I SA 2215/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska NSA Cezary Pryca Protokolant Joanna Kaklin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skarg B. M. i K. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego oddala skargi I SA 2215/03 UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] września 2003 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], którą odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, w jednostce ewidencyjnej obrębie [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), stwierdził nabycie przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, w jednostce ewidencyjnej obrębie [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji komunalizacyjnej wystąpili B. M. i K. S. zarzucając, iż rażąco narusza ona przepisy prawa. Wnioskodawcy nie przedstawili jakichkolwiek dokumentów wskazujących na istnienie tytułu prawnego do władania przedmiotową nieruchomością w związku z powyższym organ uznał, że w świetle przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające (...) – nie legitymują się w postępowaniu komunalizacyjnym interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa, a zatem nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., nr [...]. Wnioskodawcom nie przysługują prawa strony, gdyż sprawa nie dotyczy ich praw i obowiązków. Stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa i właściwa gmina – w tym przypadku Gmina S., postępowanie dotyczy przeniesienia własności nieruchomości ze Skarbu Państwa na gminę wraz ze wszystkimi obciążeniami i prawami osób trzecich. W skargach na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września B. M. i K. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2002 r. zarzucając naruszenie art. 28 kpa w związku z art. 107 § 1 i § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżących oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, art. 7 kpa, 8 kpa, 9 kpa i 12 kpa oraz art. 35 § 3 kpa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi są bezzasadne. Prawidłowo organ nadzoru uznał, że B. M. i K. S. nie są legitymowani do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. a dotyczącej nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...]. Skarżący nie są legitymowani do złożenia wniosku o stwierdzeniu nieważności tej decyzji, gdyż nie mają przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 kpa, w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), zakończonym kwestionowaną decyzją. Jak słusznie stwierdził organ nadzoru w uzasadnieniu decyzji stronami takiego postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa i właściwa gmina. W postępowaniu tym następuje przeniesienie prawa własności przysługującego Skarbowi Państwa na właściwą gminę. Skarżący nie legitymują się tytułem prawnorzeczowym do skomunalizowanej nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego oraz w skardze powołują się na wieloletnie użytkowanie przez nich skomunalizowanej nieruchomości jednakże okoliczność ta nie stwarza po ich stronie, sama przez się, tytułu prawnego do tej nieruchomości. Należy także podkreślić, że w przypadku komunalizacji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. istotny jest stan prawny nieruchomości istniejący w dniu 27 maja 1990 r. Ze złożonych przez skarżących na rozprawie w dniu [...] grudnia 2004 r. kserokopii dokumentów wynika, że prawomocnym postanowieniem z dnia [..] października 1996 r. Sąd [...] w S., sygn. akt [...], wniosek B. M. i K. S. o nabycie własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie został oddalony z powodu braku upływu terminu zasiedzenia przewidzianego odpowiednimi przepisami kodeksu cywilnego (k. 36-40). Wynika z tego, że jeżeli nawet dojdzie do nabycia przez skarżących własności nieruchomości przez zasiedzenie to nastąpi to po dacie 27 maja 1990 r. na co wskazuje także treść nowego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia, w którym sami skarżący datę nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie określili na [...] stycznia 2003 r. (k. 60). Z tego też powodu niezasadny jest wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości z kolejnego ich wniosku. Nie zachodzi więc, podnoszone w skardze, naruszenie art. 28 kpa. Zgłoszony w uzupełnieniu skargi zarzut niewłaściwości organu nadzorczego również jest pozbawiony podstaw prawnych, a więc jest niezasadny. Decyzję zaskarżoną wydał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W ocenie skarżących organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Minister Skarbu Państwa. Zarzut ten był już podnoszony w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. i organ nadzoru ustosunkował się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że w kwestiach nadzorczych, dotyczących decyzji komunalizacyjnych wydawanych przez wojewodów na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. właściwym organem nadzoru jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W wyroku z dnia [...] września 1993 r. sygn. akt [...] Sąd Najwyższy stwierdził, że do stwierdzenia nieważności takich decyzji właściwy jest Minister – Szef Urzędu Rady Ministrów na podstawie art. 157 § 1 kpa. Natomiast na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej (Dz. U. Nr. 106, poz. 497 ze zm.) zadania i kompetencje należące dotychczas do Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów, określone w przepisach ustawy i innych aktach prawnych z mocą ustawy oraz przepisach wydanych na podstawie upoważnień zawartych w ustawach lub innych aktach prawnych z mocą ustawy, przeszły do zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.