I SA 2336/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2004 r. sprawy ze skargi J. i A. P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz J. i A. P. kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA 2336/02 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt. 1 kpa po rozpatrzeniu wniosku J. i A. malż. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 1976 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie za nieruchomość objętą ustalonym terenem budowlanym S.- odmówił uchylenia decyzji. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, iż J. i A. P. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, zarzucając, że w postępowaniu tym został naruszony art. 145 § 1 pkt 1 kpa - dowody na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oraz ,iż naruszony został przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z przeprowadzonej analizy akt administracyjnych wynika, iż małżonkowie P. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 1976 r., znak: [...] ustalającej odszkodowanie na rzecz A. P. za część nieruchomości objętej ustalonym terenem budowlanym S., podnosząc, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ stwierdził, że nie nastąpiło takie naruszenie prawa, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. - o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz. U. z 1974 r., Nr 10 poz. 64), a zatem nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, jeżeli nie stwierdzono istnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W przedmiotowej sprawie organ nie stwierdził zaistnienia nowych okoliczności, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie i nie występowała żadna z przesłanek z art. 145 kpa, która skutkowałaby koniecznością wznowienia postępowania w sprawie niniejszej. Zarzuty strony nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania J. i A. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zarówno z treści wniosku z dnia 10 marca 2002r. o wznowienie postępowania, jak i z treści decyzji z dnia [...] maja 2002 r. wynika, że wnioskodawcy żądają uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2001 r., z uwagi na fakt, iż nie brali udziału w postępowaniu nadzorczym. Ponadto z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby którykolwiek z dokumentów, na których oparł się organ był fałszywy, brak jest jakiejkolwiek podstawy, aby sądzić, że wśród dokumentów znajdowały się dokumenty potwierdzające nieprawdę albowiem twierdzenie strony nie zostało poparte stosownym wyrokiem sądu. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i A. P., zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 8, 9 kpa przez brak dążenia do należytego, z uwzględnieniem słusznego interesu strony wyjaśnienia sprawy, a w szczególności niezgodności z prawem i w konsekwencji nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 1976 r. o ustaleniu odszkodowania za przejętą na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość objętą ustalonym terenem budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego podlegała - w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, do czego Sąd uprawniony jest na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem. Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) co oznacza, iż winien uwzględnić z urzędu inne uchybienia, jeżeli miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzec. Wniosek o wznowienie postępowania nie powoduje tego, że organ administracji automatycznie wznawia postępowanie postanowieniem, wydanym na podstawie art. 149 § 1 kpa. Wywołuje on taki skutek, że organ ocenia czy istnieją przesłanki do wydania tego postanowienia, czy też decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, o której mowa w art. 149 § 3 kpa. Wznowienie postępowania jest uzależnione od łącznego spełnienia trzech przesłanek; przedmiotowej - w sprawie nie istnieje decyzja ostateczna ( o czym przesądza art. 145 § 1 kpa), podmiotowa - żądanie wznowienia powinno pochodzić od strony postępowania, jeżeli nie jest wszczynane z urzędu - jak wynika z art. 147 § 1 kpa i trzecia - podanie o wznowienie należy wnieść w terminie wskazanym w art. 148 § 1 kpa. Wystąpienie tych trzech przesłanek uprawnia dopiero do wznowienia postępowania i prowadzenia go co do przyczyny wznowienia i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, jak wynika z art. 149 § 2 kpa. Brak którejkolwiek z przesłanek uniemożliwia wznowienie postępowania, powodując wydanie decyzji odmownej. W niniejszej sprawie, jak wynika, z jej akt, Wojewoda [...] nie badał, czy nie zachodzą ww przeszkody formalne do wznowienia postępowania nadzorczego w zakresie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie, która to okoliczność budzi wątpliwości, ale postępowanie wznowił. Jest to naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wystąpienie przeszkody formalnej nie zezwala na wznowienie postępowania, ale skutkuje jego odmową, tym samym nie daje złudzenia stronie, że jego sprawa będzie ponownie rozpoznana co do istoty. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 i § 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).