I SA 555/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech, Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska, NSA Ewa Dzbeńska (spr.), Protokolant Anna Milicka - Stojek, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. G. na pismo Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [..] lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego postanowił odrzucić skargę I SA 555/03 Uzasadnienie Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w piśmie z dnia [...] maja 2002 r. skierowanym do R. G. wyjaśnił, że w świetle przepisów obowiązującej ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej / Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz.368 / nie przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak osobnej kwatery stałej z uwagi na fakt posiadania przez R. G. prawa własności do domów mieszkalnych w P. i K. W tej sytuacji prawo do kwatery może być realizowane poprzez wypłatę ekwiwalentu. Natomiast wniosek o przyznanie ekwiwalentu nie może stanowić podstawy do wypłaty równoważnika w świetle § 10 ust. 3 zarządzenia [...] z dnia [...] maja 1987 r. w spr. równoważnika za brak osobnej kwatery stałej, ryczałtu za rozłąkę (Dz. Rozk. MON poz. 24 – nieobowiązujące powszechnie źródło prawa). R. G. wniósł odwołanie na powyższe pismo do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., który pismem z dnia [..] stycznia 2003 r. zobowiązał Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. do wydania decyzji w sprawie. Następnie w piśmie skierowanym do R. G. w dniu [...] lutego 2003 r., przyznał rację poglądom wyrażonym w piśmie Dyrektora Oddziału Terenowego z dnia [..] maja 2002 r. Na powyższe pismo, które uznał za decyzję R. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze powołując się na treść przepisu art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP podniósł, że w dniu wejścia w życie przytoczonej ustawy był żołnierzem zawodowym pobierającym równoważnik pieniężny, zatem zachował prawo do jego otrzymywania do czasu realizacji uprawnień wynikających z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. (przydziału kwatery lub wypłacenia ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery) tj. do dnia 24 października 2002 r. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1271 / ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym / utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 97 cytowanej wyżej ustawy sprawy, których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Na wstępie należało poddać ocenie czy zaskarżony dokument stanowi decyzję administracyjną. Przepis art. 107 § 1 Kpa określa elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w doktrynie, utrwalił się pogląd, że pisma organu administracyjnego należy uznać za decyzję mimo, iż nie posiadają one formy przewidzianej w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do niezbędnych elementów decyzji zaliczyć należy oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów wywołuje ten skutek, że pisma organu nie można uznać za decyzję. Zaskarżone pismo nie zawiera wszystkich istotnych elementów, które pozwoliłyby uznać je za decyzję. Przede wszystkim nie zawiera ono stanowczego rozstrzygnięcia, które rodziłoby po stronie skarżącego konkretne uprawnie lub obowiązek, nadto nie opiera się na wyraźnej podstawie prawnej i nie wywołuje żadnych konkretnych skutków prawnych dla R. G. Powyższe prowadzi do wniosku, że badane pismo nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem ani czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wyłącza kognicję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zakreśloną w art. 3 § l pkt l - 4 w zw. z art. 13 § l tej ustawy. Mając powyższe na uwadze skarga jest niedopuszczalna, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § l pkt l cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.