I SA 2578/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch NSA Jan Paweł Tarno(spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę I SA 2578/02 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji w W. decyzją z dnia [...] września 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z [...] czerwca 2001 r. nr [...] o przyznaniu M.G. równoważnika pieniężnego za brak lokalu od 1 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant Główny podał, że "decyzją nr [...] z [...] października 1998 r. Komendant Rejonowy Policji w N. przydzielił M.G. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w J. mieszczący się w budynku Komisariatu Policji w J. W związku z toczącym się postępowaniem sądowym w Sądzie Rejonowym w N. w sprawie odzyskania przez spadkobierców budynku przy ul. [...], w którym znajduje się Komisariat Policji w J. zainteresowany raportem z dnia [...] października 2000 roku wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w S. z prośbą o podanie informacji dotyczących możliwości przydziału jego rodzinie innego lokalu mieszkalnego (zamiennego). Pismem z dnia 7 grudnia 2000 roku Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w S. poinformował Pana M.G. o braku możliwości przydziału takiego mieszkania i zaproponował przeprowadzenie rozpoznania lokalowego we własnym zakresie. Raportem z dnia [...] grudnia zainteresowany powiadomił o fakcie zawarcia z Panią I.M. umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] września 2000 roku przy ul. [...] w J. na okres 5 lat oraz o zamiarze opróżnieniu zajmowanego mieszkania pozostającego w dyspozycji KPP w S. do dnia [...] grudnia 2000 roku (protokół zdawczo odbiorczy z dnia [...] grudnia 2000 roku). W dniu [...] stycznia 2001 roku Pan M.G. złożył oświadczenie mieszkaniowe w celu przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku przyznał zainteresowanemu przedmiotowe świadczenie od dnia 1 stycznia 2001 roku na podstawie § 5 oraz § 8 pkt 1 zarządzenia MSWiA z dnia 30 września 1997 roku (M. P. Nr 76, poz. 708). Pismem I.dz. [...] z dnia [...] lutego 2002 roku Komendant Powiatowy Policji w S. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z prośbą o uchylenie własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku, uznając iż została ona wydana niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 roku [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził nieważność ww decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Od niniejszej decyzji Pan M.G. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który uznając zasadność zawartych w nim argumentów decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2002 roku uchylił zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia art. 10 § 1 Kpa i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem I.dz. [...] z dnia [...] czerwca 2002 roku [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. powiadomił Pana M.G. o wszczęciu na podstawie art. 61 § 4 Kpa postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku KPP w S. przyznającej zainteresowanemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Konsekwencją niniejszego postępowania było wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 roku stwierdzającej nieważność ww decyzji KPP w S. Od niniejszej decyzji Pan M.G. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc, iż został naruszony art. 9 kpa. Komendant Główny Policji po ponownym rozpatrzeniu akt w sprawie stwierdził co następuje. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest odstępstwem od ogólnej zasady stabilności decyzji i może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych wart. 156 § 1 Kpa. Do stwierdzenia nieważności określonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa konieczne jest wykazanie braku podstawy prawnej do jej wydania bądź wskazanie, który z przepisów mających zastosowanie w sprawie został rażąco naruszony i dlaczego organ ocenił je jako rażące. Zgodnie z art. 88 ust. 1 zawartym w rozdziale "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" ustawy o Policji " policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". W myśl art. 92 cytowanej na wstępie ustawy o Policji "Policjantowi przysługuje równoważnik, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej". Artykuł 97 ust. 5 stanowi, że "przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa wart. 91, 92, 94 i 95 ust. 2 - 4 następuje w formie decyzji administracyjnej. Wysokość i szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), które w § 1 ust. 2 pkt 1 stanowią, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego, a którym mowa w ust. 1. Nadmienić należy, że w dniu wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 roku KWP w K. obowiązywało rozporządzenie z dnia 20 grudnia 1999 roku (Dz. U. Nr 106, poz. 1212 z późniejszymi zmianami), w którym zawarty był analogiczny zapis - § 5 ust. 2 pkt 1. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że Pan M.G. przekazując lokal mieszkalny protokołem zdawczo odbiorczym w dniu [...] grudnia 2000 roku zrzekł się prawa do lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku Komendanta Powiatowego Policji w S. rażąco narusza przepis § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku (Dz. U. Nr 100, poz. 918), a tym samym istnieją podstawy do stwierdzenia jej nieważności przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu wyjaśnić należy, że z przedstawionych dokumentów faktycznie wynika, iż do chwili zwolnienia lokalu nr [...] przy ul. [...] w J. skarżący nie pobierał równoważnika pieniężnego za brak lokalu, ani też Komendant Powiatowy Policji w S. nie informował Pana M.G., że takie świadczenie będzie jemu przysługiwać. Okoliczności te pozostają jednak bez wpływu na niniejsze postępowanie. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ I instancji naruszył postanowienia art. 9 Kpa, zgodnie z którym: "Organy administracji państwowej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Korespondencja jaką prowadził Pan M.G. z Komendą Powiatową Policji w S. dotyczyła ewentualnego przydziału lokalu zamiennego, a w tym czasie nie było prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie uprawnień zainteresowanego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Wszczęcie tego postępowania nastąpiło dopiero w następstwie raportu (z dnia [...] stycznia 2001 roku) Pana M.G. o przyznanie od dnia 1 stycznia 2001 roku powyższego świadczenia. Uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny postanowiono jak w sentencji". W skardze do sądu administracyjnego M.G. zarzucił zaskarżonej decyzji Komendanta Główny Policji w W. z dnia [...] września 2002 r., nr [...] naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 i art. 9 kpa. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, żer jego pisma złożone w sprawie wyraźnie świadczą o tym, że nie było jego intencją zrzeczenie się prawa do zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w J. Ponadto nikt go nie poinformował o konsekwencjach opuszczenia tego lokalu. Wreszcie zaznaczył, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w S. z [...] czerwca 2001 r. nr [...] o przyznaniu mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, skoro nie było możliwości przyznania mu nowego lokalu, mimo takiego obowiązku ze strony pracodawcy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono w niej, że zarzuty podniesione w skardze były przedmiotem rozpoznania już w postępowaniu odwoławczym i nie wniosły żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270), ponieważ Sąd nie stwierdził, ażeby zaskarżona decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 145 tejże ustawy. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.