I SA 545/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Krystyna Kleiber /spr./ WSA Elżbieta Lenart Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2003 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę I SA 545/03 UZASADNIENIE Z. L. skargą z dnia [...] marca 2003 skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz decyzji Naczelnika Miasta S. o n-rze [...]. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. z późń. zmianami) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie z następującym uzasadnieniem. W dniu [...] października 1980 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa w S., zwróciła się do Urzędu Miejskiego w S. o przekazanie w użytkowanie wieczyste terenów pod inwestycje przy ul. [...] w S., informując jednocześnie, że na tym terenie zostały wybudowane budynki: nr [...] z kotłownią ul [...], nr [...] , nr [...]. Naczelnik Miasta S. decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 1980 r., działając na podstawie art. 3 ust.3, art. 10, art. 11 i art. 20 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22 poz. 159 z późń. zm.), orzekł o oddaniu Spółdzielni Mieszkaniowej w S. w użytkowanie wieczyste na lat 99 działki o powierzchni [...] m² , wolnej od obciążeń, stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej Nr [...] na mapie sytuacyjnej wpisanej do ewidencji w składnicy Urzędu Miejskiego w S. w dniu [...] listopada 1980 r. za [...]. Nieruchomość będąca przedmiotem przekazania składała się wg. Wpisu w księdze wieczystej Kw. Nr [...] , prowadzonej przez Biuro Notarialne w S. z działek Nr: [...],[...] , [...] , [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] , [...] i [...], które oznaczono obecnie w ewidencji gruntów jednym numerem [...]. W decyzji organ wskazał, iż teren ten przeznaczony jest na wybudowanie czterech bloków mieszkalnych i innych obiektów towarzyszących, w granicach i rozmiarze wynikającym z zatwierdzonego planu realizacyjnego dla tego terenu. W pkt 7 decyzji zawarta została klauzula o następującej treści: "Decyzja niniejsza stanowi podstawę do zawarcia umowy wieczystego użytkowania w formie aktu notarialnego". Jako stronę otrzymującą tę decyzję organ I instancji wskazał Spółdzielnię Mieszkaniową w S. – jako użytkownika wieczystego. W dniu [...] października 1987 r. w Państwowym Biurze Notarialny w S. na podstawie aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] zawarta została pomiędzy stronami: osobą upoważnioną przez organ I instancji a przedstawicielami Spółdzielni mieszkaniowej w S. umowa oddania terenu w użytkowanie wieczyste. Przedmiotem umowy był teren objęty ostateczną decyzją administracyjną Nr [...] z dnia [...] listopada 1980 r. wydaną przez Naczelnika Miasta S. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2002 r., przekazanym przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. przy piśmie z dnia [...] grudnia 2002 r. – zgodnie z właściwością, Panowie: J. Z., Z. L. i M. Z. zwrócili się o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 K.p.a. W uzasadnieniu swojego wniosku wskazali, że poprzez przekazanie w wieczyste użytkowanie spółdzielni Mieszkaniowej działek nr ew. [...],[...] i [...] pozbawieni zostali jedynej drogi dojazdowej do swoich działek. Uwzględnia ona jedynie interesy Urzędu Miasta i Spółdzielni Mieszkaniowej, natomiast nie uwzględnia interesów ich jako właścicieli działek po przeciwnej stronie drogi. Uważają, iż organ I instancji pozbawił ich możliwości odwołania się od tej decyzji do wyższej instancji. Wnioskodawcy podnoszą, iż Urząd Miasta S. nie uwzględnił ich jako stron postępowania. Cała sprawa wyszła na jaw w 2000 r. kiedy to Spółdzielnia Mieszkaniowa przystąpiła do rozgraniczania. Do swoich posesji dojeżdżali nie przeczuwając, iż formalnie nie posiadają drogi dojazdowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej bowiem uznało, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony. Stwierdzono, że przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22 poz. 159 z późń. zm.) – również wg. Stanu prawnego na dzień [...] listopada 1980 r., a więc dzień wydania ostatecznej już decyzji oddającej grunt w użytkowanie wieczyste, nie precyzują wprost pojęcia strony w tym postępowaniu. Kto może być uznany za stronę jest każdy, czyjego interesy prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o którym stanowi art. 28 K.p.a., to interes chroniony przez normy prawa. Treścią interesu prawnego są uprawnienia i obowiązki oparte na prawie, a źródłem interesu przepisy prawa materialnego. Niesporne jest, iż w dniu wydawania decyzji przez Naczelnika Miasta S. wnioskodawcy nie byli właścicielami działek, których dotyczyła ta decyzja, ani właścicielami nieruchomości sąsiedniej. Działki nr [...],[...] i [...], które na dzień podejmowania ostatecznej decyzji stanowiły część składową działki oznaczonej nr [...], były własnością Skarbu Państwa i jednocześnie były wolne od obciążeń. Zaznaczyć należy, iż Wnioskodawcy nabyli swoje nieruchomości odpowiednio na podstawie aktów notarialnych: Repertorium A Nr [...] z dnia [...] maja 1992 r. i Repertorium A nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r., czyli dopiero po 12 latach od dnia wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, która nie naruszała praw osób trzecich. Decyzja ta została doręczona Z. L., J. Z. i M. Z. wraz z pouczeniem o prawie ich do złożenia skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w danej sprawie i nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071) od decyzji wydanej przez organ administracji publicznej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia przy czym w przypadku wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – odwołanie nie służy, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy założeniu, że następna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie będzie dla Z. L. zadawalająca, dopiero wtedy od niej może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący Z. L. nie zastosował trybu określonego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego wobec czego skarga nie spełniała wymogów przepisu o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie mogła być przez Wojewódzki Sad Administracyjny rozpoznana. Należy stwierdzić, że doręczona Z. L. decyzja zawierała błędne pouczenie. W miejsce skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego – jako prawo strony, winno być wskazane – żądanie o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne pouczenie zawarte w decyzji administracyjnej co do prawa odwołania, nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia – art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu, o ile wolą Z. L. będzie zaskarżenie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2003r. – wraz z żądaniem ponownego rozpoznania sprawy może złożyć w terminie 7 dni od doręczenia mu niniejszego postanowienia wniosek o przywrócenie terminu do złożenia żądania. Organ administracji publicznej, na podstawie art. 58 § 1 cytowanego Kodeksu postępowania administracyjnego, przywróci termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W tej sprawie jest oczywiste, że uchybienie nastąpiło z winy Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stosownie do treści art. 58 § 1 ust. 6 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z tego względu skarga Z. L. została odrzucona.