I SA 30/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz A WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka /spr./ Protokolant Anna Fijałkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2004 r. sprawy ze skarg J., M. i M. B., D. R., E. M., W. i R. J., E. i K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA 30/03 Uzasadnienie Burmistrz Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127) oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. – o samorządzie terytorialnym ( Dz. U. Nr 16, poz. 95) zatwierdził projekt podziału nieruchomości KW [...] stanowiącej w ewidencji gruntów działkę nr [...] w obrębie nr [...] na projektowane działki nr [...], nr [...], [...], [...], [...] i nr [...] przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową z usługami oraz działki nr [...] i nr [...] przeznaczone pod dojazd i pozostające nadal własnością dotychczasowego właściciela ze służebnością przejścia i przejazdu do wszystkich powstałych w wyniku podziału działek. W uzasadnieniu podano, że podział ten dokonany został zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego terenu W. zatwierdzonym uchwałą [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r.- omawiana nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-uslugową i dojazd. Wydział Architektury w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 1992 r. pozytywnie zaopiniował projekt podziału ww. nieruchomości z zastrzeżeniem, że granice działki mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego os. "R.". H. i M. R. wystąpili do Wojewody [...] wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. na podstawie art. 19 kpa ustalił niewłaściwość Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzających projekty podziału nieruchomości i na podstawie art. 157§ 1 w związku z art. 17 ust. 1 kpa przekazał sprawę do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.. W uzasadnieniu podał, że Wojewoda nie jest organem wyższego stopnia w sprawach z zakresu podziałów nieruchomości, bowiem żadne przepisy szczególne nie wskazują na jego właściwość do rozpatrywania spraw z tego zakresu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 kpa - stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J., M. i M. B., D. R., E. M., W. i R. J. oraz E. i K. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło:1. o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...] w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] przeznaczonych pod dojazd oraz części, w której orzeczono, iż granice działki mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla "R." jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. 2. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. w pozostałym zakresie. J., M. i M. B., D. R., E. M., W. i R. J., E. i K. Z. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], zarzucając naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stał się w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., Sąd stwierdził naruszenie prawa, wobec którego uznał skargę za zasadną. Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest weryfikacja decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu zwykłym. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa, natomiast przedmiotem postępowania, w takiej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. W tym stanie rzeczy zadaniem administracji publicznej jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w celu ustalenia, czy decyzja objęta postępowaniem nadzorczym posiada jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne występujące w art. 156 § 2 kpa. Organ administracji publicznej winien dokonać oceny, czy decyzja Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 1992 r., nr: [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] – (działka nr [...]) jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślić należy, że konieczne jest by w postępowaniu nadzorczym brały udział wszystkie podmioty, którym w tym postępowaniu przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że działki powstałe w wyniku zatwierdzenia projektu podziału ww. nieruchomości zostały zbyte przez H. R. aktami notarialnymi i obecnie stanowią odrębne nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wszczynając na wniosek H. i M. R. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1992 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], nie dokonało ustalenia kręgu osób, które powinny brać udział w toczącym się postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że nie wszyscy właściciele działek brali udział w postępowaniu. Uczestnik postępowania M. R. na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2004 r. oświadczył, że działki oznaczone nr geodezyjnym [...] [...] i [...] zostały sprzedane w formie aktów notarialnych, działka nr [...] jest własnością K. M., a działki nr [...] i [...] są własnością firmy "K.". Natomiast z decyzji organu I instancji nie wynika, aby brali udział w postępowaniu wszyscy właściciele działek, a z decyzji II instancji wynika, że firma K. nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art. 10 § 1 zawartego w zasadach ogólnych kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ więc powinien stworzyć stronie warunki do skorzystania z przysługujących jej uprawnień, z których strona może, chociaż nie musi korzystać. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie wszystkie podmioty posiadające przymiot strony brały udział w postępowaniu nadzorczym dotyczącym powołanej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby decyzja była doręczona wszystkim właścicielom działek powstałych w wyniku wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...]. Należy więc stwierdzić, że organ nie ustalił kręgu podmiotów posiadających przymiot strony, które powinny brać udział w toczącym się postępowaniu i z tego powodu koniecznym stało się uchylenie obu kwestionowanych decyzji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.