I SA 2783/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) NSA Marek Stojanowski Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie uwłaszczenia oddala skargę I SA 2783/02 U z a s a d n i e n i e Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., [...], stwierdził na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) nabycie z mocy prawa przez Przedsiębiorstwo [...] "[...]" prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], Obr. [...], o pow. 12148 m². Wymieniony grunt był przedmiotem postępowania komunalizacyjnego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia jego nabycia przez Miasto L., Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. utrzymała w mocy tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2002 r., sygn. I SA 1444/01, oddalił skargę Prezydenta Miasta L. Prezydent Miasta L. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r., [...], umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przyjmując, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi własności Miasta L., co zostało przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2002 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Miasto L. podniosło m.in., że podstawę uwłaszczenia stanowiła decyzja z 13 października 1979 r. o przekazaniu tego gruntu w użytkowanie Przedsiębiorstwu [...] "[...]", która zobowiązywała to Przedsiębiorstwo do protokólarnego przejęcia nieruchomości w terminie do dnia 30 listopada 1979 r. Warunek ten nie został spełniony. Prezydent Miasta L. wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji. Miasto L. ma interes prawny ponieważ występuje (wniosek z 28 października 2002 r.) o wznowienie postępowania komunalizacyjnego. Wygaśnięcie prawa zarządu stanowi zagadnienie wstępne. Prezes nie wyjaśnił dokładnie sprawy bowiem decyzja stwierdzająca istnienie zarządu nie może pozostać w obrocie prawnym. Odpowiadając na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie podnosząc m.in., że prawidłowość decyzji z dnia [...] października 1979 r. pozostaje poza meritum tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Sąd podzielił stanowisko Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, iż podejmowane przez Miasto L. działania o zmianę stanu prawnego nieruchomości nie podważają wiążącego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2002 r., w świetle którego przedmiotowa nieruchomość nie uległa komunalizacji z mocy prawa. Wobec tego nie ma podstaw do przyjęcia, że Miasto L. ma interes prawny w sprawie dotyczącej uwłaszczenia nieruchomością Skarbu Państwa. Wobec powyższego prawidłowe było umorzenie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie. Stanowisko to jest zgodne z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m. in. w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. OPS 16/98 (ONSA 1999, z. 4, poz. 119), przyjął, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).