwigu, a do transportu niepełnosprawnych wykorzystuje jedynie "schodołaz", a zatem nie spełnia warunków objętych wskazanym wyżej rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. Stało się to podstawą wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie sprzeciwiającego się dopuszczeniu do użytkowania tego obiektu i stwierdzającego, że lokal spełnia wymagania rozporządzenia z 21 września 1992 r. Organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W swej decyzji orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji, albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (działanie w trybie nadzoru). W niniejszej sprawie organ administracyjny dokonał oceny ustaleń faktycznych i rozpoznał sprawę merytorycznie w ramach postępowania nieważnościowego. Zasadnie przyjął, iż postanowienie z dnia [...] lutego 2002 r. dotknięte jest wadą nieważności, bowiem wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Powszechnie przyjmuje się, że orzeczenie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa materialnego wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyrażonym i nie budzącym wątpliwości przepisem, a więc treść orzeczenia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem orzeczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2002 r. zawiera stwierdzenie, że lokal przychodni przy ul. [...], spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ wojewódzki przyjmując rażące naruszenie prawa wskazał, iż zastosowanie innego urządzenia niż dźwig osobowy nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, bowiem nie przewiduje ono alternatywnych urządzeń do transportu pionowego, które mogą zastępować dźwigi osobowe. Za chybiony należy uznać zarzut skarżącego, iż w sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, bo Przychodnia została wpisana do rejestru, a z personelem zawarto długoterminowe umowy, bowiem orzeczenie wydane przez organ w postępowaniu nadzorczym nie dotyczy wykreślenia obiektu z rejestru, ani nie kwestionuje słusznego interesu społecznego jakim jest ochrona zdrowia, a jedynie ogranicza się do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego wydanego z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Chybiony jest również zarzut skarżącego, iż zaskarżone postanowienie skierowano do niewłaściwej osoby, bowiem do rejestru wpisany został [...] Zakład Opieki Zdrowotnej-[...] KKO, do której skierowane było orzeczenie administracyjne, natomiast zgodnie ze statutem NZOZ organem tej jednostki jest właściciel, czyli M. C. oraz Kierownik Przychodni Zakładowej i osoby te reprezentują tę jednostkę na zewnątrz. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, które w ocenia Sądu stanowią polemikę z ustaleniami i prawidłową oceną organu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.