I SA 3010/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Daniela Kozłowska AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant Anna Fijałkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie nr [...] Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r.; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. kwotę 300,00 zł. (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. I SA 3010/02 Uzasadnienie Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2002 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Burmistrza Gminy W. odmawiające wydania zaświadczenia stwierdzającego, że pomieszczenie garażu podziemnego wielostanowiskowego dla zespołu domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej przy ul. [...] [...] w W. stanowi samodzielny lokal w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r,. o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r., Nr 12, poz. 136). Decyzją nr [...] z dnia[...] lutego 1998 r. Prezydent Miasta W. zezwolił na użytkowanie obiektu budowlanego – zespołu małych domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej położonego w W. przy ul. [...] [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Burmistrz Gminy W. odmówił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. wydania zaświadczenia stwierdzającego, że pomieszczenie garażu podziemnego, wielostanowiskowego dla zespołu małych domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej przy ul [...] [...] w W. stanowi samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. – o własności lokali ( Dz. U. z 2000r., Nr 12, poz. 136). Postanowieniem [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] . W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podniósł, że zespół małych domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] . Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany dotyczyła zarówno zespołu domów jak i garażu podziemnego stanowiącego pomieszczenie przynależne. Na powyższe postanowienie Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. Strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. – o własności lokali ( Dz. U. Nr 85, poz. 388), poprzez uznanie, że garaż wielostanowiskowy – jako lokal o innym przeznaczeniu, aniżeli lokal mieszkalny – nie może stanowić samodzielnego lokalu użytkowego oraz zarzut naruszenia art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. – o spółdzielniach mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.), poprzez niedopuszczalną ingerencję w stosunki własnościowe wynikające z ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , zważył co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Rozpoznając skargę po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako właściwy, w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) obowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153,poz. 1270) Stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest uregulowane w dziale VII kodeksu postępowania administracyjnego. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i przyjmuje postać dokumentu urzędowego potwierdzającego określone fakty lub stan prawny. Zaświadczenie, jako czynność faktyczna jest aktem wiedzy, który może wywoływać określone skutki prawne, ale nie jest to jego głównym celem, gdyż przy wydawaniu zaświadczenia nie mamy do czynienia ze stosowaniem określonej normy prawa materialnego. W tym znaczeniu zaświadczenie jest pochodną istniejącego stanu prawnego i wraz ze zmianą tego stanu prawnego dokument staje się nieaktualny ( wyrok NSA z 21.10.1983. I SA 794/83 ONSA 2/83, poz. 92). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, wydaniem zaświadczenia o treści odmiennej lub odmową wydania zaświadczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że odmowa wydania zaświadczenia następuje wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia a brak jest przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie treści postanowienia ( uchwała z 30.09.1996 r. OPK 17/96, ONSA 1/97, poz. 13). Z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że organ administracji publicznej odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, z uwagi na to, że pomieszczenie garażu podziemnego wielostanowiskowego dla zespołu małych domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej przy ul [...] [...] w W., w ocenie organu nie jest samodzielnym lokalem użytkowym a stanowi pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. – o własności lokali. Zgodnie z art.2 ust. 2 – samodzielnym lokalem mieszkalnym , w rozumieniu ww ustawy- jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczony na stały pobyt ludzi, który wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jednocześnie przepis ten stanowi, że jego postanowienia znajdują odpowiednie zastosowanie do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Oczywiste jest, iż mówiąc o lokalach o innym przeznaczeniu, ustawodawca odnosi to pojęcie do lokali użytkowych. Wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dotyczył lokalu będącego garażem wielostanowiskowym, znajdującym się na kondygnacji przyziemia budynku położonego przy ul [...] [...] w W. Ustawodawca wyróżnia obok samodzielnych lokali mieszkalnych, samodzielnych lokali o innym przeznaczeniu, także pomieszczenia pomocnicze i przynależne. Art. 2 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że do lokalu mieszkalnego, jako części składowe, mogą przynależeć pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal a zwłaszcza piwnica, strych, komórka, garaż zwane pomieszczeniami przynależnymi. Ustawodawca uzależnia zaliczenie określonego pomieszczenia do pomieszczenia przynależnego od tego, że jest to pomieszczenie częścią składową wyodrębnionego lokalu mieszkalnego i ma służyć zaspokajaniu innych potrzeb niż potrzeby mieszkaniowe, osób korzystających z samodzielnych lokali mieszkalnych. Pomieszczenia przynależne zatem winny być związane z wyodrębnionym samodzielnym lokalem mieszkalnym, jako jego część składowa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. W tym znaczeniu garaż, jako pomieszczenie związane ( będące częścią składową ) z samodzielnym lokalem mieszkalnym będzie pomieszczeniem przynależnym. W rozumieniu powołanego przepisu części składowe rzeczy nie mogą być odrębnym przedmiotem własności. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z lokalem przeznaczonym na garaż wielostanowiskowy, który to lokal jako całość) nie jest związany z żadnym z samodzielnych lokali mieszkalnych, wyodrębnionych w budynku położonym przy ul [...] [...] w W. W tym lokalu nie ma oddzielnych garaży a są jedynie stanowiska do parkowania samochodów. Powstaje więc pytanie, czy lokal jest samodzielnym lokalem o innym przeznaczeniu, o którym mowa w art. 2 ust.2 in fine ustawy o własności lokali. Uwzględniając powyższe uwagi koniecznym jest jedynie ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie lokal garażowy spełnia pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy- o własności lokali. Oznacza to, że w sytuacji, gdy garaż wielostanowiskowy nie jest częścią składową wyodrębnionych lokali mieszkalnych i spełnia pozostałe przesłanki art. 2 ust. 2 ustawy – o własności lokali, może być uznany za samodzielny lokal o innym przeznaczeniu, niż samodzielny lokal mieszkalny. Należy stwierdzić, że powyższe stanowisko znajduje także uzasadnienie w treści przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. – o spółdzielniach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 80/00, poz. 903 ze zm.), który jeszcze przed nowelizacją ustawy w art. 39 ust. 4 , przewidywał wyraźne prawo członka spółdzielni do miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu. Z prawem tym ustawa wiązała obowiązek spółdzielni do przeniesienia prawa własności na rzecz członka ułamkowego udziału we współwłasności tego garażu. W tym kierunku również poszły zmiany, jakie wprowadziła ustawa z 19 grudnia 2002 r. – o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. 240/02, poz. 2058). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt .1lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.