I SA 3033/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Maria Wiśniewska Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami oddala skargę I SA 3033/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2002 r., nr [...]. W uzasadnieniu podano, co następuje: J. A. wystąpił w dniu 27 grudnia 2000 r. o nadanie mu licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz.U. Nr 6, poz. 70). W dniu 30 października 2001 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna do spraw uprawnień i licencji zawodowych przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne dotyczące wniosku, które zakończyło się wynikiem negatywnym. Na podstawie powyższej opinii Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. odmówił nadania J. A. licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami W dniu 20 marca 2002 r. J. A. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 20 maja 2000 r. odbyło się ponowne postępowanie kwalifikacyjne. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna dokonała na tym posiedzeniu ponownej analizy dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę i stwierdziła, że wykonywane czynności w okresie od 10 listopada 1984 r. do 30 września 1990 r. oraz od 1 października 1990 r. do 10 kwietnia 1991 r. nie kwalifikują się do uznania ich jako działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami, w świetle § 32 ust. 3 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że udokumentowana działalność zawodowa wykonywana przez zainteresowanego we wskazanym okresie dotyczyła jedynie czynności administracyjnych. Z uwagi na zapis § 32 ust. 4 regulaminu działania państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, który wymaga udokumentowanej realizacji co najmniej 5 czynności z wymienionych 8 czynności składających się na zarządzanie nieruchomościami, doświadczenie zawodowe wnioskodawcy nie zostało uznane jako praktyka zawodowa w zakresie zarządzania nieruchomościami. Z uwagi na powyższe Państwowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że J. A. nie udokumentował praktyki zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami w wymaganym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. okresie przekraczającym 5 lat przed dniem 1 stycznia 2000 r., który obliguje do zwolnienia z obowiązku odbycia praktyki zawodowej i złożenia egzaminu, w celu uzyskania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. Biorąc powyższe pod uwagę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2002 r., nr [...]. J. A. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. Kwestionując wskazane rozstrzygnięcie skarżący zarzucił, że w trakcie rozpatrywania jego wniosku naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o terminach rozpatrywania spraw administracyjnych. Podniósł ponadto, że twierdzenie, iż jakoby fakt wykonywania czynności związanych z zarządzaniem w latach 1984-1991 nie wypełniał treści ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi nie do końca uzasadnioną interpretację przepisów prawa, trudno bowiem porównywać warunki działania zarządców nieruchomości w latach osiemdziesiątych i pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Zdaniem skarżącego dodatkowym argumentem uprawniającym go do ubiegania się o licencję zarządcy nieruchomościami jest wykonywana obecnie praca. Od 1989 r. jest bowiem zatrudniony w banku jako doradca klienta, zarządza finansami wielu osób, wykonując czynności w odniesieniu do finansów takie, jakie przypisane są do czynności związanych z nieruchomościami. Jego propozycje rozporządzania finansami ocenia się jako budzące zaufanie. Z tych względów skarżący wnosił o podjęcie korzystnej dla niego decyzji. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ centralny ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze podkreślił, że w wydanych w sprawie decyzjach wskazano, że skarżący nie legitymuje się wymaganym okresem wykonywania czynności zawodowych w I SA 3033/02 zakresie zarządzania nieruchomościami, który dawałby możliwość nadania licencji zawodowej w szczególnym trybie. Podkreślono, że status zarządcy nieruchomościami musi być taki sam przed dniem 1 stycznia 2000 r. jak i po tej dacie, dlatego Komisja Kwalifikacyjna bierze pod uwagę ustalone w regulaminie jej działania czynności zarządcy, które tenże wykonuje również aktualnie. Dwukrotnie wyrażona w sprawie J. A. negatywna opinia jest uzasadniona zaliczeniem tylko czynności administracyjnych wykonywanych przez wnioskodawcę w ramach praktyki zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję: Na wstępie podnieść należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy reformujące sądownictwo administracyjne. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to według stanu prawnego i faktycznego z daty wydania decyzji. Sąd może uwzględnić skargę jedynie wówczas, gdy stwierdzi, ze doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie stwierdzono istnienia żadnej ze wskazanych tam przesłanek, stąd skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją prawidłowo oceniono całokształt materiału dowodowego i w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne zastosowano przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie tej ustawy oraz innych ustaw (Dz.U. Nr 6, poz. 70). I SA 3033/02 Zauważyć trzeba, że chociaż obydwie wydane w sprawie przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzje zawierają w uzasadnieniach odniesienie do § 32 ust. 4 regulaminu działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, to przepis ten nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Miał on jedynie znaczenie pomocnicze w postępowaniu kwalifikacyjnym poprzez ujednolicenie kryteriów przy badaniu spełnienia ustawowych wymogów nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami w szczególnym trybie. Zgodnie z art. 185 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, określającym treść zarządu, zarządzania nieruchomością, w rozumieniu tej ustawy, polega na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymywania nieruchomości w stanie nie pogorszonym, zgodnie z jej przeznaczeniem, jak również do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość. Wymienioną ustawą wprowadzono obowiązek uzyskania uprawnień w postaci stosownej licencji zawodowej przez osoby chcące uprawiać ten zawód. Prawidłowo przyjęto w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, że osoby zainteresowane, ubiegające się o licencję zawodową z omawianej dziedziny w szczególnym trybie uregulowanym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw winny wykazać się wykonywaniem przez przyjęty w ustawie okres czasu działalności odpowiadającej zdefiniowanemu w ustawie o gospodarce nieruchomościami zarządzaniu nieruchomością. Tylko wówczas możliwe jest zwolnienie przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną osoby ubiegającej się o nadanie licencji zawodowej – na jej wniosek z obowiązku odbycia praktyki zawodowej bądź również z obowiązku złożenia egzaminu. Prawidłowo w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy uznano, że wnioskodawca nie wykazał, że przez okres dłuższy niż 5 lat przed dniem 1 stycznia 2000 r. wykonywał działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czego konsekwencją było wydanie zaskarżonej decyzji. Również pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mogły być uwzględnione. Skarżący nie wykazał, by rozpoznanie wniosku z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o terminach rozpatrywania spraw mogło mieć I SA 3033/02 istotny wpływ na wynik sprawy Także charakter obecnie wykonywanej przez J. A. pracy mógł być przez Sąd brany pod uwagę przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.