I SA 2342/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz as. WSA Anna Tarnowska - Mieliwodzka Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2004 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody M. z dnia [...].10.2001 r., nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu I SA 2342/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...].08.2002 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...].10 2001 r., nr [...], którą tenże stwierdził, że decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego Warszawa P. z dnia [...].03.1988 r., nr [...], o odmowie przyznania J. G. i Z. G. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], została wydana z naruszeniem prawa. Odmowa przyznania prawa wieczystego użytkowania została uzasadniona tym, że korzystania z niego nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu przewidzianym w planie zagospodarowania, który przeznacza go pod przemysł, składy i bazy. W postępowaniu nadzorczym organy uznały, że to rozstrzygnięcie rażąco narusza art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jednakże w sprawie zaistniały okoliczności przewidziane w art. 156 § 2 kpa stojące na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności tej decyzji, bowiem wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Organy wyjaśniły, iż nieruchomość pozostawała w zarządzie Zakładów [...] "Z" w W. i aktem notarialnym z dnia [...].12.1990 r. ich następca prawny tj. A.[...] Zakłady [...] "Z" S.A., zbyły odpłatnie tę nieruchomość Szkole Wyższej [...] w W. Skargę na decyzję Prezesa wniosła H. G. podnosząc, że Wojewoda ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż decyzja z 1988 r. została wydana z naruszeniem prawa, a ona wstąpiła o stwierdzenie nieważności, a nadto, że jeżeli nieruchomość została zbyta to zwrot jest niemożliwy, ale należeć się powinno odszkodowanie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i sprawy nie zostały zakończone są rozpoznawane przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 61 § 4 kpa nakazuje organowi, aby o toczącym się postępowaniu wszczętym na wniosek jednej z jego stron, zawiadomił wszystkie osoby będące stronami w sprawie, co jest realizacją zasady przewidzianej w art. 10 § 1 kpa nakładającej na organ obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].03.1988 r. odmawiającej J. G. i Z.G. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej przy. ul. [...] wystąpiła H. G.– żona J. i jego następca prawny, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...].11.1991 r., sygn. akt [...]. Jednakże z postanowienia tego wynika także, że spadek po J.G. obok żony H. nabyły również dzieci M. G., T. W.i A. W., co oznacza, iż te osoby są stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji skierowanej do J.G. Z akt sprawy wynika, że nie brały one udziału w postępowaniu nadzorczym, ani nie upoważniły H. G.do występowania w ich imieniu. Pominięcie następców prawnych i niezawiadomienie ich o toczącym się postępowaniu stanowi naruszenie prawa procesowego, dające podstawę do wznowienia postępowania i w rezultacie podstawę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Obok tej wady decyzje wydane w obu instancjach zawierają także i inną, polegającą, na naruszeniu art. 7 kpa, nakazującego podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego sprawy. Z aktu notarialnego z dnia [...].12.1999 r., a nie jak podał Prezes z [...].12.1990 r. powołując się na niego, wynika, iż A.[...] Zakłady [...] Z. S.A. sprzedały Szkole Wyższej [...] będące w ich użytkowaniu wieczystym nieruchomość przy ul. [...], [...] – teren zawarty między ulicami [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zaś w sprawie jej przedmiotem jest nieruchomość przy ul. [...]. Czynność ta miała być przeszkodą, o której mowa w art. 156 § 2 kpa, uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro akt notarialny nie obejmuje nieruchomości przy [...] należało bez wątpliwości wyjaśnić czy wchodzi on i na jakiej zasadzie w kompleks, o którym mowa w akcie notarialnym. Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, iż nieruchomość przy ul. [...] leży naprzeciw tego kompleksu. Nie wyjaśnienie tej okoliczności mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).