I SA 2915/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA - Ewa Dzbeńska (spr.) WSA - Daniela Kozłowska Protokolant - Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] września 2002 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego J. J. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wskazał, że prawo do świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej uprawnionemu do przydziału kwatery wówczas, gdy Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie może przydzielić mu odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania. Natomiast, jeżeli osobie uprawnionej lub jej małżonkowi przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego albo są oni właścicielami domu mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego - nie może być przyznane to świadczenie, ponieważ nie mają oni prawa do przydziału kwatery. J. J. nie może być przydzielona kwatera, z uwagi na fakt posiadania przez jego żonę spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Sytuacja ta sprawia, że nie może zostać mu przyznane także świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. Realizacja prawa do kwatery J. J. może nastąpić jedynie, zgodnie z przepisem art. 40 ust. 2 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., Nr 42,poz. 368 ze zm.) tylko przez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Na powyższą decyzję wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. J. domagając się jej uchylenia. W skardze podnosi, że prawo do kwatery wynika ze stosunku służbowego niezależnie od stanu posiadania żołnierza jak i jego małżonka. Wskazując na treść art. 24 ust.2 i art. 49 ust 3 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej podnosi, że żołnierz, który nie zrealizował prawa do kwatery mimo złożonego wniosku ma prawo do świadczenia będącego przedmiotem sporu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponieważ Sąd nie stwierdził, ażeby zaskarżona decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 145 tejże ustawy. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., Nr 42,poz. 368 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania go do czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała przysługuje prawo do kwatery. W myśl art. 24 ust. 1 powołanej ustawy realizacja prawa do kwatery następuje przez przydział kwatery, albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Do czasu realizacji prawa do kwatery żołnierz zawodowy otrzymuje świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w dalszych przepisach albo zakwaterowanie tymczasowe w budynkach lub kwaterach będących w zasobach Agencji ( art. 24 ust. 2 tejże ustawy). Wspomniane świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej posiadającemu członków rodziny, jeżeli Agencja nie może przydzielić mu odpowiedniej kwatery lub zapewnić zakwaterowania w internacie( art. 49 ust. 1 lit. a cytowanej ustawy). Warunkiem przyznania przedmiotowego świadczenia - w myśl ust. 2 tego artykułu - jest zawarcie umowy najmu lokalu z właścicielem lub umowy podnajmu z najemcą, oraz zwolnienie przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada. Stosownie do treści 40 ust. 2 cytowanej ustawy jeżeli osobie uprawnionej lub jej małżonkowi przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego albo są oni właścicielami domu mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego nabytego bez pomocy finansowej prawo do kwatery realizuje się poprzez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego. Z materiału dokumentacyjnego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że żona skarżącego K. J. posiada własnościowe prawo do lokalu położonego w W. przy ul. [...]. W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że skarżącemu nie przysługuje prawo do przydziału kwatery stałej, a tym samym, wobec braku podstawy prawnej do jej przydzielenia, także świadczenie finansowe na pokrycie kosztów najmu lokalu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.