I SA 49/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania z grunt nieruchomości warszawskiej postanawia umorzyć postanowienie sądowe I SA 49/03 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] Wojewoda [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2002 r., nr [...] Starosty Powiatu W. Z akt sprawy wynika, że dla nieruchomości położonej w W. i stanowiącej działkę gruntu oznaczoną nr [...] o powierzchni [...] łokci kwadratowych była urządzona księga hipoteczna pod nazwą "Kolonia [...]" numer inwentarzowy [...], w której jako właściciele wpisani byli K. i W. małżonkowie S. Nieruchomość objęta treścią księgi hipotecznej "Kolonia [...]" znajdowała się na obszarze objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr. 50, poz. 279 ze zm.). Decyzją z [...] stycznia 2002 r. nr [...], Starosta Powiatu W. orzekł o ustaleniu odszkodowania za grunt nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] [...], będący działką o powierzchni [...] m2, która to nieruchomość objęta była treścią księgi hipotecznej "Kolonia [...]" [...] i która stanowi obecnie własność Gminy W. w wysokości [...] złotych i przyznał ustalone odszkodowanie na rzecz J. C. w wysokości ½ kwoty, to jest [...] złotych oraz na rzecz M. B. w wysokości ¼ kwoty, to jest [...] złotych, a także na rzecz A. S. w wysokości ¼ kwoty, to jest [...] złotych oraz w oparciu o przepis art. 215 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 5 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr. 46, poz. 543 ze zm.) zobowiązał Zarząd Gminy W. do wypłaty przyznanego odszkodowania. W dniu [...] stycznia 2003 r. na decyzję z [...] grudnia 2002 r., nr [...] Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w imieniu m. W. wniósł Burmistrz Dzielnicy T. Na rozprawie w dniu [...] października 2004 r. pełnomocnik Prezydenta m. W. potwierdził czynności dokonane przez Burmistrza Dzielnicy T. , a w szczególności potwierdził skargę wniesioną na decyzję z [...] grudnia 2002 r. nr [...] Wojewody [...]. Na podstawie postanowienia Sąd [...] dla W. z [...] czerwca 2003 r., wydanego w sprawie sygn. akt [...], spadek po J. B. zmarłej [...] lutego 2003 r. nabyły jej dzieci E.A. i T. G. po ½ części każdy z nich. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2004 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta W. oświadczył, że nie potwierdza czynności dokonanych przez Burmistrza Dzielnicy T. i cofnął skargę wniesioną na decyzję z [...] grudnia 2002 r. nr [...] Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd poza przypadkami, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa, bądź spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Poza sporem pozostaje okoliczność, że na rozprawie w dniu [...] listopada 2004 r. pełnomocnik Prezydenta m. W. skutecznie cofnął skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) orzekł jak w postanowieniu.