I SA 2438/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oddala skargę I SA 2438/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] o odmowie stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez gminę miejską L. prawa własności zabudowanej nieruchomości, położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] i [...], obręb [...], uregulowanej w KW nr [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], utrzymała tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu podała, iż Wojewoda odmówił komunalizacji wyżej wymienionej nieruchomości na rzecz gminy miejskiej L. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. w oparciu o treść art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Organ przyjął, że wyżej wymieniona nieruchomość służyła w dniu 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań publicznych należących do organu administracji rządowej i w związku z tym nie mogła być skomunalizowana. Od decyzji tej odwołał się Prezydent Miasta L. zarzucając jej brak wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy - ponieważ uważa, iż wyżej wymieniona nieruchomość nie jest związana z bezpośrednią działalnością administracji rządowej, a raczej ma charakter gospodarczy jako mienie użyteczności publicznej w rozumieniu art. 6 ust 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że słusznie Wojewoda wskazał jako materialnoprawną podstawę decyzji art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i art. 11 ust 1 pkt 1 tej ustawy, z których wynika, że mienie ogólnonarodowe (art. 5) nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyło wykonywaniu zadań publicznych. Z zebranego materiału dowodowego oraz zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z dnia [...] kwietnia 1990 r. wynika, że wyżej wymieniona nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań Instytucji [...] "[...]" w L., podporządkowanej centralnemu organowi administracji państwowej (wówczas Przewodniczącemu Komitetu Kinematografii), a zadania realizowane przez centrale organy administracji rządowej należały do zadań publicznych. Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta L. zarzucając jej niezgodność z prawem (naruszenie art. 5 ust 1 i 11 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.) i wniósł o jej uchylenie. Jego zadaniem w dniu 27 maja 1990 r. było tam kino "[...]", które jako składnik mienia ogólnonarodowego nie służyło realizacji zadań należących do centralnego organu administracji państwowej a świadczyło odpłatnie usługi dla widzów, zapewniało rozrywkę, a nie realizowało zadania związane z administracją rządową. W odpowiedzi na skargę, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący w odwołaniu wyraźnie wskazał, jakim celom służył budynek położony w L. przy ul. [...], a centralne finansowanie i centralne kierowanie całością produkcji filmowej łącznie z dystrybucją, w tym obowiązkowe wyświetlanie w kinach kroniki filmowej było nie tylko rozrywką i nie miało charakteru wyłącznie gospodarczego, ale realizowało cele ogólnopaństwowe, miało bowiem zasięg krajowy, a nie tylko lokalny. Zatem sporne mienie służące centralnie zarządzonym celom realizowanym przez Instytucję [...] "[...]" podporządkowaną centralnemu organowi administracji spełniało wymogi wynikające z treści art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i nie stanowiło rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Zarówno wniosek gminy, jak i decyzja Wojewody [...], jako materialnoprawną podstawę działania wskazują art. 5 ust 1 i art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Z części wstępnej art. 5 ust 1 powyższej ustawy wynika, że obowiązkiem organów orzekających jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy dane mienie podlegało wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów tej ustawy, czy też wyłączeniu takiemu nie podlegało. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z treści zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Kinematografii z dnia [...] kwietnia 1990 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. była we władaniu i służyła wykonywaniu zadań Instytucji [...] "[...]" w L., podporządkowanej bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej jakim był wówczas Przewodniczący Komitetu Kinematografii i w takim stanie faktycznym i prawnym nie mogła należeć do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, jak również nie należała do podmiotów wymienionych w art. 5 ust 1 ustawy dnia 10 maja 1990 r. Spełniała zatem wymogi wynikające z treści art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191 ze zm.) czyli zgodnie z jego treścią nie podlegała komunalizacji z mocy prawa. Powołany przepis stanowi bowiem, że składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust 1-3 nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Nie ma przy tym znaczenia tytuł prawny do tego mienia, wystarczającą przesłanką wyłączenie z komunalizacji jest sam fakt służeniu wykonywaniu zadań, o których mowa wyżej. Sąd nie aprobuje stanowiska Prezydenta Miasta L., zawartego w skardze, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji kwalifikując prowadzenie publicznego kina do kategorii zadań administracji rządowej, dokonały rozszerzającej wykładni art. 11 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., uznał natomiast za słuszne argumenty przytoczone przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w odpowiedzi na skargę, a mianowicie fakt, że centralne finansowanie i centralne kierowanie całością produkcji filmowej, łącznie z jej dystrybucją, w tym obowiązkowe wyświetlanie przed każdym seansem kroniki filmowej świadczy o tym, że pierwszoplanowym celem w tym czasie nie było zapewnienie wyłącznie rozrywki ludziom, ani też działalność zarobkowa. Ponadto należy przypomnieć, że wspomniany wyżej art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. wbrew twierdzeniom strony skarżącej odnosi się do zadań publicznych, a nie mienia użyteczności publicznej i to należącego wtedy do przedsiębiorstw państwowych. Natomiast zadania z zakresu kinematografii realizowane wówczas przez centralne organy administracji rządowej niewątpliwie do zadań publicznych należały. Skoro zatem sporna nieruchomość służyła w tamtym czasie realizacji tego rodzaju zadań, to podlegała wyłączeniu z komunalizacji następującej z mocy prawa z uwagi na treść powyższego przepisu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.