I SA 2495/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Emilia Lewandowska Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu I SA 2495/03 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].10.2003 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].08.2003 r., nr [...] odmawiającą przyznania S. S. dodatku mieszkaniowego. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wyliczył, ze suma miesięcznych wydatków przypadających na normatywną powierzchnię mieszkania w pięcioosobowej rodzinie S. S. nie przekracza 12 % miesięcznych dochodów obliczonych dla jego gospodarstwa domowego i w takiej sytuacji dodatek mieszkaniowy musiałby mieć wartość ujemną, co w konsekwencji oznacza, iż dodatek ten S. S. nie przysługuje, Organ II instancji podkreślił, że nie było podstaw do uwzględnienia odwołania, w którym S. S. podnosił, że nieprawidłowo ustalono ilość osób w gospodarstwie domowym, bowiem jedna z córek nie mieszka z rodziną, gdyż z przedłożonych i podniesionych przez niego dokumentów wynika, że gospodarstwo domowe jest pięcioosobowe. W skardze na decyzję Kolegium S. S. podniósł zarzut taki jak przedstawił w odwołaniu, a mianowicie, że jedna z córek nie mieszka z rodziną, nie łoży na utrzymanie, choć jest w mieszkaniu zameldowana. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone są rozpoznawane przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo do dodatku mieszkaniowego w latach 2003-2004 przysługuje osobom, które spełniają kryterium wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), tj. przewiduje który z tytułów do lokalu wymienionym w tym przepisie, ale pod warunkami zawartymi w art. 17 ustawy, w tym od dochodu i wielkości gospodarstwa domowego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy jeżeli średni miesięczny dochód, ustalony według zasad określonych w jego ust. 1 jest równy lub wyższy od 100 % kwoty w gospodarstwie wielorodzinnym lecz nie przekracza odpowiednich średnich miesięcznych dochodów wymienionych w tym ustępie, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osoby w wysokości 20 % dochodów gospodarstwa – w gospodarstwie jednoosobowym, 15 % dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym i 12 % dochodów w gospodarstwie 5 – osobowym i większym. Jak z przepisu tego wynika przyznanie dodatku mieszkaniowego zależy m.in. od liczby osób w gospodarstwie domowym i jest to okoliczność istotna w sprawie, co oznacza, iż nie może być żadnych wątpliwości co do niej. W dokumentach załączonych do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego – deklaracji o wysokości dochodu – S. S. istotnie podał, iż jego gospodarstwo domowe składa się z 5 osób; jego żony, dwóch córek i syna i taką liczbę osób przyjął organ I instancji. Jednakże w odwołaniu S. S. podniósł zarzut, że liczba ta nie została właściwie ustalona, bowiem jedna z córek nie mieszka z rodziną. W takiej sytuacji organ odwoławczy obowiązany był odnieść się do tego zarzutu poprzez ustalenie tej okoliczności, przeprowadzając stosowny na nią dowód. Skwitowanie tego zarzutu w uzasadnieniu tym, iż taka ilość została podana w deklaracji jest niewystarczające, bowiem nie wiadomo jak sytuacja wygląda w rzeczywistości. Nie wyjaśnienie tej okoliczności mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).