I SA 509/02

WyrokWSA w Warszawie2004-02-05

Skład orzekający: Izabella Kulig-Maciszewska, Maria Wiśniewska, Joanna Runge-Lissowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów, które utraciły moc obowiązującą, może zostać uznana za nieważną z powodu braku podstawy prawnej, jeśli przepisy przejściowe utrzymywały w mocy dotychczasowe akty prawne do czasu wydania nowych?
Ratio decidendi
Decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów, które utraciły moc obowiązującą, nie jest dotknięta wadą braku podstawy prawnej, jeśli przepisy przejściowe utrzymywały w mocy dotychczasowe akty prawne do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych. W takim przypadku decyzja jest ważna, a wniosek o stwierdzenie jej nieważności podlega oddaleniu.
Stan faktyczny
Skarżąca B. S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji przyznającej jej zmarłemu mężowi W. S. pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe. Zarzuciła, że decyzja z 1985 r. została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ akty prawne, na które się powoływano, utraciły moc obowiązującą. Organ administracji utrzymał w mocy swoją decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, uznając, że decyzja z 1985 r. była zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA (del.) Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA (del.): Maria Wiśniewska Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Nina Beczek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I SA 509/02 U z a s a d n i e n i e Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...].02.2002 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].01.2002 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] z dnia [...].01.1985 r. nr [...] o przyznaniu W. S. dodatkowej ulgi w formie zwrotnej na budownictwo mieszkaniowe. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiła B. S., wdowa po W. S., zarzucając brak podstawy prawnej do jej wydania wobec utraty mocy obowiązującej uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1973 r. w sprawie pomocy Państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe (MP Nr 32, poz. 193) i zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 72/MON z dnia 10 sierpnia 1973 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania pomocy z funduszu mieszkaniowego na budownictwo mieszkaniowe (Dz. Rozk. Nr 21, poz. 104), na które decyzja się powoływała. Rozpoznając wniosek Prezes stwierdził, że decyzja z dnia [...].01.1985 r. nie zawiera żadnej z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, bowiem w dacie jej wydania obowiązywały akty prawa stanowiące jej podstawę. Wynikało to z przepisów rozp. Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80), które co prawda uchylało uchwałę nr 154, jednakże z zastrzeżeniem § 9, który stanowił, że do czasu wydania przepisów przewidzianych w rozporządzeniu zachowują moc przepisy dotychczasowe ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia. Wskazane na wstępie decyzje Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydał w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 2.10.2001 r. sygn. akt I SA 702/00, wcześniejszych decyzji rozpoznających wniosek B. S., a które zawierały sprzeczność pomiędzy sposobem rozstrzygnięcia, a jego uzasadnieniem, bowiem w sentencji odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pomocy finansowej, zaś w uzasadnieniu podniesiono, że decyzja z 1985 r. wywarła nieodwracalne skutki prawne. Skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniosła B. S., zarzucając jej naruszenie prawa i domagając się jej uchylenia. W I SA 509/02 skardze podniosła, że decyzja z dnia [...].01.1985 r. dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, z tego powodu, że przepisy które były podstawą jej wydania utraciły moc z dniem wejścia w życie rozp. Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80), które w § 8 przewidywało utratę mocy obowiązującej uchwały Nr 154, zaś zarządzenie Nr 72/MON, wydane na podstawie jej przepisów, utraciło moc z dniem 1.01.1985 r. na podstawie przepisów zarządzenia Nr 63/MON z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie właściwości organów oraz zasad i trybu postępowania przy przyznawaniu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe (Dz. Rozk. MON Nr 79). Skarżąca stwierdziła, że oba te przepisy były wyłącznie kompetencyjnymi, a także, że decyzje administracyjne mogły być wydane na mocy przepisów ustawowych lub wydanych z upoważnienia ustawowego. Odpowiadając na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, rozpoznawane są przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie skarżąca, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].01.1985 r. przyznającej pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, stawiała zarzut braku podstawy prawnej do jej wydania. W dacie wydawania tej decyzji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 14, poz. 80). Na mocy § 8 tego rozporządzenia utraciła moc uchwała Nr 154 Rady Ministrów z dnia 6 lipca 1973 r. w sprawie pomocy Państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo I SA 509/02 mieszkaniowe (Monitor Polski Nr 32, poz. 193), w części dotyczącej pomocy na budownictwo mieszkaniowe udzielanej osobom uprawnionym do osobnej kwatery, określonym w art. 9, 11, 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 i z 1983 r. Nr 16, poz. 78). Jednakże § 9 tego rozporządzenia stanowił, że do czasu wydania przepisów przewidzianych w rozporządzeniu zachowują moc przepisy dotychczasowe ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia. Podstawą prawną decyzji z dnia [...].01.1985 r. były przepisy uchwały Nr 154 Rady Ministrów, która co prawda utraciła moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.03.1984 r., jednakże jej przepisy zostały utrzymane w mocy § 9 tego rozporządzenia do czasu wydania nowych, nim przewidzianych, ze zmianami z niego wynikającymi. Uchwała ta była wydana pod rządami przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 6, poz. 38 ze zm.), jednak zachowała ona moc na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który stanowił, że do czasu wydania przepisów wykonawczych zachowują moc przepisy wydane na podstawie ustawy z 1961 r. ze zmianami wynikającymi z ustawy. Nowym przepisem wykonawczym było dopiero rozporządzenie z dnia 7.03.1984 r., które mimo stwierdzenia wygaśnięcia mocy obowiązującej uchwały Nr 154 w dalszym ciągu przedłużało jej żywot do czasu wydania nowych przepisów przewidzianych tym rozporządzeniem. Zgodzić się należy z oceną dokonaną przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, że decyzja z dnia [...].01.1985 r. nie była wydana bez podstawy prawnej i nie było powodu do stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło