I SA 2517/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Barbara Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2002 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika mieszkaniowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe R. P. w dniu 11 października 2002 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2002 r., nr [...]. Pismem z dnia 27 września 2004 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc z dniem 1 stycznia 2004 r. – na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – Sądem właściwym do rozpoznania skargi R. P. zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) daje skarżącemu możliwość rozporządzania skargą również po jej wniesieniu do sądu. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę. Skarżący mógł więc cofnąć skargę. Sąd natomiast nie stwierdza niedopuszczalności jej cofnięcia, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.