I SA 2926/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Krystyna Kleiber (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2002 r. [...], którą umorzyło postępowanie administracyjne, toczące się z wniosku J. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło co następuje: J. G. wystąpiła w dniu [...] marca 1992 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w Miasta W. z dnia [...] września 1952 r. Orzeczenie to odmówiło byłym właścicielom nieruchomości przy ul. [...] w W. nr hip. [...], F. i F. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do tej nieruchomości, w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50 poz. 279). Wskazany przepis zawierał termin, w którym dotychczasowi właściciele gruntu mogli złożyć wniosek o przyznanie własności czasowej było to sześć miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez Gminę m. st. Warszawy. Termin ten był terminem prawa materialnego, co oznacza, że we wskazanej w nim dacie powodował wygaśnięcie uprawnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] września 1952 r. Decyzja Kolegium stała się ostateczna bowiem została przesłana do pełnomocnika J. G., w dniu [...] czerwca 2001 r., który nie złożył odwołania. W dniu [...] października 2002 r. J. G. złożyła następny wniosek o wznowienie opisanego orzeczenia administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że niedopuszczalne jest orzekanie ponowne w tej samej. Naruszona zostałaby zasada powagi rzeczy osądzonej. Zakaz naruszania wyrażony jest w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ administracji stwierdza nieważność decyzji dotyczącej sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Z tego względu Kolegium postanowiło postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając ponownie sprawę jako organ wyższego stopnia podzieliło pogląd decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. i utrzymało ją w mocy. J. G. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że pełnomocnik – ustanowiony był przez nią jedynie w postępowaniu, które zostało prawomocnie zakończone, przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2001 r., wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie podkreślając, że radca prawny B. W. będąca w tym czasie pełnomocnikiem J. G. we wszystkich sprawach związanych z nieruchomością przy ul. [...] w W., odebrała kwestionowaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z. dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269), a zgodnie z art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną, w niej podstawą prawną. Z tego względu wydane decyzje zostały zbadane pod kątem legalności z przepisami, które stanowiły ich podstawę. W świetle zebranego przez Kolegium materiału dowodowego oczywistym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny eliminujący z obrotu prawnego wyrokiem z dnia 24 października 2002 r. obie decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, spowodował, że wniosek J. G. z 1992 roku musiał być rozpoznany na nowo przez właściwy organ jakim było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wraz z aktami postępowania przekazano pełnomocnictwo udzielone przez J. G. radcy prawnemu B. W., obejmujące wszystkie czynności związane ze sprawami opisanej nieruchomości, nie zawierające ograniczeń czasowych. Organ ten po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] maja 2001 r. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności kwestionowanego przez J. G. orzeczenia administracyjnego. Jak wynika z decyzji, została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącej - B. W. Od pełnomocnika nie wpłynął wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Jeżeli skarżąca kwestionuje tę okoliczność może wykorzystać swe uprawnienia do wzruszenia decyzji z dnia [...] maja 2001 r., w innym trybie, dopuszczonym przez Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast następny wniosek J. G. z dnia [...] października 2002 r. nie zawierał innych zarzutów aniżeli stawiała wcześniej orzeczeniu administracyjnemu Prezydium Rady Narodowej Miasta W., a które dotyczyły okoliczności spóźnionego wniosku o przyznanie prawa własności czasowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że ponowne orzekanie w sprawie poprzednio rozpoznanej, na podstawie tożsamych zarzutów faktycznych i prawnych, jest niedopuszczalne. Prowadziłoby to do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji co do tego samego przedmiotu, a w konsekwencji do konieczności wyeliminowania następnej jako nieważnej z mocy prawa, na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), skargę oddalił.