I SA 2333/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch WSA Elżbieta Lenart Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z.G. i W.O. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia Skarbu Państwa zajętego pod drogi publiczne. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących Z.G. i W.O. kwoty po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA 2333/03 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2003 roku numer [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2003 roku numer [...] Wojewody [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w R. z [...] kwietnia 1989 roku numer [...] zaliczono do kategorii dróg lokalnych miejskich, ulice wymienione w załączniku numer 1 do uchwały, w tym także ulicę [...] i ulicę [...]. Uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] lipca 1999 roku numer [...] zaliczono do kategorii dróg gminnych, drogi określone w wykazie stanowiącym załącznik numer 1 do uchwały, w tym także ulicę [...]. W dniu 9 czerwca 2003 roku M.G., Z.G. i W.O. wystąpili z wnioskiem o uregulowanie stanu prawnego oraz o wypłatę odszkodowania z tytułu gruntu zajętego pod drogi publiczne stanowiące ulice [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku numer [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku własności części działki gruntu oznaczonej numerem [...] zajętej pod ulicę [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] września 2003 roku numer [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2003 roku numer [...] Wojewody [...]. Na decyzję z dnia [...] września 2003 roku numer [...] Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Z.G. i W.O.. Skarżące domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosły, że ulice [...] i [...] były w dniu 31 grudnia 1998 roku drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 71/00, poz.838 ze zmianami), a tym samym stosownie do treści art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133/98, poz.872 ze zmianami) część ich działki zajęta pod te drogi winna przejść I SA 2333/03 na własność właściwego podmiotu. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym . Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wniosek z 9 czerwca 2003 roku, będący podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, został złożony przez M.G., Z.G. i W.O.. Natomiast decyzja z [...] lipca 2003 roku numer [...] została doręczona jedynie M.G.. W aktach sprawy brak dowodu doręczenia decyzji organu I instancji pozostałym stronom tego postępowania, to jest Z.G. i W.O.. Przypomnieć w tym miejscu należy, że termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji I SA 2333/03 wynosi czternaście dni i rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie-art.129 § 2 k.p.a. Brak doręczenia decyzji względnie ustalenie, iż zostało ono dokonane z obrazą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu. Ponadto wskazać należy, że organ administracji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne z urzędu bądź na wniosek strony-art.61 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest ustalenie czy podmiot występujący z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego posiada przymiot strony w rozumieniu art.28 k.p.a. Przepis art.28 k.p.a. wskazuje, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast z akt sprawy nie wynika, czyją własność stanowi działka gruntu położona w R. i oznaczona numerem [...], której część została zajęta pod ulicę [...] i ulicę [...]. Obowiązkiem organów administracji publicznej było ustalenie czyją własność w dniu 1 stycznia 1999 roku oraz w dacie wydawania decyzji w niniejszej sprawie stanowiła wskazana wyżej nieruchomość. Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii postanowienia Sądu Powiatowego w R. z [...] stycznia 1958 roku wynika, że współwłaścicielami placu z budynkiem oznaczonego numerem [...] mającego rzeczywistej powierzchni [...], położonego w R. są J.T. i A.T.. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b i lit.c, art.152, art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.