I SA 2229/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia (del.) NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie (del.) NSA Anna Lech (del.) NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], przyznającą G. K. zasiłek celowy na zakup żywności w miesiącu lipcu w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m. in., że G. K. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych dochodów i utrzymuje się z świadczeń otrzymanych z pomocy społecznej, spełnia zatem kryteria uprawniające do otrzymania zasiłku celowego. Kolegium stwierdziło, iż organ pomocy społecznej pierwszej instancji przyznając zasiłek w kwocie [...] zł. nie naruszył zasad uznania administracyjnego, bowiem wziął pod uwagę zarówno sytuację materialną i osobistą G. K., jak i swoje możliwości finansowe, które są ograniczone. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium wniósł G. K., domagając się jej uchylenia i stwierdził, że wysokość zasiłku powinna umożliwiać bytowanie w warunkach odpowiadających godności człowieka, a pomoc w wysokości [...] zł. tego nie zapewnia. Podniósł też, że dowolność przyznania zasiłków powinna odnosić się jedynie do ich wysokości ponad ustalone minimum określone w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r., i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy Administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jak wynika z art. 71 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i tylko takim kryterium oceny kierować się może sąd administracyjny. Zaskarżona decyzja i utrzymana w mocy decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...].07.2003 r. nr [...] są zgodne z prawem, tj. przepisami ustawy z dnia 29 listopada 1990 r., o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I-ej instancji w ramach uznania administracyjnego, gdyż orzekanie w sprawie zasiłku celowego nosi taki charakter – co wynika z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej – przyznał skarżącemu zasiłek celowy. Sytuacja skarżącego upoważnia go bowiem do otrzymania wsparcia ze strony pomocy społecznej i taką stałą opieką jest objęty. Jednak organ pomocy społecznej działając w ramach uznania administracyjnego, powinien brać pod uwagę wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a to zarówno sytuację osoby ubiegającej się o pomoc, jak i obowiązki wobec innych podopiecznych i swoje w tym zakresie możliwości. Orzekając w takich ramach organ I-ej instancji przyznał zasiłek w wysokości [...] zł, i Kolegium prawidłowo uznało, że nie zostały w tym przypadku naruszone granice uznania administracyjnego . Z akt sprawy wynika bowiem, że ośrodek pomocy społecznej dysponuje ograniczonymi możliwościami finansowymi w porównaniu z liczbą osób wymagających pomocy. W miesiącu lipcu, kiedy to zasiłek celowy otrzymał skarżący, średnia jego wysokość wynosiła ok. [...] zł. Nie jest również trafne stanowisko skarżącego, że dowolność ustalenia wysokości zasiłku przez organ pomocy społecznej, może odnosić się do tej wysokości, która przekracza określone w ustawie o pomocy społecznej minimum, żaden bowiem przepis ustawy nie określa kwotowego minimum wysokości zasiłku celowego. Jak to wskazano wyżej wysokość ta zależy od potrzeb osoby korzystającej z pomocy i możliwości pomocy społecznej. Z tych też wszystkich względów uważając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa sąd na zasadzie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji wyroku.