I SA 21/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) WSA Daniela Kozłowska Protokolant Anna Fijałkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zarządu Województwa [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] w przedmiocie nabycia mienia Skarbu Państwa postanawia odrzucić skargę I SA 21/03 UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa, po rozpoznaniu wniosku Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności pkt 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1999 r. nr [...], stwierdził nieważność powołanej decyzji w zakresie objętym pkt 2 dotyczącym stwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 1 stycznia 1999 r. własności mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Zakładów [...] w K. z siedzibą w K. obejmującego ruchomości i inne środki trwałe Zakładów [...] w K. objęte kartami inwentaryzacyjnymi nr [...],[...],[...],[...] i [...], stanowiącymi załączniki do protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 8 października 1999 r., a także środki finansowe i należności opisane w w/w protokole zdawczo-odbiorczym. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Województwa [...], podnosząc, że jest ona niezgodna z prawem, ponieważ zakres rozstrzygnięcia obejmuje większą ilość składników majątkowych, niż to wnioskował Wojewoda [...] w piśmie z dnia 22 maja 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, a ponadto prowadzi do pokrzywdzenia zarówno Województwa [...] jak i spółki Zakłady [...], do której Województwo [...] wniosło aport w postaci składników majątkowych objętych kwestionowaną decyzją. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje: I SA 21/03 Skargę należało odrzucić, ponieważ została wniesiona bez wyczerpania środków odwoławczych, jakie przysługiwały skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), który miał zastosowanie do skargi w dniu jej wniesienia, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasada ta została utrzymana w obowiązującym obecnie art. 52 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270), która ma do rozpoznania niniejszej sprawy zastosowanie na zasadzie cyt. wyżej art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). W rozpoznawanej sprawie od decyzji Ministra Skarbu Państwa przysługiwało skarżącemu Województwu [...] prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero na decyzję wydaną w wyniku rozpoznania tego wniosku skarżący mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia nie spełnia warunku określonego w art. 52 § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, należało skargę odrzucić jako niedopuszczalną.