I SA 2185/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Tarno (spr.) Sędziowie : sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch NSA Cezary Pryca Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów oddala skargę I SA 2185/03 Uzasadnienie Decyzją z [...] sierpnia 2003 r., nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej [...][...] z [...] lipca 2001 r. o odmowie przyjęcia T. W. na I rok studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 141 ust. 5 ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 65, poz. 385 z późn. zm.), decyzję podejmuje Rektor zgodnie z wnioskiem uczelnianej komisji rekrutacyjnej. W związku z powyższym przytoczono uzasadnienie wniosku UKR, która po zapoznaniu się z aktami sprawy T. W. w dniu [...] sierpnia 2003 roku ustaliła, że: Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003 roku uchylona została decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2002 roku (Nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w ww. sprawie. T. W. w skardze wniesionej do NSA podniósł, że decyzja Rektora z dnia [...] października 2002 roku powinna zostać uchylona, ponieważ fakt, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji, UKR nie istniała, nie stanowi o bezprzedmiotowości sprawy. NSA w przedmiotowej sprawie wypowiedział się dwukrotnie. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 roku (sygn. akt I SA 2352/01) NSA wskazał, że w orzecznictwie NSA ukształtował się pogląd, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach, dotyczących odmowy przyjęcia na I rok studiów, ogranicza się do badania zgodności z prawem, wydanych w tych sprawach rozstrzygnięć, które mają formę decyzji administracyjnych. Nie mogą być natomiast podważane w tym trybie oceny kwalifikacyjne, będące rezultatem oceniania wiadomości kandydata. W związku z powyższym NSA zarzucił dopuszczenie się kilku uchybień proceduralnych, naruszających art. 7 i 77 par. 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, jak i art. 107 par. 3 k.p.a., z którego wynika potrzeba zamieszczenia w decyzji zarówno uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. W szczególności oznaczało to, iż: NSA nie był w stanie ocenić: czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też przed terminem wydania decyzji organu I instancji. Ponadto, jaki był wniosek Komisji Rekrutacyjnej, na podstawie której Rektor [...] podjął decyzję, wydaną w Postępowaniu odwoławczym". Z braku dostatecznych dowodów NSA stwierdził, że "nie można w pełni ocenić trafności zarzutów skarżącego, co do należytego powiadomienia kandydatów o zakresie egzaminu oraz o sposobie postępowania w przypadku niepełnosprawności kandydata". Nadto NSA zarzucił naruszenie zasady ogólnej dwuinstancyjności, która nakazuje ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie poprzez organ II instancji sprawy, w której została wydana decyzja organu I instancji. Oznaczało to konieczność ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ustosunkowanie się do zarzutów strony, zgodnie z wnioskiem UKR. Z kolei w wyroku z dnia 25 kwietnia 2003 roku NSA (sygn. akt I S.A. 2711/02), uchylając zaskarżoną decyzje Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2002 roku, nie zgodził się z nowym rozstrzygnięciem i podtrzymał stanowisko, wyrażone w orzeczeniu z 25 kwietnia 2002 roku. NSA wskazał, że skarżący nie zrezygnował z ubiegania się o przyjęcie na I rok studiów, a zatem podzielenie poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji byłoby de facto akceptacją dla stanowiska dopuszczającego możliwość wyłączenia w niektórych przypadkach - z przyczyn leżących po stronie organu - sądowej kontroli decyzji administracyjnych, wydawanych we wskazanej kategorii spraw. Tymczasem kontrolę taką gwarantują art. 161 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz konstytucyjne prawo do sądu. Zatem powinno zostać przeprowadzone prawidłowe postępowanie odwoławcze z rozważeniem zarzutów odwołującego się. Wziąwszy powyższą ocenę prawną pod uwagę UKR stwierdziła, że decyzja Komisji Rekrutacyjnej [...] o odmowie przyjęcia T. W. na I rok studiów w Uniwersytecie [...] wynikała z uzyskania przez niego zbyt małej liczby punktów - [...] ([...]), podczas gdy na studia dzienne przyjmowani byli kandydaci, którzy uzyskali w postępowaniu kwalifikacyjnym co najmniej 106 punktów. W swoim odwołaniu z [...] lipca 2001 r. T. W. podnosił, następujące zarzuty. 1). "Rażące uchybienia proceduralne", związane z faktem, iż "egzamin trwał 90 minut zamiast zadeklarowanych w regulaminie 120 minut dla kandydatów niepełnosprawnych". Jednocześnie zwracając uwagę, że "stosowna deklaracja jest w formularzu rejestracyjnym". 2) Ponadto zarzucał, że "egzamin z historii obejmował logikę, co nie zostało wyeksponowane w tytule egzaminu". Zarzuty te strona podtrzymała w skardze do NSA z dnia [...] sierpnia 2001 roku. UKR na wstępie ustaliła, że skarżący nie zgłosił w prawidłowy sposób swojej niepełnosprawności. W roku, w którym zdawał przedmiotowy egzamin na [...], tryb rejestracji kandydatów odbywał się w trybie centralnej rejestracji kandydatów. Każdy z kandydatów musiał wypełnić odpowiedni formularz zgłoszeniowy, zaznaczając stosowne pola wyboru. Zgodnie z posiadaną dokumentacją istotnie skarżący wskazał siebie jako osobę niepełnosprawną, jednak następnie zrezygnował z dokończenia procedury zarejestrowania jako kandydat niepełnosprawny. Mimo pouczenia, nie dopełnił pozostałych obowiązków, koniecznych do przygotowania egzaminu dla osoby niepełnosprawnej. Każdy kandydat, który zakreślił pole, wskazujące na własną niepełnosprawność, był kierowany do Biura Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych. Tam wypełniał zgłoszenie o odpowiedniej treści, a mianowicie ankietę informacyjną o kandydatach niepełnosprawnych (do której należy wpisać m. in.: rodzaj niepełnosprawności wraz ze wskazaniem właściwego jej stopnia; opisać funkcjonalne konsekwencje niepełnosprawności; jakie zachodzą trudności w zdawaniu egzaminów; wskazać dostarczoną dokumentację lekarską określić rodzaj dodatkowej pomocy, jakiej kandydat potrzebuje w trakcie egzaminów). W Biurze Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych na podstawie złożonych dokumentów określano stopień koniecznej pomocy, stosownie do stopnia niesprawności kandydata. Następnie kandydat był obowiązany do powrotu do centralnej rejestracji kandydatów z adnotacją iż jest uprawniony do przystosowania formy lub miejsca egzaminu odpowiednio do stopnia niepełnosprawności. Wówczas kandydat otrzymywał zawiadomienie, w którym potwierdzano zarejestrowanie go jako osoby niepełnosprawnej. Była to procedura niezbędna, by [...] mógł rzeczywiście zorganizować egzamin dla kandydatów, określających się jako niepełnosprawni. Samo wskazanie niepełnosprawności na I etapie rejestracji nie pozwalało bowiem na ustalenie, czy dana osoba rzeczywiście jest niepełnosprawna, ani o jaki rodzaj niepełnosprawności chodzi, ani też jaką pomoc dla kandydata należałoby przygotować. Dopiero wtedy można było podjąć właściwą decyzję, czy kandydatowi przysługuje przedłużony czas trwania egzaminu, czy też np. zachodzi konieczność przygotowania materiałów egzaminacyjnych w piśmie Braille"a dla kandydatów niewidomych albo zapewnienie niezbędnego sprzętu adaptacyjnego (np. urządzeń wzmacniających dla osób niedosłyszących), itp. Stosownie do wyników tego postępowania ustalano najodpowiedniejszy dla niepełnosprawnego kandydata tryb zdawania egzaminów. Ponadto powyższa procedura była niezbędna, by należycie udokumentować fakt niepełnosprawności kandydata. W przeciwnym razie kandydaci mogliby potencjalnie - w sposób pozostający poza jakąkolwiek kontrolą ze strony Uczelni - określać się jako niepełnosprawni i otrzymywać z tego tytułu nienależną pomoc czy ułatwienia w postaci dłuższego czasu trwania egzaminu. Byłaby to okoliczność stawiająca pod znakiem zapytania prawidłowość całego egzaminu. Reasumując, skarżący nie zgłosił się do Biura Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych, by potwierdzić swoją niepełnosprawność (a w szczególności określić jej rodzaj), co kwalifikowałoby go do korzystania z uprawnień przysługujących osobom niepełnosprawnym. Co więcej, T. W. otrzymał test i przystąpił do egzaminu jako osoba nie posiadająca kwalifikacji niepełnosprawności. Zatem trafne jest stwierdzenie, iż już w momencie zgłaszania swojej kandydatury do rejestracji, kandydat powinien wykazać, że przysługują mu określone uprawnienia. Niewłaściwym jest, by funkcjonowało tutaj jakiekolwiek domniemanie np. rodzaju niepełnosprawności kandydata. Co więcej, kwestia konieczności poprawnego udokumentowania swojej niepełnosprawności nie powinna być poddawana w wątpliwość. Subiektywna ocena kandydata nie jest wystarczającą podstawą do korzystania z uprawnień, o których mowa. Skarżący zresztą nie kwestionuje poprawności takiej formuły egzaminu dla osób niepełnosprawnych. Jedynie podnosi on, że uprawnienia do zdawania egzaminu jako osoba niepełnosprawna przysługiwały mu bez względu na prawidłowe udokumentowanie swojej niepełnosprawności, z czym nie można się zgodzić. Żadna ze stron nie kwestionuje, że dopiero kandydat zakwalifikowany jako "kandydat niepełnosprawny" mógł mieć prawo do egzaminu o długości 120 minut. Taka kwalifikacja nie może mieć miejsca bez procedury weryfikującej i złożenia przez kandydata stosownej dokumentacji. Jako uzupełniającą należy traktować informację, zawartą w piśmie Biura ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2002 roku (podpisaną przez mgr [...]), iż na podstawie informacji uzyskanych w trakcie wywiadu w roku 2000 można było stwierdzić, że rodzaj i stopień niesprawności skarżącego nie stanowią podstawy do zastosowania wobec niego alternatywnych form egzaminów. "W złożonej przez studenta dokumentacji nie zostały zawarte żadne informacje na temat trudności w procesie studiowania wynikających z tytułu jego niesprawności. Nie ubiegał się on także - jako student [...] - o zastosowanie wobec niego alternatywnych form egzaminów w odniesieniu do egzaminów semestralnych". Z kolei drugi zarzut pana W., sformułowany w jego piśmie z dnia [...] lipca 2001 roku, jest zupełnie zaskakujący, biorąc pod uwagę, obrany przez pana W. kierunek studiów. Jak również już podnoszono w przedmiotowej sprawie, od prawnika wymaga się logicznego myślenia i test egzaminacyjny ma służyć sprawdzeniu tej predyspozycji kandydata. UKR zapoznała się z uchwałą Senatu UW z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie zasad rekrutacji na pierwszy rok studiów w jednostkach organizacyjnych w roku akademickim 2001/2002 (Monitor Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 17 stycznia 2001 roku, Edycja A, Nr 1, poz. 1), gdzie wyraźnie ustanowiono, że podstawą przyjęcia na studia dzienne [...] jest egzamin wstępny o charakterze konkursowym. Egzamin wstępny jest jednoetapowy i ma formę testu pisemnego. Egzamin pisemny w formie testu z historii powszechnej, z historii Polski oraz z wiedzy o Polsce i świecie współczesnym. Pytania obejmować będą również podstawowe zagadnienia z historii gospodarczej, historii kultury, sztuki, prawa, literatury, "a także zadania wymagające znajomości przeprowadzania logicznie poprawnych rozumowań". Biorąc pod uwagę powyższy zakres pytań testowych, sam tytuł testu jest oczywiście z konieczności skrótem, wynikającym z ograniczeń technicznych. Jednak nie ów skrótowy tytuł testu stanowi o zakresie egzaminu, o którym kandydaci są poinformowani. Ponadto w opisie zakresu egzaminu w "Informacji dla kandydatów na studia na [...] w roku akademickim 2001/2002" powyższe sformułowanie zostało powtórzone (w tej samej "Informacji..." znajduje się również informacja, na którą powołuje się T. W., o tym, że "dla studentów niepełnosprawnych" egzamin jest "przedłużony do 120 minut"). Należy jeszcze raz zaznaczyć, że podstawą odmowy przyjęcia T. W. na studia dzienne na [...][...] była niedostateczna ilość zdobytych punktów i, co więcej, nie był to przypadek nieznacznej różnicy punktów, albowiem skarżącego od granicy niezbędnego do przyjęcia na studia minimum 106 punktów dzieliła różnica aż 17 punktów. W skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego T. W. wniósł o uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z [...] sierpnia 2003 r., nr [...]. Decyzji tej zarzucił, że wbrew postanowieniom wydziałowego regulaminu rekrutacyjnego nie przedłużono mu egzaminu do 120 minut, co mu przysługiwało jako osobie niepełnosprawnej. Twierdzenie organu, że skarżący nie dopełnił procedury zgłoszenia swojej niepełnosprawności jest nieprawdą albowiem zakreślił on na formularzu rejestracyjnym pole wskazujące na bycie niepełnosprawnym. Nie został skierowany do Biura ds. Osób Niepełnoprawnych, ani nie był o tym obowiązku informowany. Ponadto skarżący zarzucił organowi błędną interpretację przepisów, określających zasady zdawania egzaminów przez niepełnosprawnych, jego zdaniem, każdej osobie niepełnosprawnej, która ten fakt zgłosiła, przysługiwało przedłużenie czasu przeznaczonego na egzamin z mocy prawa. Wykładnia funkcjonalna tego przepisu stanowi więc pogwałcenie reguły clara non sunt interpretanda. Wreszcie skarżący podniósł, że organ administracji nie ustosunkował się do zarzutu zamieszczenia w teście egzaminacyjnym pytań z sylogizmu kategorycznego, a więc opartych na literaturze przedmiotu, który nie mieścił się w zakresie przedmiotu egzaminacyjnego. Ponadto sama nazwa przedmiotu egzaminacyjnego powinna przynajmniej w zarysie określać W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Warszawskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono w niej, że zarzuty podniesione w skardze były przedmiotem rozpoznania już w postępowaniu odwoławczym i nie wniosły żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte stanowisko. W odpowiedzi tej podniesiono również, że zasady dotyczące kandydatów niepełnosprawnych, które ustalił Senat [...], są przepisami wewnątrzuczelnianymi i wynikają z uchwały Senatu z 15 listopada 2000 r. (K. 17) oraz ze szczegółowych zasad ustalanych przez Rektora [...] na wniosek Kierownika Biura ds. Osób Niepełnosprawnych (K. 18). Zarzut skarżącego co do różnego czasu trwania egzaminów dla osób niepełnosprawnych nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący w ogóle nie był uprawniony do zdawania egzaminu w formie alternatywnej. Natomiast Informacja dla kandydatów na studia [...] (k. 19), na którą powołuje się skarżący, nie stanowiła o wydziałowych zasadach rekrutacji. Odnośnie pytań egzaminacyjnych dotyczących przeprowadzenia logicznie poprawnych rozumowań, to nawet w przypadku, gdyby zarzut skarżącego, że wykraczają one poza zakres przedmiotu egzaminacyjnego uznać za słuszny, to nie mają one znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżącemu do pozytywnej kwalifikacji na studia zabrakło 17 punktów, a więc ewentualne uzyskanie 5 dodatkowych punktów, nie dałoby i tak podstaw do przyjęcia go na studia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należało rozważyć, czy Rektor Uniwersytetu [...] zastosował się do oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z 25 kwietnia 2002 r., sygn. akt SA 2352/01, tzn. czy ustosunkował się do zarzutów strony i czy podjął rozstrzygnięcie w sprawie zgodnie z wnioskiem Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Na tak postawione pytanie należy dać odpowiedź pozytywną. Ponadto, Sąd zażądał dokumentów pozwalających na ustalenie, czy odwołanie wpłynęło w terminie. I to zalecenie Sądu zostało wykonane. W piśmie z [...] marca 2004 r. (k. 17 akt sądowych) Rektor Uniwersytetu [...] wyjaśnił tryb informowania kandydatów o decyzji w sprawie przyjęcia na I rok studiów, co pozwala powodowi stwierdź odwożę "d decyzji Komisji Rekrutacyjnej [...][...] z ,0 Hpca 2001 r. zostało wniesione w terminie. Osoby zdające na studia wyższe obowiązane są poddać się zasadom rekrutacji na daną uczelnię - por. art. 141 ust. 1 ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, oczywiście pod warunkiem, że zostały o tych zasadach poinformowane. W oparciu o powołany przepis ustawy Senat [...] podjął uchwałę nr [...] z [...] listopada 2000 r. w sprawie ogólnych zasad i trybu postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok studiów w Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2001/2002 (Monitor Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 8 grudnia 2000 roku, Nr 7, poz. 103). Przepis § 18 tej uchwały stanowił: "Jeżeli niepełnosprawność kandydata uniemożliwia mu udział w postępowaniu kwalifikacyjnym przewidzianym w uchwale rekrutacyjnej, komisja rekrutacyjna stosuje zmieniony tryb postępowania w uzgodnieniu z przewodniczącym Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej" (ust. 1). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że prawo do alternatywnego trybu postępowania kwalifikacyjnego przysługiwało tylko takiemu kandydatowi, którego niepełnosprawność uniemożliwia mu udział w normalnym postępowaniu kwalifikacyjnym. Jednocześnie przepis ust. 2 uchwały zawierał upoważnienie dla Rektora [...] do określenia - na wniosek Kierownika Biura ds. Osób Niepełnosprawnych - szczegółowych zasad postępowania w stosunku do niepełnosprawnych kandydatów na studia. W wykonaniu tej delegacji Rektor ustalił takowe zasady (k. 18 akt administracyjnych). Stwierdzono w nich m. in., że alternatywne postępowanie kwalifikacyjne może być zapewnione, o ile nastąpi stosowne zgłoszenie adresata nie później niż na 14 dni przed rozpoczęciem egzaminów. (Jak w wynika z zapisu na s. 1 dokumentu "Informacja dla kandydatów na studia na Wydziale Prawa i Administracji UW w roku akademickim 2001/2002"- k. 19 akt administracyjnych - termin ten został dochowany). Z treści tych zasad wynika również, że postępowanie kwalifikacyjne dla osób niepełnosprawnych może być zastosowane tylko w stosunku do tych niepełnosprawnych, którzy nie mogliby ze względu na swoją chorobę (kalectwo) zdawać egzaminu w trybie postępowania kwalifikacyjnego zasadniczego, przewidzianego zasadami rekrutacji zatwierdzonymi przez Senat [...] łub mieliby trudności w zdawaniu egzaminu wstępnego w ten sposób. Z akt administracyjnych sprawy i dodatkowych wyjaśnień złożonych przez strony na rozprawie (k. 22 akt sądowych) wynika, że skarżący otrzymał formularz rejestracyjny wraz z instrukcją jego wypełnienia, jeszcze zanim został wyznaczony termin egzaminu wstępnego. (Co prawda, skarżący powiedział, że prawdopodobnie otrzymał instrukcję, jednakże Sąd przyjął to jako fakt, ponieważ doświadczenie życiowe podpowiada, że bez posiadania instrukcji nie sposób było prawidłowo wypełnić formularz rejestracyjny). Fakt ten dowodzi, że był poinformowany o zasadach rekrutacji. W instrukcji tej (k. 6 akt administracyjnych) zawarto również pouczenie dla osób mających problemy zdrowotne utrudniające zdawanie egzaminów, co powinny zrobić, aby skorzystać z alternatywnych form egzaminowania. Wyraźnie w niej stwierdzono, że osoby mające problemy zdrowotne utrudniające zdawanie egzaminów (a więc nie wszyscy niepełnosprawni) powinni zgłosić się do Biura ds. Osób Niepełnosprawnych w celu uzyskania stosownego zaświadczenia oraz zaznaczyć na formularzu pole z literą T. Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia ograniczył się do wypełnienia tylko drugiego w powyższych obowiązków. Skarżący otrzymał jeszcze jeden dokument, a mianowicie "Informację dla kandydatów na studia na Wydziale Prawa i Administracji UW w roku akademickim 2001/2002"- k. 19 akt administracyjnych. W Informacji tej znalazł się następujący zapis: "Kandydaci niepełnosprawni zamierzający przystąpić do egzaminu wstępnego mogą zwracać się o pomoc i radę do Biura ds. Osób Niepełnosprawnych", po czym następuje informacja o adresie, numerach telefonów i e-mailu tego Biura. Informacja zawarta w niniejszym dokumencie nie pozostaje w sprzeczności z pouczeniem zawartym w instrukcji wypełniania formularza rejestracyjnego, ponieważ ma ona charakter ogólny w tym sensie, że powiadamia ona kandydata niepełnosprawnego, gdzie może się zwrócić, gdyby się pojawiły jakieś kłopoty lub problemy, z którymi sam nie mógłby sobie poradzić. Taki sam charakter ma informacja zawarta na s. 3 omawianego dokumentu: "Czas trwania egzaminu wynosi 90 minut. Dla studentów niepełnosprawnych jest on przedłużony do 120 minut". Przede wszystkim należy zauważyć, że zacytowana wypowiedź jest zdaniem oznajmującym, a nie normą prawną jak twierdzi skarżący. Zaś ogólne zasady i tryb postępowania rekrutacyjnego zostały unormowane cyt. już uchwałą Senatu UW nr 363 z 15 listopada 2000 r. i wspomnianym wcześniej zarządzeniem Rektora UW. I trzeba było zastosować się do płynących z nich obowiązków, aby można było skutecznie skorzystać z alternatywnego trybu zdawania egzaminu wstępnego. Nawiasem należy wspomnieć, że skarżący był zarejestrowany w Biurze ds. Osób Niepełnosprawnych w latach 1999 - 2000 w związku z ubieganiem się o zwolnienie z czesnego i przynajmniej w tym okresie nie wykazywał żadnych niesprawności, które powodowałyby trudności w procesie studiowania (k. 7 akt administracyjnych). Fakt ten był znany organowi z urzędu i stosownie do art. 77 § 4 mógł być wykorzystany jako dowód w postępowaniu administracyjnym. W końcu należy zauważyć, że zakres egzaminu pisemnego dla kandydatów na studia a ienne na Wydziale [...][...] określono uchwałą Senatu UW z dnia 13 rudnia 2000 r. w sprawie zasad rekrutacji na pierwszy rok studiów w jednostkach anizacyjnych w xo\ akademickim 2001/2002 (Monitor Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 17 stycznia 2001 roku, Edycja A, Nr 1, poz. 1). Wyraźnie w niej zaznaczono (s. 39), że nytania będą obejmować (...) "także zadania wymagające znajomości przeprowadzania logicznie poprawnych rozumowań". O kwestii tej skarżący został szczegółowo poinformowany w doręczonej mu "Informacji dla kandydatów na studia na Wydziale Prawa i Administracji UW w roku akademickim 2001/2002"- k. 19 akt administracyjnych. Na s. 2 tej Informacji napisano m. in.: "Zadania sprawdzające umiejętność przeprowadzania rozumowań dotyczyć będą wnioskowań oraz znajomości praw sylogizmu kategorycznego". Tym samym, podniesiony przez skarżącego zarzut zamieszczenia w teście egzaminacyjnym pytań z sylogizmu kategorycznego, a więc opartych na literaturze przedmiotu, który nie mieścił się w zakresie przedmiotu egzaminacyjnego, ponieważ sama nazwa przedmiotu egzaminacyjnego powinna przynajmniej w zarysie określać jego zakres należy uznać za chybiony. Gdyby jednak nawet w tej kwestii przyjąć punkt widzenia skarżącego, to i tak byłoby to uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, skarżącemu do pozytywnej kwalifikacji na studia zabrakło 17 punktów, a więc ewentualne uzyskanie 5 dodatkowych punktów, nie dałoby i tak podstaw do zmiany decyzji w sprawie przyjęcia go na studia. Jak już podkreślono na wstępie, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to skarga T. W. nie mogła zostać uwzględniona. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270) orzekł jak .w sentencji.