I SA 2180/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Monika Nowicka Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Zarządu Powiatu we W. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę I SA 2180/03 Uzasadnienie Minister Kultury zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [....] maja 2003 r. nr [...] niezezwalającą na dokonanie na terenie zespołu pałacowo-parkowego w B, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] listopada 1987 r. podziału aktualnej działki geodezyjnej nr [...] w B. gm. B. w zakresie wydzielenia z niej odrębnych działek: nr [...] – budynek mieszkalny d. [..] , nr [...]– droga dojazdowa do ww budynku, nr [...]– budynek mieszkalny d. pawilon [...] tzw. [...], nr [..] – budynek mieszkalny, d. [...] z bramą wjazdową. W uzasadnieniu decyzji został przedstawiony następujący stan faktyczny sprawy: decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Starostwa Powiatowego we W. odmówiono wydania decyzji zezwalającej na dokonanie podziału aktualnej działki geodezyjnej nr [....] w B. obejmującej zespół pałacowo-parkowy w B. Przedmiotowy zespół pałacowo -parkowy wpisany został do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] listopada 1987 r. i na podstawie tej decyzji podlega ochronie prawnej na mocy art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie dóbr kultury. Proponowany podział naruszy zachowane walory zabytkowe historycznego założenia, bowiem zaniknie integralność zabytku w jego historycznych granicach, a co za tym idzie nastąpi całkowite zatarcie pierwotnego układu parcelacyjnego, który jest niezwykle ważnym świadectwem swojej epoki. Wydzielenie odrębnych działek przeznaczonych do sprzedaży różnym użytkownikom , z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru jest działaniem mogącym naruszyć ustawowe cele ochrony dóbr kultury, bowiem stwarza możliwość pogorszenia warunków ochrony tej nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołał się Zarząd Powiatu we W.. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że nieruchomość stanowiąca zespół [...] w B. jest własnością Powiatu W. Na nieruchomości tej znajdują się budynki mieszkalne, w których znajdują się lokale będące przedmiotem najmu. Najemcy lokali wystąpili o ich nabycie. Zdaniem odwołującego się, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że proponowany podział naruszy zachowane walory zabytkowe historycznego założenia, bowiem zaniknie integralność zabytku w jego historycznych granicach. Również samo wydzielenie odrębnych działek nie wpłynie na pogorszenie, warunków ochrony tej nieruchomości. Minister Kultury stwierdził, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) podział nieruchomości jest dopuszczalny, jeżeli jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi. W odniesieniu do nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, przepisami szczególnymi są przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury ( Dz. U. z 1999 r. , Nr 98, poz. 1150 ze zm.) Nie można przyjąć, iż podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w zakresie wydzielenia z niej osobnych działek o nr [...] ma charakter czysto abstrakcyjny, bez fizycznego oznaczenia granic powstałych w wyniku podziału nowych, odrębnych nieruchomości. Zarząd Powiatu we W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargę na powyższą decyzję Ministra Kultury zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.) poprzez ich niewłaściwą interpretację oraz przepisu art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającym na uchybieniu zasadzie ochrony prawnej własności, które miały wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego - podlegała - w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem. Zarzuty podniesione przez stronę skarżącą są chybione i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] listopada 1987 r. nr [....] zespół pałacowo-parkowy w B., pochodzący z drugiej połowy [....] w z racji posiadanych historycznych walorów przestrzenno-architektoniczno-krajobrazowych został wpisany do rejestru zabytków. W wyniku powyższej decyzji podlega on ochronie prawnej ( art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury). Zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy " bez zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków nie wolno zabytków przerabiać, odnawiać, rekonstruować, konserwować, zabudowywać, odbudowywać, zdobić, uzupełniać, rozkopywać, ani dokonywać żadnych innych zmian." Niewątpliwie do takich zmian należy proponowany przez Zarząd Powiatu we W. podział nieruchomości – działki nr [...]. Ponadto należy zauważyć, że na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy można stwierdzić, iż w skład zespołu pałacowo- parkowego objętego ochroną konserwatorską wchodzi pałac , dwie oficyny : d. [...] - tzw. [....], brama ze [...] - [..] z brama wjazdową i park, ( park krajobrazowy z elementami układu geometrycznego) posiadający zachowany czytelny układ kompozycyjny. Stosownie do art. 3 ustawy o ochronie dóbr kultury, celem ochrony dóbr kultury m. in. jest ich zachowanie, należyte utrzymanie, zabezpieczenie przed zniszczeniem, uszkodzeniem, dewastacją, na zapewnieniu im trwałego zachowania. Wydzielenie odrębnych działek z działki nr [...] stanowiącej zespół pałacowo- parkowy naruszyłby niewątpliwie walory zabytkowe całego założenia, czym doprowadzono by do dezintegracji zespołu, rozbicia istniejącej struktury funkcjonalno-przestrzennej. Twierdzenie skarżącego, iż samo wydzielenie odrębnych działek nie wpłynie na pogorszenie warunków ochrony przedmiotowej nieruchomości oraz nie naruszy ustawowych celów ochrony kultury nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Również zarzut, że z uprawnień wynikających z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury, nie można czynić prawa do decydowania o wyrażeniu zgody bądź jej odmowie, a generalna zasada ochrony zabytków nie może być interpretowana w kategoriach zakazu dokonywania jakichkolwiek zmian w przedmiocie ochrony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał, że przepis ten nie został naruszony. Należy zauważyć, iż zadaniem organu konserwatorskiego jest dbałość o dobro kultury, w tym przypadku jest to założenie [...] w B.. Sąd podzielił pogląd organu, że podział nieruchomości poddanej ochronie przewidzianej w ustawie jest działaniem mogącym naruszyć ustawowe cele ochrony dóbr kultury. Z powyższych względów należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.