I SA 2690/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska /spr./ Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska NSA Leszek Włoskiewicz Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2004 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy indywidualnego nauczania 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w L. dnia [...].09.2003 r. Nr [...] 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA 2690/03 UZASADNIENIE [...] Kurator Oświaty, decyzją z [...].11.2003 r. nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie z dnia [...].09.2003 r. nr [...] wydane przez [...] Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w L. stwierdzające, że nie zachodzi potrzeba indywidualnego nauczania A.R.. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika, że w myśl art. 71 b ust.1 a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. nr 67, poz. 329) indywidualnym nauczaniem obejmuje się ucznia, którego stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły. Załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie nie daje podstaw do uznania, że stan zdrowia [...] uniemożliwia mu uczęszczanie do szkoły. Lekarz dopuszcza udział [...] w zajęciach edukacyjnych na terenie szkoły. Ze względu na trudności w funkcjonowaniu społecznym dziecka niezbędna byłaby fachowa opieka terapeutyczna. Biorąc pod uwagę wiek A. i specyfikę zaburzeń, długotrwałe izolowanie od środowiska szkolnego pozbawi [...] optymalnych warunków do rozwoju emocjonalno-społecznego. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał zaskarżone orzeczenie za zasadne . W skardze na decyzję [...] Kuratora Oświaty matka małoletniego ucznia E.K. nie zgadza się z ustaleniem, że [...] nie wymaga indywidualnego nauczania a taki sposób nauczania jest, w ocenie skarżącej, jedyną szansą na osiągnięcie przez [...] odpowiedniego poziomu wykształcenia. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 2.12.2003 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi I SA 2690/03 wpłynęły przed 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie skarga podlega uwzględnieniu lecz z innych względów niż podniesione w skardze stosownie bowiem do art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Co do zarzutów skargi to należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Dlatego też Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie zasadności indywidualnego nauczania A.R. i z tego względu nie przeprowadził dowodów na tę okoliczność zgłoszonych przez skarżącą. Sąd badał zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności. Przedmiotem badania organu odwoławczego było orzeczenie z dnia [...].09.2003 r. [...] Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w L. Do zadań takiego zespołu orzekającego należy m.in. wydawanie orzeczeń o potrzebie indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, o czym stanowi § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 12.02.2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz. U. Nr 13, poz. 114 ze zm. ). Rozporządzenie to określa także skład tych zespołów i szczegółowe zasady ich działania. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia w skład zespołu wchodzą: dyrektor poradni lub upoważniona przez niego osoba – jako przewodniczący zespołu, psycholog, pedagog, logopeda, lekarz oraz inni specjaliści, jeżeli ich udział w pracach zespołu jest niezbędny. Z powołanego przepisu wynika, że skład zespołu orzekającego, określony tym przepisem, jest obligatoryjny jeśli chodzi o udział w nim dyrektora lub upoważnioną przez niego osobę, psychologa, pedagoga, logopedę i lekarza. I SA 2690/03 W rozpoznawanej sprawie wynika z treści orzeczenia z [...].09.2003 r. Zespołu Orzekającego, że w jego składzie uczestniczyli: dyrektor Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej jako przewodniczący Zespołu, psycholog, pedagog i logopeda. Taki skład Zespołu Orzekającego podany jest również w protokole zbiorczym nr [...] z posiedzenia Zespołu, na którym wydano to orzeczenie. Skład Zespołu Orzekającego, który wydał orzeczenie w I instancji jest niewłaściwy, gdyż jest niezgodny z powołanym wyżej przepisem § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z 12.02.2001 r. albowiem nie uczestniczył w nim lekarz. Wydanie orzeczenia z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia o czym stanowi art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy tej okoliczności w ogóle nie uwzględnił i utrzymał w mocy orzeczenie dotknięte tą wadą prawną a tym samym wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Orzeczenie Zespołu Orzekającego z dnia [...].09.2003 r. zawiera inne jeszcze uchybienie. Wprawdzie z posiedzenia Zespołu został sporządzony protokół, ale nie odzwierciedla on rzeczywistego przebiegu posiedzenia, zakończonego przedmiotowym orzeczeniem. W szczególności nie wynika z niego jakiej treści diagnozy opracowali poszczególni członkowie zespołu i czy w ogóle takie diagnozy były przez nich opracowane, a taki obowiązek wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 12.02.2001 r. Protokół nie zawiera żadnych informacji odnośnie przebiegu głosowania członków Zespołu, a § 6 rozporządzenia stanowi w ust. 1, że zespół wydaje orzeczenie większością głosów, a w razie równej liczby głosów rozstrzygający jest głos przewodniczącego zespołu (ust.2). Nie wynika również z tego protokołu czy w posiedzeniu Zespołu brała udział wnioskodawczyni E.K. – matka małoletniego A.R. Nie wynika z materiału dokumentacyjnego by E.K. była w ogóle zawiadomiona o posiedzeniu Zespołu. Natomiast § 5 ust. 9 rozporządzenia daje prawo wnioskodawcy do udziału w posiedzeniu zespołu oraz nakłada na przewodniczącego zespołu obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o posiedzeniu zespołu. I SA 2690/03 Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 i ust 152 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.