I SA 2328/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie NSA Maria Wiśniewska NSA Joanna Banasiewicz Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie komunalizacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu I SA 2328/02 UZASADNIENIE Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę Miasto L. prawa własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Wojewoda [...] rozpoznając sprawę podał, że Prezydent Miasta L. przedłożył Wojewodzie [...] dokumentację inwentaryzacyjną obejmującą nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, w celu wydania decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie przez gminę Miasto L. własności tej nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. tzn. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) pozostawała we władaniu Urzędu Dzielnicowego [...] Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L. Z kolei organ I instancji ustalił, że nieruchomość położona w L. przy ul. [...], oznaczona jako działka nr [...], w dniu 27 maja 1990 r. pozostawała we władaniu organu administracji rządowej. Z dniem 27 maja 1990 r. na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r., o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. z 1990 r.. Nr 21, poz. 123 ze zm.) - Wojewoda (jak również podporządkowane mu organy administracji ogólnej) został powołany do wykonywania zadań administracji rządowej, a przedmiotowa nieruchomość była w tym dniu przez te organy wykorzystywana. Przed dniem 27 maja 1990 r. Prezydent Miasta L., zgodnie z treścią art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1988r. Nr 26, poz. 183 ), pełnił podwójną rolę terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. W związku z powstaniem jednostki samorządu terytorialnego jaką jest gmina nastąpiła potrzeba utworzenia nowych struktur organizacyjnych tworzących aparaty pomocnicze Prezydenta i Wojewody. Zgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej Prezydent Miasta L. zobowiązany został do zorganizowania w terminie do dnia 27 maja 1990 r. tj. do dnia wejścia w życie ustawy o samorządzie terytorialnym - Urzędu Wojewódzkiego. Z dniem 27 maja 1990 r. nastąpił podział zadań, kompetencji oraz mienia, które dotychczas pozostawało we władaniu Prezydenta Miasta L., jako terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Prezydent Miasta L. tworząc aparat pomocniczy Wojewody (Urząd Wojewódzki) pozostawił do wykonywania zadań statutowych z zakresu administracji rządowej m.in. nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...], na której znajdował się parking dla samochodów służbowych i prywatnych pracowników Urzędu i przez którą prowadziła jedyna droga dojazdu do działki nr [...], na której znajdował się warsztat samochodowy Urzędu Wojewódzkiego. Fakt, że statut Urzędu Wojewódzkiego w L. został zatwierdzony dopiero w dniu 28 maja 1990 r. w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia prawnego, ponieważ to nie Urząd Wojewódzki był organem rządowej administracji ogólnej tylko Wojewoda, natomiast sam Urząd utworzony został jedynie jako aparat pomocniczy wojewody o czym mówił art. 28 ust. 1 ustawy o terenowych organach administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 129 ze zm.). Zadania z zakresu administracji rządowej w dniu komunalizacji realizował wojewoda jako istniejący od dnia 27 maja 1990 r. organ rządowej administracji ogólnej, za pomocą podległych służb (istniejących także od dnia 27 maja 1990 r.), które w dniu powstania Urzędu Wojewódzkiego uzyskały wymaganą przez przepisy prawa formę organizacyjną. W celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących kwestii władania przedmiotową nieruchomością w dniu 27 maja 1990 r. - tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) przeprowadzono rozprawę administracyjną. Na rozprawę administracyjną wezwano w charakterze świadków m. in. osoby pracujące w dniu 27 maja 1990 r. w Urzędzie Wojewódzkim na stanowiskach kierowniczych w Wydziale Ogólnym oraz Wydziale Budżetowo - Gospodarczym, do zadań których należała m. in. obsługa administracyjno - biurowa urzędu , organizacja transportu, jak również administrowanie nieruchomościami pozostającymi w gestii urzędu, niezbędnymi dla jego prawidłowego funkcjonowania. Z wyjaśnień udzielonych przez wezwanych świadków wynika, że w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość położona w L. przy ul. [...], oznaczona jako działki [...] pozostawała we władaniu Urzędu Wojewódzkiego. Na działce oznaczonej numerem [...] znajdował się warsztat samochodowy Urzędu Wojewódzkiego. Natomiast działka nr [...] stanowiła parking dla samochodów służbowych i prywatnych i pracowników Urzędu oraz jedną drogę dojazdową do działki [...]. Świadkowie oświadczyli, że nieruchomość położona w L. przy ul. [...], w skład której wchodziła działka [...] i działka [...] stanowiła jedną nieruchomość posiadającą wspólne ogrodzenie. Wjazd na działkę [...], na której to znajdował się warsztat samochodowy Urzędu Wojewódzkiego był możliwy wyłącznie przez działkę [...] tj. od ul. [...]. W związku z powyższym Wojewoda [...] stwierdził, że działka oznaczona numerem [...] położona w L. przy ul. [...] w dniu 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań publicznych administracji rządowej - Wojewodzie [...] - do wykonywania jego zadań statutowych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) składniki mienia ogólnonarodowego, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Dla wyłączenia z zakresu komunalizacji wystarczające jest stwierdzenie wykonywania zadań publicznych administracji rządowej na nieruchomości, albowiem art. 11 ust. 1 pkt 1 wymaga jedynie stwierdzenia stanu faktycznego. Nie ma znaczenia tytuł prawny, na podstawie którego jednostka organizacyjna wykonująca zadania administracji rządowej władała nieruchomością. Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w Warszawie złożył Prezydent Miasta L. i zajmując odmienne stanowisko wywodził, że sporna nieruchomość jako pozostająca w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu Urzędu Dzielnicowego [...] powinna być mocy prawa skomunalizowana na rzecz gminy, na obszarze której była wtedy położona. Ewentualne wyłączenie z komunalizacji spornej nieruchomości stanowiącej w tamtym czasie parking oraz drogę dojazdową do sąsiedniej działki na której znajdował się warsztat samochodowy mogłoby być skuteczne tylko wtedy, gdyby istniał przepis stanowiący, że tego rodzaju działalność służyła wykonywaniu statutowych zadań należących do właściwości organów administracji państwowej. Takich przepisów jednak nie zawiera ani ustawa o podziale zadań i kompetencji ani żadna inna. Nadto na działce nr [...] znajdował się nie warsztat Urzędu Wojewódzkiego, lecz Warsztat Urzędu Miasta L. służący wraz z parkingiem na działce nr [...] pracownikom znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...]. Zakład Obsługi Administracji przy Urzędzie Wojewódzkim został powołany dopiero zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] w 1992r. Ze statutu [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że został on zatwierdzony w dniu 28 maja 1990 r., zatem w dniu wejścia w życie ustaw samorządowych (27 maja 1990 r.) także i ten Urząd formalnie nie istniał. Odwołujący się uważał, że ponieważ nie było żadnych podstaw wyłączeniowych, to sporna działka nr [...] jako pozostająca w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu organu administracji państwowej stopnia podstawowego, stała się z mocy prawa własnością gminy, na obszarze której była wtedy położona. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa rozpatrując odwołanie podała, że zarówno wniosek Gminy jak i zakwestionowana decyzja Wojewody [...] powołują jako materialnoprawną podstawę swoich działań art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z części wstępnej tego artykułu wynika, że obowiązkiem organu orzekającego w takich sprawach jest w pierwszej kolejności zbadanie czy dane mienie podlega wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów tej ustawy, czy też wyłączeniu takiemu nie podlega. Jednym z kolejnych przepisów wyłączających omawianej ustawy jest jej art. 11 ust. 1 pkt 1. Stosownie do tego przepisu mienie ogólnonarodowe (państwowe), o którym mowa w cytowanym wcześniej art. 5 ust. 1-3, nie staje się mieniem komunalnym jeżeli składniki tego mienia w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r. służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, oraz organów władzy państwowej. Służenie, w rozumieniu tego przepisu, oznacza stan faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., na który nie ma wpływu posiadanie lub nieposiadanie tytułu prawnego do korzystania z mienia, oraz charakter korzystania (stały lub przejściowy). W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w W. na podkreślenie zasługuje niedopuszczalność przyjęcia formalnego nieistnienia w dniu 27 maja 1990 r. któregokolwiek z organów administracji rządowej (w tym organu stopnia wojewódzkiego), z tej tylko przyczyny, że jego statut został zatwierdzony w dniu następnym, bowiem wyłącznie regulacje ustawowe decydują zarówno o tworzeniu i funkcjonowaniu jak i znoszeniu takiego organu. Nawet w przypadku czasowo jeszcze późniejszego (po dniu 27 maja 1990 r.) ustalenia siedzib i terytorialnego zasięgu działania organów jakimi byli kierownicy urzędów rejonowych, co nastąpiło dopiero rozporządzeniem Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 1 sierpnia 1990 r. (Dz. U. nr 54 poz. 316 ze zm.) - Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia l lutego 1992 r. W. 12/92, OTK z 1994 r. cz. I poz. 16 - stwierdził, iż składniki mienia ogólnonarodowego służące w dniu 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań należących do tych kierowników nie podlegały skomunalizowaniu z mocy prawa. Podobnie nie można skutecznie wywodzić braku służenia takim organom przez składniki na których działały np. placówki obsługujące pojazdy samochodowe danego organu tylko z tej przyczyny, że nie wydano w tym zakresie odpowiedniego aktu wewnętrznego obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r., choć pojazdy takie wówczas ten organ obsługiwały i same także musiały być m.in. wyposażane i naprawiane w określonym miejscu. Jednocześnie z treści § 1 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia 28 maja 1990 r. w sprawie określenia mienia służącego wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, które nie staje się mieniem komunalnym oraz pkt 14 wykazu obiektów administracji rządowej na terenie L. wynika, że nieruchomości położone w L. przy ul. [...] (tj. działka nr [...]) i nr [...] przy tej samej ulicy (tj. działka nr [...]) łącznie z warsztatem samochodowym Urzędu Wojewódzkiego pozostawały w dniu 27 maja 1990 r. i miały po tej dacie pozostać w całości w gestii administracji rządowej. Także wydana kilka lat później decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1999 r. nr [...] dotycząca zmian w sprawowaniu zarządu działkami nr [...] wskazuje na .nieprzerwane i niekwestionowane dalsze służenie tych nieruchomości zadaniom publicznym administracji rządowej stopnia wojewódzkiego. Przy wyłączaniu składników mienia z komunalizacji w oparciu o cyt. art. 11 ust. 1 pkt 1 nie jest także wymagane wskazanie szczegółowego i zarazem ustawowego określenia konkretnych czynności z których składają się zadania wymienionych w nim organów. Muszą być one ściśle związane z realizacją takich zadań. W ocenie organu drugiej instancji świadczenie usług transportowych przez pojazdy samochodowe danemu organowi administracji jest jednym z istotnych instrumentów realizowania jego zadań publicznych. Działka nr [...] ściśle powiązana z działką nr [...] służyła wtedy realizacji tego rodzaju zadań, to podlegała wyłączeniu z komunalizacji następującej z mocy prawa z uwagi na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta L. i zarzucając naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) domagał się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. W uzasadnieniu podał, podtrzymując wcześniej prezentowane w odwołaniu stanowisko, że sporne mienie w dniu 27 maja 1990 r. służyło wyłącznie Urzędowi Miasta L. Należąc wtedy do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego stało się z mocy prawa mieniem Gminy L. Skarżący wyklucza skuteczność podziału mienia pomiędzy organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego dokonanego powołanym wcześniej zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 1990 r. wychodząc z założenia, że poprzedniego dnia tj. przed wydaniem tego zarządzenia (w dniu 27 maja 1990 r.), organ ten, nie mając zatwierdzonego statutu, formalnie nie istniał. Opisana wyżej nieruchomość w dniu 27 maja 1990r. należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Ponadto nieruchomość ta była wykorzystana na potrzeby Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] przy ul. [...], wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L, który był organem o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami stopnia podstawowego. Zadania tego organu, zgodnie z ustawą o podziale zadań i kompetencji, zostały przejęte przez Gminę Miasto L. Sporna nieruchomość podlegała komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (..). Zarzucił, że organy pierwszej oraz drugiej instancji niezgodnie z prawem uzasadniają odmowę stwierdzenia nieodpłatnego nabycia mienia na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), gdyż przedmiotowa nieruchomość nie podlegałaby komunalizacji, jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. faktycznie służyłaby, wykonywaniu zadań statutowych należących do właściwości organów administracji państwowej. Musiałby istnieć określony przepis prawa mówiący, że dany rodzaj działalności (w tym wypadku parking oraz droga dojazdowa) należy do właściwości organów administracji rządowej i np. w ustawie o podziale zadań i kompetencji lub w innych przepisach prawa materialnego byłby specjalny wyjątek umożliwiający zastosowanie przez organ I instancji art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej. W tym przypadku, prowadzenie w dniu 27 maja 1990 r. warsztatu samochodowego na sąsiedniej działce przez Urząd Miasta L. nie było realizacją zadań należących co właściwości organów administracji rządowej. Organy pierwszej i drugiej instancji, kwalifikując prowadzenie warsztatu samochodowego do kategorii zadań administracji rządowej, dokonały rozszerzającej wykładni powołanego przepisu. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w W. wniosła o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona chociaż z innych przyczyn niż w niej podnoszone. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienia o charakterze procesowym. Stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do postanowienia art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 40 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) mienie ogólnonarodowe (państwowe), które w dniu 27 maja 1990 r. należało do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się z tym dniem z mocy prawa mieniem właściwych gmin, jeżeli dalsze przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Równocześnie jednak art. 11 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających stanowi właśnie, że składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa jest w art. 5 tej ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Wyjaśniając kontrowersje jakie pojawiły się w praktyce na tle stosowania tego przepisu, Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 1 lutego 1994 r. ( W. 12/92, OTK 1994 r. Nr 1, poz. 16) orzekł, że: "Niepodzielne składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (...), jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyły jednocześnie wykonywaniu zadań należących do właściwości organów komunalnych i organów państwowych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stały się w tym dniu z mocy prawa przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa i odpowiednich komunalnych osób prawnych w częściach ułamkowych odpowiadających wykonywanym przez nie zadaniom. Wysokość udziałów określa wojewoda na podstawie art. 18 ust. 1 przedmiotowej ustawy". W konsekwencji oznacza to, że w sytuacji, której dotyczy art. 11 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających, wyłączone jest wyraźnie stosowanie zasady określonej w art. 5 ust. 1 Przepisów wprowadzających. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że przedmiotowa nieruchomość położona w L. przy ul. [...] (obejmująca działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 wraz z zabudowaniami) stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. niepodzielny składnik mienia ogólnonarodowego. Strony są również zgodne co do tego, że na przedmiotowym gruncie funkcjonował warsztat samochodowy. Jednocześnie prezydent Miasta L. twierdził, iż sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. tzn. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych pozostawała we władaniu Urzędu Dzielnicowego [...] - Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L. Taki stan rzeczy wynikał z przedłożonej Wojewodzie [...] dokumentacji inwentaryzacyjnej obejmującej tę nieruchomość. Znajdujące się w aktach sprawy karty inwentaryzacyjne nieruchomości stwierdzają, że stała się ona przedmiotem zasiedzenia oraz nabycia przez Skarb Państwa prawa własności z dniem 1 stycznia 1977r. (postanowienie sądu z dnia 7 lutego 1995r. ) i pozostawała we władaniu Urzędu Dzielnicowego [...] - Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż nieruchomość ta była we władaniu Urzędu Rejonowego w L. Z kolei zarówno Wojewoda [...] jak i Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazują, że sporny grunt pozostawał we władaniu organu administracji rządowej i służył wykonywaniu zadań publicznych administracji rządowej - Wojewodzie [...] - do wykonywania jego zadań statutowych. Na poparcie swych twierdzeń powoływali przepisy art. 1 pkt 1, art. 56 ust 3 i art.. 28 ust 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r., o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. z 1990 r.. Nr 21, poz. 123 ze zm.), art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. z 1988r. Nr 26, poz. 183 ), art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) i art. 5 ust. 1-3 tej ustawy, § 1 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 1990 r. w sprawie określenia mienia służącego wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, pkt 14 wykazu obiektów administracji rządowej na terenie L. oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1999 r. dotyczącą zmian w sprawowaniu zarządu działkami nr [...] i nr [...], a także przeprowadzoną w dniu 18 grudnia 2000r. rozprawę administracyjną na którą wezwano jako świadków m. in. osoby pracujące w dniu 27 maja 1990 r. w Urzędzie Wojewódzkim na stanowiskach kierowniczych w Wydziale Ogólnym oraz Wydziale Budżetowe - Gospodarczym, do zadań których należała m. in. obsługa administracyjno - biurowa urzędu, organizacja transportu jak również administrowanie nieruchomościami pozostającymi w gestii urzędu, niezbędnymi dla jego prawidłowego funkcjonowania. Analizując akta sprawy należy dojść do przekonania, że organy administracji niezbyt dokładnie zbadały sprawę i w konsekwencji nie odniosły się w pełnym zakresie do przepisów prawa. Stanowisko organów administracji prezentowane przy rozpoznawaniu sprawy w zaskarżonych decyzjach, nie znajduje pełnego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Występuje tu bowiem wyżej opisana sprzeczność dotycząca stanu władania spornym gruntem wynikająca z jednej strony z opisywanych kart inwentaryzacyjnych, a z drugiej z dokumentów i rozważań przedstawionych przez organy I i II instancji. Do przedstawionych wyżej rozbieżności należało się odnieść, aby precyzyjnie ustalić czy sporny grunt służył wykonywaniu zadań komunalnych czy też służył on wykonywaniu zadań administracji rządowej albo był przedmiotem współkorzystania. Akta administracyjne i wydane decyzje pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie brak jest dokonania jej dokładnej analizy. Powoduje to, że zarówno zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, bowiem nie podjęto wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrano oraz nie rozważono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 kpa ). Z kolei art. 77 § 1 kpa mówi, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji opartej na zebranym materiale dowodowym. Wyżej wskazane uchybienia stanowią takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.